سنت خروس‌ها؛ قهرمانی در دلِ بحران

آی اسپورت: اریک کانتونا در ستایش مبارزه‌طلبی در فوتبال می‌گوید: «من نه مقابل بازیکنان حریف، که برای دوری از فاجعه شکست مبارزه می‌کنم.» به شکل واضحی عملکرد تیم‌ها را می‌توان با این جمله اریک کانتونا تحلیل کرد.

اینکه ژرمن‌ها ترسی از شکست خوردن نداشتند، اسپانیایی‌ها شکست را موهبتی برای به پایان رسیدن فصل شلوغ فوتبالی می‌دیدند و بلافاصله بعد از حذف توسط روسیه، به تعطیلات تابستانی رفتند. اشک‌های خوزه خیمنز، مدافع اروگوئه در دقایق آخر مسابقه برابر فرانسه هم وجه دیگری از جمله اریک کانتونا بود؛ بازیکنانی که برای شکست نخوردن مقابل فرانسه هر کاری کردند، اما ناگزیر از شکست خوردن بودند. اشک‌های خوزه خیمنز - آن هم وقتی هنوز مسابقه دوتیم در جریان بود- حرف‌های اسکار تابارز در کنفرانس مطبوعاتی و ستایش از فرانسوی‌ها و اعتراف به اینکه زور شاگردانش به خروس‌ها نرسید، معنای مشترکی دارند؛ فرانسه دشان فاجعه شکست را به بی‌رحمانه‌ترین شکل ممکن پیش چشم حریفانش ترسیم می‌کند.

خروس‌ها حالا در نیمه‌نهایی جام‌جهانی قرار دارند. تا چندهفته پیش تمام تحلیل‌ها درباره تیم‌ملی فرانسه با نیش زدن به دشان به پایان می‌رسید. بعضی‌ها پا را فراتر گذاشتند و بعد از جدایی زیدان، خواستار کنار گذاشتن او و نشستن زیزو روی نیمکت خروس‌ها شدند. دشان اما تنها به یک جمله اکتفا می‌کرد: «صندلی‌ام را به کسی تحویل نمی‌دهم.» این بحرانی بود که پیشتر هم مربیان فرانسوی درگیرش بودند.

امه ژاکه را به خاطر دعوت نکردن از دیوید ژینولا و اریک کانتونا از دم تیغ گذراندند و باور نمی‌‌کردند تیم قهرمان 98 را تحویل‌شان دهد. روژه لومر و کارنامه خالی‌اش در مربیگری - تجربه نازل مربیگری در ارتش‌های فرانسه- سوژه طنز مردم فرانسه بود، اما قهرمانی دراماتیک یورو2000 جواب محکم لومر به فرانسوی‌ها بود. وقتی ژاک سانتینی روی نیمکت خروس‌ها نشست، همه از روابطش با میشل پلاتینی و تاثیر اسطوره فوتبال فرانسه بر این انتخاب گفتند؛ چهارسال بعد فرانسه ژاک سانتینی، به فینال جام‌جهانی رسید و اگر ضربه سر زیدان نبود، شاید خروس‌ها دومین قهرمانی‌شان در جام‌جهانی را هم جشن می‌گرفتند.

چشم تاریخ همیشه کور است؛ مردم فرانسه به امه ژاکه و روژه لومر و ژاک سانتینی تاختند و عبرت نگرفتند. حالا نوبت دیدیه دشان و نسل بازیکنان جوان فرانسه است که خودشان را به جام‌جهانی ثابت کنند؛ به کارشناسانی که آنها را یکسری ستاره و نام بزرگ می‌دانستند که صلابت تاکتیکی ندارند و بعید است شانسی برای قهرمانی در جام‌جهانی داشته باشند. فرانسه برای رسیدن به سومین فینال تاریخ فوتبالش، یک‌ ۹۰دقیقه با بلژیک فاصله دارد. تیمی که هنوز هم رنگ تمجید را ندیده است؛ بعد از شکست آرژانتین، خط‌دفاع متزلزل خروس‌ها دستمایه انتقاد شده بود؛ و لذت حذف اروگوئه را با برچسب گل اتفاقی گریژمان تلخ کردند. فرانسه دشان خودش را از دل همین انتقادها بالا کشید. آرام‌آرام جلو آمد و حالا در یک قدمی فینالیست شدن است. تیمی که عادت به قهرمانی در دل بحران‌ها دارد.