چرا پرتغال اصرار می‌کند مدعی ۲۰۱۸ نیست؟

ورزش سه: بارها و بارها گفته شده که موفقیت، موفقیت می‌آورد ولی فوتبال ثابت کرده که واقعیت تنها به این گزاره خلاصه نمی‌شود و موفقیت، علاوه بر موفقیت، انتظار هم می‌آورد.

پرتغال، تیمی که در حالیکه مدالهای طلای قهرمانی اروپا به گردن بازیکنانش آویزان است، با بار سنگین انتظارات بر دوش، به روسیه رسیده. بار سنگینی که پرتغالی‌ها کمتر به آن عادت دارند.

ژوزه فونته، یکی از سه مدافع کهنه‌کار پرتغالی‌ها می‌گوید " مسئولیت سنگینی داریم. حالا از ما انتظار می‌رود همیشه قهرمان شویم. مردم از ما انتظار دارند. البته این چیز بدی نیست. ما این مسئولیت را می‌پذیریم ".

پذیرفتن و به دوش کشیدن بار مسئولیت و حتی استقبال از آن در سخنان پرتغالی‌ها موج می‌زند. ولی سوال این است که آیا پرتغال از کیفیت کافی برای برآمدن از پس سطح بالای انتظارات و تحکیم جایگاهش به عنوان یکی از معتبرترین تیم‌های ملی فوتبال دنیا برخوردار است؟

از آمار و ارقام به نظر می‌رسد پاسخ این سوال منفی است. تیم فرناندو سانتوس در شش بازی اخیر خود تنها دو بار به پیروزی رسیده ( مقابل الجزایر و مصر ) و در ماه مارس توسط یکی از بدترین هلندهای تاریخ فوتبال مدرن را 3-0 در هم کوبیده شده. پرتغالی‌ها البته از حداقل کیفیت قابل قبول برخوردارند ولی هیجان‌انگیز به نظر نمی‌رسند. پرتغال که دست بی‌رحم زمان، مهره‌های کلیدی دفاعی‌اش را از درخشش چند سال قبل‌شان دور کرده درحالی به روسیه قدم گذشته که در خط دفاع با نگرانی‌هایی عمده مواجه است.

با اینحال، همچنان دلایل زیادی برای خوش‌بینی وجود دارد. نسل نو ظهوری از مهاجمین جوان، به خط حمله‌ی پرتغال شادابی و طراوت بخشیده و پیشرفت و ترقی برناردو سیلوا در منچسترسیتی، سطح خلاقیت و زیرکی خط میانی این تیم را افزایش داده.

ترسناک‌ترین توپخانه‌ی دنیا

و کریستیانو رونالدو، بزرگترین توپ ناو جنگی فوتبال اروپا که در خط حمله‌ی پرتغالی‌ها می‌درخشد. رونالدو که به جایگاه خود در فوتبال دنیا به خوبی آگاه است می‌داند اضافه شدن جام جهانی به مدال‌های پرشماری که با پیراهن رئال مادرید جمع کرده، موقعیت او به عنوان ستاره را به سطحی بی‌نظیر ارتقا خواهد داد. اگر همه چیز بر وفق مراد رونالدو پیش برود، او که هم‌اکنون یکی از بزرگترین فوتبالیست‌های تاریخ فوتبال است، در زمان ترک روسیه می‌تواند به حق ادعا کند که عنوان بزرگترین فوتبالیست تاریخ سزاوار او است.

نسبت به دو سال پیش، زمانی که رونالدو در یورو ۲۰۱۶ سه گل به ثمر رسانده و سه پاس گل می‌دهد، فوتبال او تغییراتی را از سر گذرانده. روسیه مسلماً آخرین جام جهانی رونالدو خواهد بود. برق جوانی دیگر از پاهای کریستیانو جرقه نمی‌زند و ران‌های استوارش کمتر از قبل پرقدرت هستند. با این همه رونالدو همچنان در مقابل دروازه بی‌رحم است. او در رقابتهای انتخابی جام جهانی ۱۵ گل به ثمر رسانده و مدافعین از نامش چنان وحشت دارند که رونالدو می‌تواند تنها با حضور در میدان و با شخصیت خود، نتیجه‌ی بازی‌ها را تغییر دهد.

فونته می‌گوید " او بازی را تغییر می‌دهد. تاثیر حضور بهترین بازیکن دنیا در تیم ما، اتوماتیک اتفاق می‌افتد. تیم مقابل بلافاصله از او می‌ترسد و پا پس می‌کشد. بازیکنان حریف از خود می‌پرسند یعنی باید با او درگیر شوم ؟ یا عقب‌تر بایستم ؟ رونالدو فقط با حضورش در میدان، در بازی تاثیری به این بزرگی دارد "

شاید بتوان گفت رونالدو خودنماترین ستاره‌ی فوتبال است. او اخیراً همزمان با تولد چهارمین فرزندش، به خاطر اینکه در عرض سه ماه صاحب سه فرزند شده ژست پیروزمندانه گرفته و از آن به عنوان " رکوردی دیگر " یاد کرده. با اینحال، اهمیت او به عنوان یک رهبر تمام‌عیار در مستطیل سبز را نمی‌تواند انکار کرد.

این را باید از هافبک مرکزی پرتغال، ژوائو موتینیو پرسید. کسی که در مرحله‌ی یک‌‌‌چهارم نهایی یورو۲۰۱۶، زمانی که دیدار پرتغال و لهستان به ضربات پنالتی کشیده شده، سعی دارد از زیر بار پنالتی زدن شانه خالی کند. اما به جای سانتوس مربی، رونالدو که متوجه ماجرا شده با چشمان از تعجب گرد شده، به سراغ موتینیو رفته و به او روحیه می‌دهد " هی هی، بیا بزن. بیا. تو خوب می‌زنی. اگر هم ببازیم، به درک. قوی باش. یالا ". موتینیو پشت نقطه‌ی پنالتی ایستاده و توپ را به کنج دروازه می‌فرستد.

رونالدوی ۳۳ساله به احتمال زیاد به همراه آندره سیلوا مهاجم ای‌سی میلان، خط حمله‌ی پرتغال را خواهد ساخت. اما درخشش گونسالو گوئدس که فصل گذشته به عنوان یار قرضی از پاریس‌ سن‌ژرمن به والنسیا ملحق شده بود ممکن است در آخرین لحظه، سرمربی را به استفاده از او در کنار رونالدو ترغیب کند.

زوج رونالدو هر که باشد او جلوتر از برناندو سیلوا بازی خواهد کرد. بازی‌سازی که کمتر به چشم می‌آید و در منچسترسیتی به چهره‌ای بسیار محبوب تبدیل شده است. این هافبک 23ساله از تابستان پارسال که از موناکو به سیتی ملحق شده، زیر نظر پپ گواردیولا اعتماد به نفس و کیفیت به مراتب بهتری پیدا کرده و یکی از بازیکنان محبوب مربی مشهور سیتی است.

برناردو سیلوا می‌‌گوید " گواردیولا فوتبال من را تغییر داده. حالا نسبت به پارسال فوتبالیست بهتری هستم. البته به جز پپ، مدیون همه‌ی بازیکنها و کادر فنی هستم. کار با آنها برای من فوق‌‌العاده لذت‌بخش بوده. این روزها اعتماد به نفس بالایی دارم چون به خصوص در نیمه‌ی دوم فصل، روزهای عالی‌ای پشت سر گذاشتم. من کاملاً آماده‌ام "

دشوارترین گام اول

پرتغال باید از همان آغاز کاملاً آماده باشد. بر خلاف رقابتهای دو سال پیش فرانسه که پرتغالی‌ها در اولین بازی‌شان به مصاف ایسلند رفتند، در روسیه وقتی برای جا افتادن در تورنمنت نخواهند داشت. آنها در اولین بازی باید به مصاف اسپانیای مقتدر بروند و می‌دانند نتیجه‌ی اولین بازی، تعیین‌کننده‌ی حال و هوای آنها در ادامه‌ی تورنمنت خواهد بود. فونته می‌گوید او و هم‌تیمی‌هایش به بازی اول مقابل اسپانیا مثل یک فینال نگاه می‌کنند.

از قدرت تهاجمی پرتغالی‌ها که بگذریم، به ثمر نشستن امیدهای یاران رونالدو تا حد زیادی به خط دفاعی این تیم وابسته است. مدافعین مرکزی پرتغال که در جام ملتهای اروپا درخشان ظاهر شدند کم کم به دوران بازنشستگی نزدیک می‌شوند. مجموع سن سه مدافع اصلی تیم، فونته، په‌په و برونو آلوز، به عدد ۱۰۵ می‌رسد.

فونته‌ی 34ساله ماه فوریه‌ی امسال وستهام را به مقصد چین ترک کرد چرا که دیگر نمی‌توانست از پس فشار سنگین و دشواری‌های بازی در لیگ برتر برآید. آلوز 36ساله در سال 2018 تنها شش بار برای رنجرز به میدان رفته. گزینه‌ی جوان‌تری که سرمربی پرتغال برای به میدان فرستادن به عنوان زوج په‌په در اختیار دارد، روبن دیاز بازیکن 21ساله‌ی بنفیکا است که اولین بازی ملی خود را ماه پیش انجام داده.

فونته می‌گوید " بعید می‌دانم تغییر چندانی کرده باشیم. سرمربی ما همان سرمربی جام ملتهای 2016 است و اکثر بازیکنان تیم در آن تورنمنت با هم بازی کرده‌اند. تیم ما فوتبالیست‌های جوان زیادی دارد و تنها پستی که بازیکنان پا به سن گذاشته در آن بازی می‌‌کنند، دفاع وسط است. نسل جدید از راه خواهد رسید ولی سن و سال فقط یک عدد است. په‌په همچنان بازیکن باکیفیتی است، آلوز هم همینطور. هیچ مشکلی نیست. من که مشکلی نمی‌بینم "

جنجال در آخرین لحظه

در هفته‌های اخیر و در جریان روند آماده‌سازی تیم ملی پرتغال، خبری جنجالی از فوتبال این کشور، توجه زیادی برانگیخته. باشگاه اسپورتینگ لیسبون در متن این حواشی جنجالی قرار داشته. روی پاتریسیو، گلسون مارتینز، برونو فرناندز و ویلیام کاروالیو، از بازیکنان تیم ملی پرتغال که در روسیه حضور دارند، فوتبالیست‌های این باشگاه هستند. بعد از کسب نتایج ضعیف در لیگ پرتقال و کسب رتبه‌ای ناامیدکننده در جدول رقابتها، رئیس جنجالی باشگاه عملکرد تیمش را مورد انتقاد شدید قرار می‌دهد. یک ماه پیش، گروهی حدوداً 50 نفره از هواداران اسپورتینگ درحالیکه صورتهای خود را پوشانده‌اند به مجموعه‌ی تمرینی باشگاه هجوم آورده و به بازیکنان و کادر فنی تیم حمله‌ور می‌شوند.

پاتریسیو دو هفته پیش باشگاه را ترک کرده و این هفته کاروالیو، مارتینز و فرناندز هم به او اقتدا می‌کنند. هر چهار فوتبالیست اعلام کرده‌اند برای فسخ قراردادهایشان انگیزه‌ و دلایل موجه داشته‌اند. این جنجال‌ها درحالی که پرتغال برای مبارزه با اسپانیا آماده می‌شود، چیزی نیست که پرتغالی‌ها از آن راضی باشند.

اما شاید تنفس در حال و هوای جام جهانی در روسیه با منحرف کردن ذهن بازیکنان از مشکلات داخلی، به کار پرتغالی‌ها بیاید. ژوائو ماریو، هافبک تهاجمی پرتغال در مسکو از اظهارنظر درباره‌ی ماجرای پیش آمده در کمپ تمرینی باشگاهش خودداری می‌کند و سانتوز بدون شک امیدوار است جنجال و حاشیه در خانه بتواند فشاری که در آستانه‌ی دیدارهای مرحله‌ی گروهی مقابل اسپانیا، مراکش و ایران به تیمش وارد می‌شود را اندکی تخفیف دهد.

سرمربی پرتغال از مدتها پیش با اصرار و ابرام تاکید کرده که تیمش از بخت‌های قهرمانی در این جام جهانی نیست و حتی یکی از ۵ مدعی اصلی هم به حساب نمی‌آید. سانتوز در این باره گفته " مدعیان قهرمانی از دید من برزیل، آلمان، اسپانیا، آرژانتین و فرانسه هستند. ولی معنای حرف من این نیست که ما جاه‌طلبی و بلندپروازی نخواهیم داشت ".

بازیکنان سانتوز، پیام سرمربی‌شان را دریافت کرده‌اند. فونته می‌گوید " ظاهراً ما از بخت‌های قهرمانی نیستیم ". با اینحال به نظر می‌رسد پرتغالی‌ها موفقیت در این جام جهانی را برای خود بیشتر در حکم وظیفه می‌دانند تا یک رویا. کما اینکه فونته در این باره به صراحت می‌گوید " ما قهرمان اروپا هستیم و بنابراین مسئولیم ".

ترجمه: آرش جلال منش

منبع: تلگراف