بازیکنانی که پیراهن یووه و میلان را پوشیدند

خبرورزشی: بالاخره آن چیزی که منتظرش بودیم اتفاق افتاد و گونسالو ایگواین و ماتیا کالدرا دست در دست هم به میلان رفتند تا زمینه بازگشت لئوناردو بونوچی به یوونتوس فراهم شود. با آمدن بونوچی به یووه آمار سه انتقال بین این دو تیم ثبت می‌شود که البته در طول تاریخ چندان هم بی‌سابقه نیست.

یووه و میلان اگرچه در مستطیل سبز دشمن هم به حساب می‌آیند، اما کم ندارند بازیکنانی که پیراهن هر دو تیم را به تن کرده‌اند. بازیکنانی که یک طرف محبوب بودند و در طرف مقابل منفور و هر کدام با انگیزه و دلایل خاصی دست به چنین انتخابی زدند.

مارکو استوراری

فوتبال حرفه‌ای برایش از ۲۷ سالگی معنا پیدا کرد که وارد باشگاه مسینا شد. قبل از آن بازیکنی گمنام در فوتبال ایتالیا بود که فوتبال جزو سرگرمی‌هایش به حساب می‌آمد. درخشش درون دروازه مسینا باعث شد مورد توجه باشگاه‌های بزرگتر ایتالیا نیز قرار بگیرد. یکی از از این تیم‌ها میلان بود.

آث میلان او را ۴ سال بعد یعنی در سال ۲۰۰۷ جذب کرد، اما حضور دیدا و آبیاتی مانع دیده شدن مارکو استوراری شد. به همین خاطر سال ۲۰۱۰ به یوونتوس رفت و جانشین جان لوئیجی بوفون در مواقع مورد نیاز شد. او ژانویه ۲۰۱۷ به مدت ۱۸ ماه به عضویت میلان درآمد و مجدداً به تیم سابقش بازگشت.

جانلوکا زامبروتا

بعد از قهرمانی با یوونتوس در رقابت‌های سری A. و فتح جام جهانی ۲۰۰۶، ماجرای کالچوپولی مطرح شد و بانوی پیر به یک دسته پایین‌تر سقوط کرد. این سقوط باعث شد چند بازیکن کلیدی تیم به فکر جدایی بیفتند. یکی از آن‌ها جانلوکا زامبروتا بود که تصمیم گرفت همراه با لیلیان تورام فرانسوی به بارسلونا برود.

دو سال بعد که یووه در سری A. جا افتاده بود، قصد بازگشت داشت که مخالفت هواداران و نظر منفی سرمربی وقت باعث شد به میلان برود. او سومین اسکودتوی خود را طی ۴ سال همراه با میلان برد و ویترین افتخاراتش را درخشان‌تر کرد. زامبروتا با پیراهن تیم کیازو سوئیس از دنیای فوتبال خداحافظی کرد تا نه بازیکن وفادار یووه شناخته شود و نه متعصب به میلان.

ادگار داویدز

یکی از بهترین استعداد‌های تاریخ باشگاه آژاکس بود. داوید قبل از اینکه با پیراهن یوونتوس در فوتبال ایتالیا خوش بدرخشد، سال ۱۹۹۶ عضو تیم میلان بود. او فقط ۲ فصل در سن‌سیرو بازی کرد و سپس به یوونتوس رفت. ۳ قهرمانی سری A. و حضور در فینال جام باشگاه‌های اروپا سال ۲۰۰۳ از جمله افتخارات ادگار در یوونتوس بود.

سهل‌انگاری میلانی‌ها باعث شد از تا سالیان سال حسرت حضور داویدز در تیم‌شان را بخورند. هرچند که ادگار خیلی هم به یووه وفادار نماند و مثل تورام و زامبروتا بعد از ماجرای کالچوپولی راهی بارسلون شد.

پاتریک ویرا

شاید برای‌تان جالب باشد که بدانید شروع فوتبال پاتریک ویرا در اروپا با تیم‌های غیرفرانسوی از میلان شکل گرفت. او در فصل ۱۹۹۶-۱۹۹۵ از کان به میلان پیوست و ۲ بازی هم برای روسونری انجام داد. همان موقع آرسنالی‌ها دست به کار شدند و این هافبک دفاعی جوان را به خدمت گرفتند تا ۹ سال برای توپچی‌های لندن بازی کند.

در فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۵ که یووه مملو از ستاره بود پاتریک به حضور در این تیم پاسخ مثبت داد و با ماجرای کالچوپولی به اینتر رفت تا حسابی هواداران یوونتوس را کلافه کند. ویرا از معدود بازیکنانی بود که هم پیراهن یووه را پوشید، هم برای میلان بازی کرد و هم اینتری بود.

آندره‌آ پیرلو

یکی از بزرگ‌ترین پشیمانی‌های میلان قطعاً رفتن پیرلو به یوونتوس بود. آندره‌آ پیرلو در یوونتوس اسطوره شد و بیانکونری با درخشش او قهرمانی‌های متوالی‌اش را آغاز کرد. پیرلو بعد از ۳ سال بازی در اینتر به میلان پیوست و یک دهه در این تیم حضور داشت، اما بیشتر از همه ۴ سال حضور درخشان او در یووه را به یاد داریم.

پیرلو ۲ قهرمانی سری A. را با میلان ثبت کرد و ۴ بار با یووه به این عنوان رسید. در جام‌حذفی یک بار با میلان و یک بار با یوونتوس قهرمانی را تجربه کرد و سوپرجام ایتالیا را هم ۲ بار با بانوی پیر و یک بار با روسونری فتح کرد. او با میلان ۲ بار فاتح لیگ قهرمانان اروپا شد، چیزی که در تورین هیچ‌وقت به آن نرسید.

روبرتو باجو

تقریباً حضور در تمام تیم‌های مهم فوتبال ایتالیا را تجربه کرد. قبل از اینکه به یوونتوس بیاید در فیورنتینا عضویت داشت. ستاره دم‌اسبی فوتبال ایتالیا سال ۱۹۹۵ در اوج پیراهن یوونتوس را از تن درآورد تا برای دو فصل در میلان توپ بزند.

گفته می‌شود با ظهور الکس دل‌پیرو ستاره جدید یوونتوس، باجو به خاطر اینکه در سایه این بازیکن قرار نگیرد تورین را به مقصد میلان ترک کرده است. او در ترکیب میلان سایه‌ای از مهاجم گلزن تیم ملی ایتالیا و یوونتوس بود، اما با روسونری فاتح لیگ شد. او بعد‌ها پیراهن اینترمیلان را هم پوشید و اواخر فوتبالش عضو تیم برشیا بود.

فیلیپو اینزاگی

مهاجم محبوب میلان زمانی با درخشش در یوونتوس خودش را در فوتبال ایتالیا مطرح کرد، اما پس از ۴ سال پر‌فراز و نشیب بازی در یووه به میلان رفت. سال ۲۰۰۱ راهی سن‌سیرو شد و ۱۱ سال پیراهن روسونری را پوشید. او در سن‌سیرو همه افتخارات ممکن را همراه میلان کسب کرد که شامل دو قهرمانی لیگ قهرمانان اروپا و دو قهرمانی سری A. می‌شد.

«متولد آفساید» در سال ۲۰۱۲ از فوتبال خداحافظی کرد و راه مربیگری را در پیش گرفت. او به نیمکت میلان هم رسید که در هدایت این تیم موفق نبود و مثل کلارنس سیدورف با ناکامی باشگاه را ترک کرد.

کریستین آبیاتی

هیچ‌وقت نتوانست خودش را به عنوان دروازه‌بان نخست در فوتبال ایتالیا مطرح کند. چه در میلان، چه در یوونتوس و چه در تیم ملی ایتالیا، برای کریستین آبیاتی روی نیمکت جای ثابتی در نظر گرفته شده بود. دروازه‌بان باسابقه میلان بود که ۱۸ سال در این باشگاه عضویت داشت.

برای کریستین مهم نبود گزینه دوم تیم باشد و پشت سر دیدای برزیلی روی نیمکت قرار بگیرد. آبیاتی سال ۲۰۰۵ برای یک فصل به یوونتوس قرض داده شد تا بازی در تورین را تجربه کند. او حدود نیمی از بازی‌های فصل را هم در ترکیب بانوی پیر حضور داشت تا برای تیم مثمرثمر واقع شود. با این حال آبیاتی هنوز هم بین هواداران میلان محبوبیت دارد.

زلاتان ایبراهیموویچ

زلاتان هم جزو بازیکنانی بود که هم پیراهن یووه را پوشید، هم با اینتر بود و هم به عضویت میلان درآمد. او حد فاصل سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۶ پیراهن یوونتوس را به تن کرد و با این تیم به قهرمانی سری A. رسید. داستان کالچوپولی باعث شد زلاتان به حرف مدیر برنامه اش مینو رایولا گوش کند و به اینتر و سپس بارسلونا برود.

سال ۲۰۱۰ ایبرا به میلان رفت تا ستاره روسونری در خط حمله باشد. زلاتان عضو ثابت میلانی بود که آخرین قهرمانی اش را در سری A. به دست آورد. ماجراجویی‌های زلاتان به همین جا ختم نشد چراکه بعد از آن حضور در پاری‌سن‌ژرمن و سپس منچستریونایتد را هم تجربه کرد و امروز برای لس‌آنجلس گلکسی آمریکا بازی می‌کند.

کریستین ویری

از سال ۱۹۹۱ تا ۲۰۰۹ حضور در ۱۲ باشگاه مختلف ایتالیایی را تجربه کرد تا به نوعی رکورددار باشد. یوونتوس اولین تیم بزرگی بود که کریستین ویری به عضویت آن درآمد. داستان به فصل ۱۹۹۷-۱۹۹۶ برمی‌گردد که در ۲۳ بازی ۸ گل برای بانوی پیر زد، قهرمانی در سری A. را به دست آورد و بازیکن فیکس تیمی بود که به دورتموند باخت و نایب‌قهرمان جام باشگاه‌های اروپا شد.

بعد از چرخیدن در تیم‌های اتلتیکومادرید، لاتزیو و اینترمیلان، نوبت به ماجراجویی جدید کریستین رسید. او در فصل ۲۰۰۶-۲۰۰۵ لباس میلان را به تن کرد تا احساسات هواداران اینتر را جریحه‌دار کند. با این حال ۸ بازی و تنها یک گل زده، او را از میلان و سطح اول فوتبال اروپا دور کرد.