جنگ سرد یا صلح گرم در جام جهانی روسیه؟

فرهنگستان فوتبال - احسان محمدی: صادق زیباکلام کماکان روی ایده‌اش در مورد تیم ملی فوتبال ایران پافشاری می‌کند. شاید کمی هم لجبازانه. او دیروز در گفتگو با روزنامه سازندگی حرف‌های شش‌ماه قبلش را تکرار کرد. اینکه دوست ندارد تیم ملی ایران در جام جهانی پیروز شود چون «وقتی در فوتبال برنده می‌شویم احساس کاذبی به ما دست می‌دهد و درباره جایگاه و وضعیت خودمان از حقیقت و واقعیت دور می‌شویم.»

او معتقد است که این پیروزها باعث می‌شود بخشی از حاکمیت تا مدت‌ها بر موج آن سوار شود و فراموش کنیم که چه کاستی‌های بزرگی در کشور وجود دارد. فارغ از اینکه با او هم عقیده باشید یا نه، نمی‌توان این حقیقت را کتمان کرد که بیشتر ما به «سه امتیاز» در «سه بازی» نگاه می‌کنند، به آن ۹۰ دقیقه‌ها و بس!

این درحالی است که ماجراهای مهم اتفاقاً در سایه رخ می‌دهند، جایی که دوربین‌ها کمتر توان نشان دادنش را دارند، جایی که اقتصاد خودش را بر بدنه ورزش چنان تحمیل کرده که گویی تمام «بازی‌های» جام جهانی بخش حاشیه آن است. همان زاویه‌ای که عادت کرده‌ایم یا عادتمان داده‎اند چندان به آن توجه نکنیم! اما شما این روزها به اخبار حاشیه‌ای جام جهانی دقت کنید، زیر پوست این «بازی‌ها» اتفاقاً «بازی‌های» واقعی‌تری در جریان است.

آمار منتشره در خصوص کشورهایی که بیشترین تعداد بلیط را برای تماشای بازی‌های جام جهانی روسیه خریده‌اند جالب توجه است. بعد از روس‌های میزبان که به صورت طبیعی بیشترین بلیط‌ها را خریداری کرده‌اند، این آمریکایی‌ها هستند که در رده دوم قرار گرفته‌اند!

آمریکا! مردمی که حتی کشورشان در این مسابقات حضور ندارد و شهره‌اند به اینکه «فوتبال» ورزش محبوبشان نیست و بیشتر شیفته بسکتبال و البته «فوتبال آمریکایی» هستند. آنها اینجا چکار می‎کنند؟ برزیل، کلمبیا، آلمان، مکزیک، آرژانتین، پرو، چین، استرالیا و انگلیس در رتبه‌های بعدی این جدول قرار دارند.

آمریکا و روسیه سال‌ها در جنگ سرد علیه هم تبلیغ کردند. خرس علیه عقاب. قهرمان‌های صورت سنگی و بی‌رحم روسی علیه اسطوره‌های مهربان و سخت‌کوش آمریکایی. راکی و رمبو! جنگ فضایی، رقابت در سفینه‌ها، در روزنامه‌ها، در گروکشی کشورها، در تشکیل بلوک شرق و غرب، جاسوسی علیه هم و …. حالا آمریکایی‎ها پا روی سنگفرش‌های خیابان‌های مسکو می‌گذارند. مک دونالدو و کوکاکولا همه جا را فتح کرده‌اند و …

این البته به معنی پایان تمام تخاصم‌ها نیست. حتی وقتی دو کشور گفتند موشک‌هایشان را دیگر به طرف هم نشانه نمی‌روند و دو دوست به شمار می‌روند. با این همه کسی باور نمی‌کند که زیر نقاب مرموز ولادمیر پوتین و ماسک دونالد ترامپ همه‌چیز دوستانه و با لبخند پیش برود. دو ابرقدرت هیچ‌وقت نمی‌توانند دوستان دائم، وفادار و قابل اعتماد هم باشند اما با احتیاط به هم نزدیک می‌شوند و از لقمه هم نان برمی‌دارند.

اینکه آمریکایی‌ها برای لذت بردن از جام جهانی و حاشیه‌های آن به روسیه می‌آیند برخلاف شعارهایی که صرفاً مصرف داخلی دارد نشانه دیگری از رونق اقتصادی و البته سبک زندگی این مردم برای شاد زیستن است. طبعاً نگران افزایش قیمت دلار! نیستند و خیلی هم وارد مناقشه‌های سیاسی حتی در داخل کشورشان هم نمی‌شوند، می‌خواهند از فرصت کوتاه عمر لذتی ببرند.

این روزها به اخبار حاشیه‌ای جام جهانی بیشتر از رد و بدل شدن توپ از خطر دروازه‌ها، آفساید و امتیاز دقت کنیم!