در جست‌وجوی عیار حقیقی «بشار رسن»

ایران ورزشی: حفظ رسن البته برای تیمی که هنوز حق خرید نفرات تازه را ندارد الزامی است و حتی وقتی مهدی ترابی و سروش رفیعی (در صورت کوتاه آمدن فولاد) در نیم فصل دوم به ترکیب قرمزها اضافه شوند، نمی‌توان رسن را خارج از معادلات محسوب کرد. همه اینها ما را به این باور پرطرفدار می‌رساند که پرسپولیس هرچه دارد از قدرت مهندسی و توان برنامه‌ریزی برانکو دارد.

بشار رسن هافبک عراقی و جوان تیم فوتبال پرسپولیس در اوایل فصل تازه لیگ برتر کشور به قدری خوب بازی کرده که برانکو ایوانکوویچ یک بار دیگر از سران این باشگاه خواسته است قرارداد وی را هرچه سریعتر تمدید کنند و او را در شرایطی قرار ندهند که قضایای امثال وحید امیری، فرشاد احمدزاده و صادق محرمی تکرار شود.

در مورد این هافبک مستعد نظرات متفاوتی وجود دارد، برخی می‌گویند او آن قدر خوب و پرتوان است که حتی نمایش‌های بعضاً عالی سال‌های اخیر وی نیز حق مطلب را درباره او ادا نکرده و شاید نقطه اوج حقیقی وی را نه حالا بلکه دو سه سال بعد و زمانی ببینیم که وی به مرز ۲۵ و ۲۶ سال سن رسیده است.

گروه دیگری هم هستند که معتقدند وی به هیچ شکل با هافبک‌های فنی و توانای اخیراً لژیونر شده سرخ‌ها قابل قیاس نیست و حتی اگر ماکتی از آنها باشد، فقط یک شمایل کوچک است و ۱۰ سال بعد هم توان مانور با توپ امیری را نخواهد یافت و هرگز به قدرت ارسال پاس‌های نفوذی و تودر احمدزاده و یا ارسال‌های دوار مسلمان نخواهد رسید.

کدهای راهنمای برانکو

شاید برای حل مشکل و رفع اتهام فوق باید به حرف‌های سرمربی کروات پرسپولیس توجه کرد که معمولاً با رجوع‌های مکرر و یا غیر مکرر به شاگردانش به زبان بی‌زبانی به همگان می‌گوید که عیار حقیقی آنها چیست و تا چه میزان باید روی آنان حساب کرد. سرمربی فکور و معمولاً آرام پرسپولیس رسن را یک سال و نیم پیش و در میانه‌های لیگ شانزدهم و پس از کش و قوس‌های مختلف و امتناع اولیه عراقی‌ها از آزادسازی وی در جمع شاگردانش دید.

در آن دوران تعداد هافبک‌های خلاق پرسپولیس بسیار بیشتر و به تبع آن کار رسن به غایت سخت‌تر بود. اما وقتی کار سرخ‌ها در جام باشگاه‌های آسیا گره خورد و پرسپولیس به هفته‌های پایانی لیگ داخلی گام نهاد، رویکرد برانکو به رسن بیشتر و بیشتر شد و درخشش نسبی او در برخی‌ بازی‌های سرخ‌ها به حدی رسید که عده‌ای در تمجید از وی افراط کردند و او را یک «مسلمان» جدید و یا «احمدزاده» ثانوی برای قرمزها نامیدند.

امروز که خبری از افراد فوق نیست و امیری هم راهی لیگ ترکیه شده بازی کردن رسن در ترکیب اصلی تبدیل به اصلی غیرقابل پرهیز شده و از هر سو به ماجرا نگاه کنید او نیرویی است که توان ایجاد گشایش را در کارهای تیم قرمزپوش پایتخت دارد و البته تمامی این گمانه‌زنی‌ها برای سیامک نعمتی هم صدق می‌کند که از شروع لیگ هفدهم آمد و بارها از نیمکت‌نشینی‌اش نالید ولی ماندنی شد تا امسال در کوچ دسته جمعی ستاره‌ها صاحب فضایی باز برای درخشش شود و حتی به یکی از ستاره‌های مسلم هفته دوم مسابقات لیگ هجدهم تبدیل گردد.

همچنان در محاسبات

حفظ رسن البته برای تیمی که هنوز حق خرید نفرات تازه را ندارد الزامی است و حتی وقتی مهدی ترابی و سروش رفیعی (در صورت کوتاه آمدن فولاد) در نیم فصل دوم به ترکیب قرمزها اضافه شوند، نمی‌توان رسن را خارج از معادلات محسوب کرد. همه اینها ما را به این باور پرطرفدار می‌رساند که پرسپولیس هرچه دارد از قدرت مهندسی و توان برنامه‌ریزی برانکو دارد.

از هوشیاری مردی که به قدری قطعات و مهره‌ها را در پازل تاکتیکی‌اش خوب چیده که هرکس درون آن قرار می‌گیرد سهم خود را ادا کرده و به وسیله و مهره‌ای مؤثر در مکانیسم تیمی پرسپولیس و در جواب دادن سیستم گروهی تیم تبدیل می‌شود.

شاید قابلیت‌های فنی نفر به نفر فرق داشته باشد و یکی به وضوح بر افرادی که پس از وی سکاندار آن پست شده‌اند چربش نشان داده باشد اما کلیت بازی پرسپولیس و فرآیند گروهی آن محفوظ مانده و هر چیزی سرجایش قرار گرفته و مثل یک زنجیره تیمی عمل کرده است.

روز به روز

در این زنجیره رسن هم یک مهره مؤثر و بسیار خوب نشان می‌دهد. او شاید برابر با برخی تعریف‌های افراطی صورت گرفته از وی نباشد اما روز به روز تبلور بیشتری می‌یابد تا از یک شمایل اولیه خوب به یک نمونه ثانوی درخشان‌تر برای قرمزها تبدیل شود.

به مرد جوانی که وقتی از بازی‌های تیم‌های ملی امید و بزرگسالان عراق به هر دلیلی دور می‌ماند لبخند رضایت بر لبان پروفسور بیش از پیش می‌نشیند زیرا می‌بیند هافبک کارگشا و بدون حاشیه تیمش یک بار دیگر در دسترس او و وسیله‌ای برای پیروزی سرخ‌ها است.