دنیل رفت، خرم‌آباد که هست

روزنامه گل: دنیل ارزانی جوان‌ترین بازیکن جام‌جهانی روسیه است که برای استرالیا بازی می‌کند. او که متولد ایران است، البته امکان پوشیدن پیراهن تیم ملی کشورمان را هم داشت، اما استرالیا را انتخاب کرد. شاید این مساله به مذاق خیلی از هموطنان ما خوش نیاید، اما واقعیت آن است که تقریبا همه بازیکنان دورگه و مهاجرزاده معمولا تیم قوی‌تر را انتخاب می‌کنند. شاید اگر سامان قدوس و دژآگه و قوچان‌نژاد هم جایگاه مطمئنی برای خودشان در تیم‌های ملی سوئد و آلمان و هلند متصور بودند، به عضویت تیم ملی ایران در نمی‌آمدند. حتی اگر از نظر عاطفی و اخلاقی هم به موضوع نگاه کنیم، سزاوارتر این است که بازیکن دو ملیتی کشوری را برای خدمت انتخاب کند که به او امکان رشد و ترقی داده و استعدادهایش را پرورش داده است. مثلا فرض کنید همین امید سینک اگر فوتبالیست خیلی خوبی بود و با وجود دریافت پیشنهاد از هر دو کشور ایران و هندوستان، هند را به ما ترجیح می‌داد چه حالی می‌شدیم؟ با این تعابیر، الان فشاری که در سوئد روی سامان قدوس وجود دارد هم طبیعی و منطقی به نظر می‌رسد.

از این نکته که بگذریم، نمایش چند دقیقه‌ای دنیل ارزانی در بازی با دانمارک همه چشم‌ها را به خودش خیره کرد. او در حالی که فقط ۱۹سال دارد، واقعا نمایشی فراتر از حد تصور ارایه داد. ارزانی با تکنیک، اعتمادبه‌نفس و هوش بالایش نشان داد آینده درخشانی دارد و حسرت ما را بابت از دست دادن خودش دوچندان کرد. بعد از این بازی تماشایی، دنیل مورد توجه رسانه‌های بین‌المللی قرار گرفت و چند گفتگو انجام داد. او در یکی از این مصاحبه‌ها گفته است: «من دریبل زدن را در خیابان‌های خرم‌آباد یاد گرفتم، وقتی کودک بودم و آنجا بازی می‌کردم.» حالا اما خانواده ارزانی از ایران کوچ کرده‌اند و حسرت خوردن در مورد این استعداد به فنا رفته هم فایده‌ای ندارد. با این وجود آنچه سر جایش باقی مانده، خیابان‌های خرم‌آباد است؛ جایی که اگر یک جفت چشم بینا در کار باشد، حتما «دنیل»های پرشمار دیگری را پیدا خواهد کرد که عطش دیده شدن دارند. ما اما با این سیستم ناقص، یا آنها را کوچ می‌دهیم و یا کاری می‌کنیم که در خفا و خاموشی، بدون یک لحظه بازی بازنشسته شوند و بروند دنبال کارشان.

مگر نه آنکه خرم‌آباد همان شهری است که علیرضا بیرانوند آن را برای کارگری به مقصد تهران ترک کرد و بعد از دستفروشی در اطراف میدان آزادی به نفت و پرسپولیس و تیم ملی و جام‌جهانی رسید؟ پس حتما امثال او و ارزانی در این شهر و خیلی از دیگر شهر و روستاهای سرزمین‌مان وجود دارند، اما کو همتی که سراغ‌شان برود، دست‌شان را بگیرد و آنها را بالا بکشد؟ فقط ببینید با تیمی مثل گهر دورود که در همین شهر می‌توانست جلوه‌گاه استعدادهای بومی باشد چه کردند و چطور آن همه شوق را به تباهی کشاندند. کاش به اندازه همه استعدادهای ایران «بلیت استرالیا» وجود داشت تا حداقل بقیه مردم دنیا از تماشای درخشش این بچه‌ها محروم نشوند. ما خودمان که هیچی!