سیدمهدی سیو رحمتی!

ورزش سه: فینال دو فصل پیش جام حذفی را با تصاویر متفاوتی از سیدمهدی رحمتی به یاد می آوریم زمانی که او با پشت به مهاجم حریف، وقت را می کشت تا با دعا ذهن رقیب را پیش از ضربه پنالتی به هم بریزد.

مهدی رحمتی دو سال بعد از ناکامی در فینال جام حذفی مقابل ذوب آهن برنده تمام عیار آخرین بازی فصل فوتبال ایران در فصل 97-96 فوتبال ایران بود. این دروازه بان باتجربه که از مدت ها قبل جای خود را برای حضور در فینال جام حذفی رزرو کرده بود در مسابقه روز گذشته نقش خود را در برد استقلال ایفا کرد زمانی که مجتبی آقابابایی مهاجم جوان خونه به خونه در موقعیتی ایده آل برای سرزنی قرار گرفت و رحمتی روی خط دروازه با شیرجه به سمت چپ با کف دست این موقعیت ایده آل را از حریف گرفت.

او سپس بعد از این صحنه به جلد بزرگتر تیم فرو رفت و با فریادهای مکرر مدافعان تیمش را به هشداری مقابل حمله وران خونه به خونه فراخواند. فریادهایی که خیلی زود جواب داد تا استقلال در دقایق پایانی کنترل بازی را در دست داشته باشد.

رحمتی به جز این سیو تماشایی دو، سه باری هم سوژه دوربین های پخش زنده تلویزیونی شد، زمانی که هواداران علاقمند به تیم استقلال که چندباری وارد میدان شدند از بین بازیکنان به سمت او رفته و وی را به آغوش او می رساندند تا لذت بغل کردن کاپیتان نامدار آبی پوشان را بچشند و بعدا برای دوستانشان تعریف کنند که در مسابقه ای با بیننده چند ده میلیونی دست بر گردن این گلر پرافتخار انداخته اند. اما برای کسانی که برای رحمتی نقشی بیش از یک دروازه بان قائل اند موضوع متفاوت تر از یک مسابقه است. این فصل برای سید آبی ها زمانی برای رو در رو شدن با سویه جدیدی از فوتبال بود؛ نیمکت نشینی، چیزی که او سال ها آن را ترک کرده بود. رحمتی به عنوان کاپیتان استقلال با ورود وینفرد شفر جایگاه ثابت خود در تیم را از دست داد و شاهد درخشش سیدحسین حسینی رقیب جوانش شد.

باید به خاطر داشته باشیم که پست دروازه بانی همیشه چیز متفاوتی است اگر شما در سایر پست ها نیمکت نشین بشوید ممکن است با لغزش در خطوط مختلف جا برای حضور شما در زمین باز شود اما در پست دروازه بانی مربی ها علی الخصوص خارجی ها تنها یک دروازه بان را به عنوان گلر اول انتخاب می کنند و همیشه گلر دوم باید به صورت مداوم نیمکت نشینی را تحمل کند، اتفاقی که در مورد رحمتی افتاد و اگرچه شفر در بعضی از بازی ها به او مجال خودنمایی داد اما در نهایت کفه حسینی به رحمتی سنگینی می کرد.

رحمتی اما در انتهای فصل و با چند حرکت اشتباه رقیب مثل یک شطرنج باز باتجربه با مهره وزیر پیشروی خود را آغاز کرد تا برنده این شطرنج طولانی باشد. درخشش او در بازی هایی مثل الهلال و البته بالا بردن جام در مسابقه فینال جام حذفی باعث شد که او پاداش صبر خود را بگیرد.

حالا اگر داستان این فصل رحمتی را بررسی کنیم شاید با بعضی از کارشناسان فوتبال هم نظر بشویم که این فصل را مهمترین سال فوتبالی رحمتی ارزیابی کرده اند. سالی که او یاد گرفته چگونه با صبوری می تواند به آن جایگاهی که از خود انتظار دارد برسد، صبری که اگر رحمتی سال ها و در دوره حضور در تیم ملی آن را چاشنی کار خود می کرد شاید امروز در آستانه جام جهانی 2018 او نیز یکی از ملی پوشان قطعی تیم ملی در سفر به روسیه محسوب می شد. علی الحال برای تجربه اندوزی هرگز دیر نیست.

پس اعتبار این فصل را به مهمترین واکنش عمر رحمتی می دهیم، واکنش در مقابل خویشتن؛ سیوی که این بار خود رحمتی را نجات داد. خود، خود شماره یکش که فقط باید جای او باشید تا بدانید نیمکت نشینی چقدر دشوار، فرساینده و ناراحت کننده است. او با تحمل و صبر باز صفحه جدیدی را ورق زد و نام خود را در قلب استقلالی ها جاودانه تر کرد. دروازه بانی که طالعش مثل یک گل سرخ از لای خاکسترها جوانه زده.