وفاداری برانکو به ۲-۴-۴ خطی؛ قدم اول، گل نخوردن

ایران ورزشی: پرسپولیس - الدحیل. این همان بازی مهمی است که قرار است سرنوشت تیم برانکو را رقم بزند. مهم‌تر از همه‌ی بازی‌های گذشته و پیش‌روی پرسپولیس. این بازی است که تعیین می‌کند قرمزها می‌توانند به تجربه‌ی یک نیمه‌نهایی دیگر امیدوار باشند یا وقت خداحافظی‌شان با لیگ قهرمانان رسیده.

پرسپولیس اما نمی‌خواهد به این زودی‌ دست‌هایش را به نشان تسلیم بالا ببرد و این را هم می‌داند که نخستین قدم برای ماندن در رقابت با بهترین‌های آسیا، چیزی جز گل نخوردن نیست. موردی که اتفاقا تیم برانکو خیلی خوب آن را یاد گرفته اما آیا قدرت دفاعی‌اش آنقدر هست که بتواند مقابل خط حمله آتشین الدحیل هم مقاومت کند؟

پاسخ را باید در بازی سه‌شنبه بیابیم. جایی که برانکو قرار است همان خط دفاع همیشگی را مقابل دروازه‌ی پرسپولیس بچیند و شاید خودش هم مطمئن نیست که روی این خط دفاع که در دو فصل اخیر بهترین بوده و در پنج هفته‌ی ابتدایی این فصل تنها یک گل خورده، چقدر می‌تواند حساب کند.

دقیقا برای همین است که ترجیح می‌دهد کمترین ریسک را داشته باشد. چه برای چینش ترکیب و چه در شیوه‌ی انتخابی‌اش برای این بازی. اگر چه حتی در شرایط غیر از این هم نمی‌توانستیم خیلی به تغییر در ترکیب و یا شیوه‌ی بازی پرسپولیس دل ببندیم. تنها تغییر احتمالی، تغییر وظایف بازیکنان حاضر در زمین خواهد بود.

انتخاب اول ایوانکوویچ برای این بازی، همان ۲-۴-۴ خطی آشنایی است که جز در بازی هفته دوم برابر فولاد، پرسپولیس در همه‌ی بازی‌هایش به آن روی آورده. شیوه‌ای برای گل نخوردن که گل زدن را هم به همان اندازه برای تیم برانکو سخت می‌کند. دقیقا به خاطر همین گل نخوردن است که مرد کروات برای بازی در خانه‌ی الدحیل هم ۲-۴-۴ خطی را برگزیده.

یک ۲-۴-۴ کمی متفاوت که به بال‌های چپ و راست و حتی مهاجمان تیم هم وظایف تدافعی بیشتری خواهد داد تا دروازه‌ی پرسپولیس بسته بماند. گذشته از این‌ها، پرسپولیس روی نیمکت هم بازیکن تعیین‌کننده‌ای ندارد که حضورش برانکو را به دست بردن در ترکیب اصلی قانع کند.

تا اینجای کار هم تنها تغییر، در دروازه‌ی پرسپولیس بوده که در دو بازی اول بوژیدار رادوشویچ محافظ آن بود و در سه بازی بعدی علیرضا بیرانوند وگرنه حتی تعویض‌های برانکو هم جز در یکی دو مورد خاص که شرایط ایجاب می‌کرد، مشخص و تکراری بوده در این چند بازی.

ترکیب پرسپولیس در بازی پیش‌رو برابر الدحیل هم چیزی جز این نخواهد بود. دروازه‌بان، علیرضا بیرانوند است که اصلا به خاطر آمادگی‌اش برای این بازی به ترکیب برگشت وگرنه رقیب کرواتش اشتباهی نکرده بود که به نیمکت‌نشینی او بیارزد. البته اشتباه بیرانوند در آبادان و گلی که خورد، از یاد نرفته اما خب برانکو هم گزینه‌ی بهتری ندارد که دروازه‌ی تیمش را به او بسپارد.

ترکیب چهار نفره‌ی سیدجلال، شجاع، انصاری و ماهینی هم نه جانشین خوبی دارد و نه اشتباهی کرده که نیاز به تغییر را در خود احساس کند. تنها مدافع نیمکت‌نشین و باتجربه‌ی پرسپولیس، شایان مصلح است که او را هم برانکو ترجیح می‌دهد در بال چپ و یا حتی خط حمله به بازی بگیرد؛ مگر اینکه شرایط مجبورش کند به استفاده از مصلح برای تغییر در خط دفاعی.

احمد نوراللهی در ۵ بازی این فصل ۴۵۰ دقیقه در میدان حضور داشته و این یعنی که او را نمی‌‌توانیم از ترکیب اصلی کنار بگذاریم. به کمال کامیابی‌نیا هم که به خاطر سرماخوردگی و تب و لرز تمرین نکرده بود، برانکو حتی اگر بخواهد هم نمی‌تواند استراحت بدهد چرا که او قرار است یکی از دو هافبک میانی پرسپولیس در بازی با الدحیل باشد و مثل نوراللهی، بیش از همه‌ی بازی‌های قبلی نزدیک به دفاع بازی کند.

در چپ و راست آنها، امید عایشاه و بشار رسن بازی می‌کنند و سیامک نعمتی و علی علیپور، نزدیک به مدافعان حریف که نعمتی احتمالا به عنوان مهاجم سایه پشت سر علیپور قرار می‌گیرد و البته قرار است هر دو در کارهای دفاعی هم مشارکت کنند.

ترکیب، همان ترکیب آشنای هفته‌های گذشته‌ است و آقای سرمربی هم تاکید کرده که تیمش تهاجمی بازی خواهد کرد اما خب اصل اول این بازی سونوشت‌ساز، گل نخوردن است و دیگر مورد مهم، استفاده از تک موقعیت‌ها.