مهدی طارمی، نقشِ منفیِ دوست‌داشتنی

ورزش سه: زدن توپ به اوت در حساس‌ترین زمان ممکن برای گلزنی ایران مقابل پرتغال دوباره هجمه‌ها را سمت شماره ۹ سابق پرسپولیس برد.

تشنه‌تر از او برای گلزنی بودید؟ تشنه‌تر از مهاجمی که دو سال با تمام هجمه‌ها آقای گل شد؟ تشنه‌تر از بازیکنی که بدترین اتفاق‌ها در سال جام جهانی برای خود و باشگاه محبوبش افتاد ولی در نیم‌فصل بازی در بیرون از ایران فوق‌العاده کار کرد و در تیم ملی با اینکه یک خط عقب‌تر رفته بود، می‌خواست در میدان جهانی هم گل بزند.

آقای گلی به همراه نایب قهرمانی پرسپولیس در لیگ پانزدهم، او را محبوب‌ترین بازیکن فصل سرخ پوشان کرد ولی یک سال پُر حاشیه که از رفت و برگشت دو هفته‌ای به ریزه اسپور ترکیه آغاز شده بود، در میانه راه به از دست دادن پنالتی مقابل استقلال و موقعیت‌های زیاد گلزنی رسید و در پایان فصل به هدر رفتن پنالتی در مسابقه آسیایی برابر الریان قطر ختم شد، کاری کرد تا او با وجود دومین آقای گلی پیاپی، با فحاشی و انتقادات شدید از سوی سکوها و فضای مجازی همراه شود.

طارمی دو آقای گلی متوالی به همراه پنالتی گرفتن‌ها و پاس گل‌ها داشت و بیشترین تاثیر امتیازی را در به دست آمدن قهرمانی سرخ پوشان داشت، اما روزگار او با وجود این افتخارات مهم خوشایند نبود و شرایط آنقدر برای شماره ۹ وقت پرسپولیس بد شد که مجبور شود یک سال و سه ماه قبل به تماشاگران منتقد خود در استادیوم آزادی با اشاره دست «هیس» نشان دهد.

او فصل اخیر را هم با پرسپولیس آغاز کرد ولی اعلام رای فیفا در شروع لیگ که با محرومیت بازی کردن او و بسته شدن دو پنجره نقل و انتقالاتی این باشگاه همراه بود و از همه مهم‌تر رفتن به الغرافه قطر در نیم‌فصل در حالی که پرسپولیس اجازه جذب بازیکن نداشت، موجب شد تا منتقدان پُر شمار او تمام خاطرات خوب و گل‌های او را فراموش کنند و بسیاری در صفحات مجازی مشغول به فحاشی علیه او شوند.

طارمی این انتقادات را در یک سال و به ویژه ۹ ماه اخیر همراه خود داشت ولی در الغرافه قطر بی‌انگیزه نبود و در هفت بازی لیگ ستارگان و پنج مسابقه لیگ قهرمانان ۱۰ گل زد تا نشان دهد آماده جام جهانی است و می‌تواند مثل دیدارهای دور مقدماتی چهره تاثیرگذار تیم کارلوس کی‌روش باشد.

او گل‌هایی زد و کارهایی کرد که هیچکس انتظارش را نداشت و گل‌هایی نزد که برعکس. مهدی طارمی از بوشهر تا سارانسک تشنه گلزنی بود. اگر نبود که بجای کنار، از داخل تور دروازه پرتغال را می‌لرزاند. او انقدر چشم به گلزنی داشت که فکرش نرسید دو دقیقه پایان بازی، صحنه گل بازی صعود با ازبکستان را تکرار کند و بعد از یک سر توپ به سدریک سوارس، بغل پا بزند؛ چون نمی‌خواست چیزی غیر از دیدن توپ در گل ببیند.

طارمی دیشب می‌خواست مثل این چند سال، مرد اول همه قصه‌ها باشد و بعد از بازی فوق‌العاده‌اش مقابل اسپانیا که همه سرها را بالاتر از راموس زد و طوری در وینگ راست بازی کرد که انگار از اول همه جا بوده و پرتاب تکلی که فقط چند سانت با باز کردن دروازه دخیا کم آورد، تلاش می‌کرد خالق شیرین‌ترین صحنه فوتبال ما باشد؛ مثل گل خداداد. اما نشد که مهدی طارمی گل را بزند و بجای ناسزا شنیدن، آقای همیشگی فوتبال ایران شود که البته بدون تردید او یکی از بهترین مهاجمان تاریخ فوتبال ایران است.امید که در جایی بهتر استعدادهای کم‌نظیرش در بین فوتبایست‌های ایرانی، در جایی بهتر در فوتبال اروپا دیده شود.

آقا مهدی! فریادها و گریه‌های تو، نای بلند شدن نداشتنت از زمین و مُشتی که نثار زمین موردوویا شد، دل ما را شکست؛ یکی طلب ما که یک جایی جبران کنی...

محمد چهرقانی