داستان آرژانتین؛ در انتظار آسمان آبی و سپید

آی‌اسپورت: ایتالیایی‌ها در جام جهانی روسیه حضور ندارند؛ از این رو پس از برزیل و آلمان باید آرژانتینی‌ها را کنار اروگوئه که دو بار فاتح جام جهانی شده‌اند به عنوان پرافتخارترین تیم‌های حاضر در سرزمین تزارها بشماریم.

آنها دومین کشور وسیع آمریکای جنوبی هستند و به همراه اروگوئه دومین کشوری هستند که بیشترین قهرمانی را در جام جهانی در این منطقه به دست آورده‌اند و این در حالی است که آنها سه فینال را در سال‌های ۱۹۳۰ و ۱۹۹۰ و ۲۰۱۴ از دست داده‌اند و این برای کشوری که نوابغی چون دی‌استفانو و مارادونا و مسی را داشته و سیل بی‌شماری از ستارگان بی‌بدیلی چون ماریو کمپس و آردیلز و پاسارلا و کانی‌جیا و باتیستوتا و زانتی و... نمی‌تواند آمار امیدوار کننده‌ای باشد.

قصه شهرت آرژانتین در جهان فوتبال در سال‌های تیره آن کشور در زمان حکم‌رانی ژنرال خورخه‌ویلا در سال‌های ۸۳-۱۹۷۶ آغاز شد. جایی که در سال ۱۹۷۸ آنها به رغم قصه‌های ناخوشایندی چون رفتارهای وحشتناک با آزادی‌خواهان و شایعه تبانی با تیم پرو به فینال جام جهانی رسیدند و در حالی که سرمربی خوش‌تیپ‌شان سزار منوتی و بازیکنان بی‌نظیری چون کمپس و فیلول و برتونی و آردیلز و... را در ترکیب داشتند بار دیگر کابوس فینال با میزبان را برای هلندی‌ها تکرار کردند و قهرمانی‌ای به دست آوردند که شاید ضامن بقای ژنرال‌های دیکتاتور شد.

هشت سال بعد قصه آرژانتین عوض شد و دوران سیاه سیاسی آنها به اتمام رسید و به همت یک نابغه بزرگ چون مارادونا توانستند بار دیگر یک قهرمانی جام جهانی با حال و هوای سیاسی تجربه کنند. قبل از شروع جام جهانی درگیری نظامی بین کشور انگلستان و آرژانتین بر سر جزایر فالکلند رخ داد و بازی در مرحله حذفی که بین آرژانتین و تیم ملی انگلستان شد به نوعی یادآور آن درگیری بود و دیگو مارادونا یک‌نفره ارتش فاتح آرژانتین در زمین فوتبال شد و توانست دو گل استثنایی بزند که یکی با دریبل زدن تقریبا همه بازیکنان انگلستان از میانه زمین تا زدن گل بود و گل بعدی را با ضربه دست زد که بعدها نام آن ضربه را «دست خدا» گذاشت. چهار سال بعد هم مارادونا که در ناپولی در حد یک قدیس پرستش می‌شد توانست تیمش را با غلبه بر دو رقیب سنتی یعنی برزیل و ایتالیا به فینال برساند اما معجزه مارادونا در فینال رخ نداد و آلمانی‌ها فاتح شدند.

در فاصله سال‌های ۱۹۹۰ تا ۲۰۱۸ از آرژانتین همواره به عنوان یکی از کاندیداهای قهرمانی جام جهانی نام می‌برند؛ به خصوص آن که همواره از استعدادهای استثنایی بهره می‌گرفتند اما با این که در سال ۲۰۱۴ به فینال رقابت‌ها آن هم در سرزمین رقیب سنتی یعنی برزیل رسیدند، اما باز هم برای بار دوم آسمان آبی و سپید دیار نقره و تانگو و فوتبال را ژرمن‌ها با ابرهای خاکستری شکست منقش کردند.