پس ستاره‌های قهرمان جهان کجا هستند؟

ایران ورزشی: گاهی اوقات احساس می‌کنی که خیلی از جایزه‌ها برده نمی‌شوند، بلکه به دلایلی فراتر از شایستگی‌های واقعی اهدا می‌شوند.

ارزیابی دلایل همیشه به زمان نیاز دارد و در این دنیا ما هرگز زمان کافی نداریم. فهرست فینالیست‌های جایزه بهترین بازیکن فیفا به تازگی منتشر شده است، فهرستی که نامزدهای آن توسط اصحاب رسانه، بازیکنان، سرمربیان و هواداران، همیشه از طریق سایت فیفا انتخاب می‌شود.

امسال کریستیانو رونالدو، محمد صلاح و لوکا مودریچ سه کاندیدای نهایی هستند. هدف انکار شایستگی این سه نفر برای قرار گرفتن در این فهرست نیست چرا که آنها به خاطر محبوبیت‌شان در این فهرست هستند اما دلایل دیگری هم هست.

برای انتخاب نامزدهای کسب این جایزه در سالی که جام جهانی برگزار می‌شود، جام جهانی فاکتور بسیار مهم و تأثیرگذاری است اما نکته جالب این است که در این فهرست هیچ یک از بازیکنان تیم قهرمان جام جهانی یعنی فرانسه حضور ندارند، به‌عنوان مثال بازیکنانی مانند آنتوان گریزمان که نقش بسیار مهمی در قهرمانی خروس‌ها داشت.

او نه تنها در جام جهانی بلکه در رده باشگاهی هم فصل خوبی را سپری کرده بود و به اتلتیکومادرید کمک زیادی برای قهرمانی در لیگ اروپا کرده بود. شاید تنها گناه گریزمان که او را از جمع گزینه‌های شایسته کسب جایزه فیفا خارج می‌کرد، تصمیم او برای ماندن در اتلتیکومادرید بوده باشد و باورش به پروژه تیمی که می‌خواهد بازیکنان بزرگ اروپا را متقاعد کند که می‌شود به تیم‌های بزرگ نرفت و باز هم موفق بود.

کیلیان امباپه هم که یکی دیگر از بازیکنان تأثیرگذار جام جهانی بود، جزو سایر بازیکنانی است که به نظر می‌رسد به شیوه‌ای غیرقابل توضیح نادیده گرفته شده است. بعد نوبت لیونل مسی می‌شود.

خیلی‌ها می‌گویند او به هر حال مسی است و بهترین بازیکن نسل خودش و شاید بهترین بازیکن تاریخ و همین کافیست تا مادامی که بازی می‌‌کند، برای بردن هر جایزه‌ای نامزد باشد. شاید چنین ارزیابی کمی ناعادلانه باشد اما کاملاً واضح است که ارزیابی عیار واقعی بازیکنی که افق نگاهش فراتر از تصاویر موفقیت است کار سختی است و به همین دلیل رأی دهندگان بیشتر روی کلیپ‌‌های لحظاتی که بازیکنان گلزنی می‌کنند یا جام‌ها را بالای سر می‌برند تمرکز می‌کنند.

مسی در این زمینه قربانی ناکامی آرژانتین در روسیه شده است و کسی به این موضوع اهمیتی نمی‌دهد که او تنها ستونی بود که آلبی‌سلسته را سرپا نگه داشته بود و بدون او آرژانتین همان تیمی بود که در بازی دوستانه‌اش قبل از جام جهانی مقابل اسپانیا 6 گل خورد و نشان داد که تیم گلزنی هم نیست. باز هم تکرار می‌کنیم: هدف زیر سوال بردن نامزدهای انتخاب شده نیست هر چند در نهایت ما تنها نام یکی از آنها را به خاطر می‌سپاریم.

منبع: مارکا