لوزی طلایی مقابل فولاد و الدحیل؛ هندسه جذاب

وب‌سایت نود: دو یا یک هافبک دفاعی؟ جواب این سوال کشمکشی طولانی‌مدت میان برانکو با هواداران و منتقدان ایجاد کرده است. کشمکشی که فعلا برانکو قصد ندارد در آن از مواضعش کوتاه بیاید. سرمربی پرسپولیس با استناد به قهرمانی‌اش در دوره گذشته اعتقاد دارد که سیستم انتخابی‌اش ایرادی نداشته است و او را به هدفش در لیگ برتر رسانده.

اگرچه این استدلال می‌تواند تاییدی بر درستی تصمیم برانکو برای استفاده از دو هافبک دفاعی باشد اما افت کیفیت و افت بعضی از بازیکنان این تیم و بن‌بست‌هایی که پرسپولیس با آنها برخورد کرده است نشان می‌‌دهد که این ایراد باید جدی گرفته شود.

پرسپولیس تا فصل گذشته، با سیستم ۲-۴-۴ لوزی بازی می‌کرد و عملکرد خوبی هم داشت. فصل پیش برانکو بعد از مصدومیت طارمی، تغییر سیستم داد و با دو هافبک دفاعی بازی کرد. امسال هم تیم او این روند را ادامه داده است. با این حال این فصل پرسپولیس در دو بازی با سیستم یک هافبک دفاعی و ۲-۴-۴ لوزی به میدان رفت.

اولین بازی در لیگ برتر و مقابل فولاد بود که مصدومیت کمال کامیابی‌نیا، برانکو را مجبور کرد منشا را به میدان بفرستد و با خط هافبک لوزی تا پایان ۹۰ دقیقه ادامه دهد. اتفاقی که باعث شد پرسپولیس مقابل فولاد خوزستان با سه گل به برتری برسد.

هر سه گل بعد از خروج کمال به ثمر رسید. دو گل سهم سیامک نعمتی بود و یک گل هم منشا وارد دروازه فولاد کرد. بعد از آن بازی نعمتی و منشا در هیچ بازی دیگری پای‌شان به گل باز نشد.

دومین بازی پرسپولیس با این سیستم مقابل الدحیل بود. دیداری که شماتیک شاگردان برانکو در آن نشان می‌دهد که نورالهی جلوتر از کامیابی‌نیا بازی کرده و سیستم پرسپولیس در اصل یک هافبک دفاعی بوده است. در این بازی هواداران پرسپولیس از بازی خوب تیمشان غافلگیر شده و از نتیجه به دست آمده با وجود باخت مقابل الدحیل و کیفیت بازی تیم بسیار راضی بودند.

نکته جالب این است که همه از بازگشت کمال و نورالهی به روزهای اوج و درخشش در این بازی می‌گفتند.

درخشش هافبک‌ها، اتفاقی است که در بازی مقابل فولاد هم رخ داد. در آن بازی بر اساس امتیازات سایت متریکا هر ۴ بازیکن برتر زمین از پرسپولیس انتخاب شدند. سیامک نعمتی، احمد نوراللهی، گادوین منشا و بشار رسن بازیکنان برتر پرسپولیس در میدان بودند.

بعد از بازی مقابل فولاد، در بازی‌های دیگری هم این که ۴ بازیکن زمین از پرسپولیس باشند تکرار شد اما تفاوت این بود که در آن بازی‌ها بازیکنان برتر پرسپولیس از میان مدافعان بودند و مقابل فولاد تنها دیداری بود که فقط هافبک‌ها توانستند حضور در میان بهترین‌های میدان را تجربه کنند.

این آمار نشان می‌دهد که کمتر شدن جذابیت تیم برانکو به دلیل بازی کردن با دو هافبک دفاعی است. اتفاقی که پرسپولیس را در فاز دفاعی قدرتمندتر و در در فاز هجومی ناتوان کرده است.

اگرچه شاید بتوان جدایی چند بازیکن اصلی پرسپولیس را در این ضعف مقصر دانست اما پرسپولیس در بازی با فولاد و الدحیل نشان داد که بدون این بازیکنان هم می‌تواند نشانی از تیم قدرتمند همیشگی را به نمایش بگذارد. در شرایطی که هافبک‌هایش آزادی عمل بیشتری در میدان داشته باشد و مهره‌های تهاجمی حاضر در میدان بیشتر باشند.