چرا دخیا در یونایتد فوق‌العاده است و در اسپانیا نه چندان خوب؟

وبسایت نود: دیوید دخیا در منچستریونایتد عملکرد فوق العاده ای دارد ولی این موضوع در تیم ملی کشورش خیلی صادق نیست.

دیوید دخیا در پنج فصل از شش فصل اخیر لیگ برتر انگلیس، در تیم منتخب فصل قرار گرفته است، در چهار فصل از پنج فصل اخیر هم به عنوان بهترین بازیکن فصل منچستریونایتد انتخاب شده است.

دسامبر گذشته بود که در پیروزی ۳-۱ منچستریونایتد مقابل آرسنال، شبی شگفت انگیز را پشت سر گذاشت و با ثبت ۱۴ سیو موفق شد به رکورد بیشترین سیو در یک مسابقه در لیگ برتر برسد. با هر متر و معیاری او یک دروازه بان فوق العاده است و شاید بهترین در حال حاضر در دنیا.

با این وجود عملکرد او در تیم ملی اسپانیا بعد از نمایش های متزلزل اخیر او در ترکیب لاروخا، زیر سوال رفته است. دخیا پیش از شروع جام جهانی، در دیدار دوستانه ای مرتکب اشتباهی کودکانه شد و در بازی نخست دور گروهی جام جهانی هم در مقابل شوت رونالدو، سیو عجیبی داشت که منجر به گل خوردن تیمش شد، عملکرد کلی او هم در طول جام، رضایت بخش نبود.

درست است تمام دروازه بانان اشتباه می کنند، شکی نیست و مهمتر این که اشتباهات آن ها به نسبت دیگر بازیکنان حاضر در زمین، بیشتر دیده و برجسته می شود. اما در مورد دخیا این موضوع بدل به یک روند شده است. او در یونایتد خیلی خوب است ولی در اسپانیا نمی تواند این عملکرد را تکرار کند.

یک جنبه از بازی دخیا است که خیلی تعریف زیادی ندارد. در این فصل در لیگ برتر، درصد پاس های صحیح او ۵۰ بوده است، فصل گذشته این رقم ۵۷،۵% بود. این عدد برای یک دروازه بان آمار خیلی بدی هم نیست ولی عالی هم نیست. برای مثال ادرسون فصل قبل آمار ۸۵،۳ درصد را ثبت کرد.

درست است منچسترسیتی سبک کاملاً متفاوتی را نسبت به یونایتد بازی می کند و اگر ادرسون در یونایتد بود، آمارش کمتر بود و بالطبع اگر دخیا هم در سیتی حضور داشت، آمارش به مراتب بیش از این بود. اما تحت نظر فن خال که یونایتد بازی مالکانه را انجام می داد و دروازه بان هم بیشتر در جریان بازی قرار می گرفت، آمار دخیا بیش از ۶۰،۷ درصد تجاوز نکرد. دیوید دخیا از نظر واکنش ها و جاگیری ها در موقعیت ها، بسیار فوق العاده است ولی قطعاً در مورد بازی با پا، آنچنان قدرتمند نیست.

البته این مورد خیلی هم نمی تواند جای نگرانی باشد، خصوصاً اگر سبک بازی تیم و مهارت دروازه بان با یکدیگر همراستا باشند. تصورش را بکنید وقتی این دو در راستای هم نباشند، همان اتفاقی می افتد که در این فصل برای چک رقم خورده است. او روزهای خوبی را درون دروازه آرسنال تجربه نمی کند.

یا می توانید به کامرون در اواخر دهه ۸۰ میلادی رجوع کنید که دو تن از بهترین دروازه بانان تاریخ آفریقا را در تیم ملی خود داشتند: توماس انکونو و ژوزف آنتونی بل. انکونو دروازه بانی بود که عقب می نشست و منتظر بود تا حریف کاری کند و سپس واکنش لازم را نشان دهد، سبکی که دخیا دارد.

هر دو اما در زمینه واکنش و جاگیری عالی. در مقابل، بل دروازه بانی بود که ج لو می آمد و همچون یک دفاع آخر، پشت خط دفاع تیمش را پوشش می داد. اما سران کامرون نمی توانستند تصمیم بگیرند از کدام یک بهره بگیرند، نتیجه این بود که در یک مسابقه خط دفاع باید با یک نوع دروازه بان پشت خود بازی می کرد و در مسابقه ای دیگر با دروازه بانی با سبکی کاملاً متفاوت.

نباید کتمان کرد که اسپانیا با روشی کاملاً متفاوت نسبت به یونایتد مورینیو بازی می کند. شاید به اندازه سیتی گواردیولا، پرس نکنند ولی بسیار جلوتر از تیم مورینیو در زمین آرایش می گیرند و بازی خود را انجام می دهند. حتی اگر دخیا توان بازی در این سبک را داشته باشد نیاز به وفق پذیری دارد.

اما در مورد یونایتد اوضاع فرق می کند. انتخاب های مورینیو در منچستریونایتد محدود است. ضمن این که تغییر سبک بازی و پرس سنگین از جلوی زمین، تغییر بزرگی در سیاست های بازی مورینیو محسوب می شود (هرچند او در پورتو زمانی این کار را می کرد) در عین حال در طی دو فصل و نیم اخیر، هیچوقت خط دفاع یونایتد ترکیب ثابتی را به خود ندیده است.

سبک بازی یونایتد موجب شده تا خط دفاع عقب تر بنشیند و در عوض خط هافبک هم نتواند فضای جولان زیادی داشته باشد، چون خط دفاع برای حمایت از انها جلو نمی آید. شاید یکی از دلایل عملکرد ضعیف پل پوگبا در برخی بازی ها همین مطلب باشد. همین دلیل هم می تواند توجیه کننده این باشد که یونایتد روی به توپ های بلند می آورد و لوکاکو برخی مواقع در خط حمله تنها و یکه می ماند و روز خوبی را سپری نمی کند.

اگر به تابستان ۲۰۱۶ بازگردیم و تصور کنیم پپ گواردیولا به جای مورینیو به یونایتد می آمد، خیلی سخت نیست که فکر کنیم اکنون دخیا بازیکن رئال مادرید بود. به هر حال وظیفه یک دروازه بان فقط گرفتن توپ های حریف نیست!