چرا تیم کی‌روش در جریان بازی گلی نزد؟

آی اسپورت: سیاق ستودنی ایران در فاز دفاعی به حدی رسیده که حتی تحسین کارشناسان فوتبال جهان را به همراه داشته است اما همین تیم ستودنی همچنان در فاز هجومی با مشکلات بسیاری مواجه است و اگر ادعا کنیم که از حیث اجرای بازی هجومی و موفقیت در گلزنی نسبت به جام جهانی ۲۰۱۴؛ یعنی آنچه خود کی‌روش پدید آورده بود افت کرده ادعای بیراهی نیست.

امروز حامیان کارلوس کی‌روش با پیش کشیدن نتایج ایران در جام جهانی ۲۰۱۸ می‌کوشند از سرمربی تیم ملی دفاعیه تمام قدی داشته باشند و او را شایسته تداوم روی نیمکت ایران بدانند. البته ما هم با آنها هم عقیده‌ایم و براین باوریم که کی‌روش به دلیل نزدیکی به شروع جام ملت‌های آسیا و فقدان زمان کافی برای انتخاب یک مربی ایده‌آل‌تر همچنان شایسته مربیگری در تیم ملی ایران است اما این واقعیت را هم نباید کتمان کرد که مرد پرتغالی با ادامه این روند و ارائه بازی‌های صرفا دفاعی در مواجهه با تیم‌های بزرگ قاره آسیا و جهان شانس‌هایش برای تداوم کار در تیم ملی فوتبال ایران را از دست خواهد داد.

یقینا با ادامه این روند مطالبات عمومی نیز در مواجهه با تیم ملی تغییر خواهد کرد و هیچ تردیدی نیست که در آینده افکار عمومی با باخت‌های خفیف به اسپانیا و آرژانتین راضی نخواهد شد یا از تساوی با پرتغال لذت آنچنانی نخواهد برد. شاید ۴ سال بعد غالب فوتبال‌دوستان انتظار داشته باشند فوتبال ایران از گروه خود در جام جهانی صعود کند، شاید انتظارها به حدی برسد که دیگر این شکست‌های خفیف و گاها تساوی‌ها پیروزی تلقی نشود و سطح انتظارها چیز دیگری باشد.

در میان حمایت‌های برخی جریان‌ها که خود را شیفته و مفتون کارلوس کی‌روش می‌دانند و خود را موظف و مکلف به حمایت تمام قد از سرمربی تیم ملی در هر شرایطی کرده‌اند اشاره به این نکته ضروری است که سرمربی محترم تیم ملی در انتخاب تاکتیک‌های تیم ملی فوتبال ایران در بازی‌های بزرگ عمیقا یک بعدی شده و سال‌هاست نمی‌تواند از بازیکنانش بازی هجومی در خور شانی بگیرد.

تیم فعلی به لحاظ ارائه کار هجومی از تیمی که برانکو در سال ۲۰۰۶ساخته بود هیچ برتری ندارد و اگر بخواهیم واقع‌بینانه به برآیند تاکتیک هجومی تیم ملی بنگریم باید تیم کنونی کی‌روش را با تیم ۱۲سال پیش برانکو شانه به شانه هم قرار دهیم.

در واقع فوتبال ایران در بخش هجومی هیچ پیشرفتی در قیاس با ۱۲ سال پیش خود نداشته است اما پرواضح است که در فاز دفاعی به معیارهای جهانی نزدیک شده به طوری که همین حالا با تیم‌های درجه دوی اروپایی نیز برابری می‌کند اما این واقعیت انکارناپذیر که کی‌روش در تغییر تفکر تاکتیکی بازیکنانش هیچ قدم رو به جلویی برنداشته را نیز نباید از یاد ببریم و باید باور داشته باشیم که تیم کی‌‍روش دچار یک سرگیجه بزرگ در فاز هجومی شده است.

تیم کی‌روش به رغم اینکه در این جام ۲ بار موفق به گلزنی شد اما هیچ یک از گل‌هایش را در جریان بازی به ثمر نرساند. گل نخست ایران به مراکش با اشتباه مدافع مراکشی وارد دروازه این تیم شد و مشخص نیست مهدی طارمی که در بازی با اسپانیا و پرتغال دو موقعیت ۱۰۰در۱۰۰ را از دست داده بود آیا می‌توانست آن توپ را هم به گل بدل کند یا خیر؟! بعید نیست وضعیت مهدی طارمی در جام جهانی ۲۰۱۸حاصل تفکرات بیش از حد دفاعی سرمربی تیم یا تمرکز بیش از حد تمرینی روی کارهای دفاعی باشد.

گل دیگری که تیم ملی در این جام به ثمر رساند از روی نقطه پنالتی پدید آمد که این گل هم در جریان بازی به ثمر نرسید. حال احتمال اینکه داور آن بازی اساسا در اعلام ضربه پنالتی به سود ایران دچار اشتباه شده نیز خود بحث دیگری است که می‌شود به آن هم پرداخت اما مساله ما با تیم ملی همین ناتوانی‌اش در ایجاد موقعیت گل است به طوری که در جام ۲۰۱۸حتی نتوانست یک بار هم در جریان بازی به گل برسد. کی روش هر قدر هم که به ۴ امتیاز ایران در جام جهانی ۲۰۱۸ ببالد هرگز نمی‌تواند این لکه سیاه را از تیمش بردارد و تیمش را در فاز هجومی تیمی موفق بداند. کی‌روش را در بخش دفاعی می‌شود ستود اما در بخش هجومی هرگز. او با این تفکرات یک بعدی یقینا در جام ملت‌های آسیا با مشکلات جدی مواجه خواهد شد و بعید است که در این رقابت‌ها بتواند انتظار ما که قهرمانی در جام ملت‌های آسیاست را برآورده سازد.

حال شاید برای حامیان همیشگی سرمربی تیم ملی که کورکورانه بر طبل حمایت می‌کوبند این نقد گزنده باشد اما برای اینکه فردای بهتری برای فوتبال ایران پدید آید لازم است این نکات صریح و بی‌پروا گفته شود.