خیابانی: باید از ۵۰ سالگی گزارشگر می شدم!

ورزش سه: جواد خیابانی که این روزها با اجرای ویژه برنامه ای در شبکه ورزش حسابی درگیر مسابقات جام جهانی است، در گفت و گویی با ایرنا درباره ورود جوان ها به عرصه گزارشگری به صحبت پرداخته است.

از گزارش من در بازی ایران و آمریکا تعجب کردند

در زمان برگزاری جام جهانی فرانسه من حدود ۳۳ سال سن داشتم. در باکس گزارش بازی ایران ـ آمریکا که پنج هزار نفر گزارشگر داشت، جوانترین بودم. کنار من گزارشگر تلویزیون کلمبیا حضور داشت با ۶۵ سال سن. از من پرسید تو گزارشگر تلویزیون ایرانی؟ گفتم بله. گفت: «تعجب میکنم که با این سن گزارش میکنی. الان موقع گزارش کردن تو نیست، الان زمان کسب علم و تجربه برای توست. با این کار جوانها می سوزند و خیلی کار اشتباهی کردند که در بازی به این حساسی گزارشگر جوان را برای گزارشگری فرستاده‌اند. این بازی حساس نیاز به کسی دارد که با فوتبال زندگی کرده باشد.»

جوان ها نباید به سرعت وارد گزارشگری شوند

در آن زمان حرفش را نپذیرفتم و اعتقاد داشتم که به واسطه شور و انرژی می توانم گزارش کنم. آن گزارشگر که بعدها از دوستان من شد، یکی دو سال پیش فوت کرد، اما من پس از سالها به این نتیجه رسیدم که او راست می گفت. در گزارشگری و اجرای برنامه تلویزیونی با احترام به جوانها و توانایی‌هایشان، به دلیل غلبه شور و احساس بر تعقل در آنها، باید جوانان تجربه کسب کنند و بیشتر بخوانند و به سرعت وارد این کار نشوند.

باید از ۵۰ سالگی شروع می کردم!

من بازی ایران و استرالیا را در ۳۲ سالگی گزارش کردم و بازی ایران مقابل اسپانیا را در ۵۵ سالگی. به نظر خودم شور و هیجانم در بازی ایران مقابل اسپانیا بیشتر بود، البته احساسات کنترل شده داشتم. اگر دو بازی ایران مقابل آمریکا و استرالیا را که برخی اعتقاد دارند از بهترین گزارشهای من بوده الان بخواهم گزارش کنم، چند نمره بهتر اجرا می شود؛ به دلیل بیشتر شدن علم و تجربه ام. هنوز هم هیچم، اما نسبت به بیست سال گذشته تجربه ام دست کم بیشتر شده است. به طور کلی در هر حوزه ای کسی که باتجربه تر است، بهتر عمل می کند. حتی می خواهم بگویم اگر خودم گزارشگری را به جای ۳۰ سالگی از ۵۰ سالگی شروع می کردم مشکلات این ۲۰ سال را نداشتم.

با عادل، پیمان و مزدک دائم در ارتباطم

ما گزارشگران اردوهایی را به صورت تلفنی قبل از بازی های مهم برگزار می کنیم. بصورت مداوم با فردوسی پور در ارتباط هستم. در چند روز گذشته با پیمان یوسفی و مزدک میرزایی صحبت کردم و این ارتباط وجود دارد. ما با هم خوبیم و ایرادهایمان را به هم متذکر می شویم و معتقدم این قدر بازیهای فوتبال در دنیا هست که به همه گزارشگران بازی می رسد. حتی بازیهای ایران در جام جهانی را سه نفر متفاوت گزارش کردند.

اصلا از فردا گزارش نمی کنم!

من با این نظریه ها مخالف هستم که می گویند برخی گزارشگران باید بعد از جام جهانی خداحافظی کنند. فوتبالیستها تا سی یا سی و پنج سالگی بازی می کنند، اما درمورد گزارشگران معتقدم باید از پنجاه سالگی شروع به گزارش کنند. باور کنید برای خودم نمی گویم. اصلا من از فردا گزارش نمی کنم. اینکه گزارشگر در سی سالگی خداحافظی کند هنر نیست. گزارشگر در چهل یا پنجاه سالگی و بعد از کسب تجربه و علوم مرتبط مختلف می تواند جملات خاص خودش را بسازد و شخصیت گزارشگری مخصوصش را پیدا کند.

مقابل مرزبان جلوی خنده ام را گرفتم

آقای مرزبان در فرهنگ آلمان بزرگ شده اند و آن اصطلاح در فرهنگ آنها وجود دارد. کلمه ای که به کار برده شد، در فرهنگ ما جواب نمی دهد. واکنش من هم در همین راستا بود. من الان که فیلم آن برنامه را می بینم، می خندم و حتی در آن لحظه هم جلوی خنده ام را گرفتم و تفاوت یک مجری با تجربه و جوان اینجا مشخص می شود. شاید اگر مجری جوانی آنجا بود و می خندید، اوضاع بدتر می شد.