اثبات اینکه کی‌روش، لیگ را می‌بیند

ایران ورزشی: انتقاد از رفتارهای کی‌روش منطقی است اما درباره کار و موفقیت او در حرفه‌اش نمی‌توانیم ایرادی آنچنانی متوجه‌اش کنیم. سرمربی موفقی که مسیر پر پیچ و خم مربیگری را مثل کف دستش می‌شناسد و می‌داند در مقاطع مختلف چه تصمیم‌هایی بگیرد.

انتقاد جدید از کی‌روش، نام‌هایی است که او در فهرست بازیکنان دعوت شده به تیم ملی نوشته و سر و صدایی عجیب به پا کرده. از دعوت وریا غفوری بگیرید تا خط خوردن دوباره جلال حسینی.

از کی‌روش انتقاد می‌شود که چرا از لیگ ایران بازیکنان بسیاری به تیم ملی دعوت نمی‌کند. لیگی که سطح آن را می‌توان از درخشش اشکان دژاگه و مسعود شجاعی در تراکتورسازی مشخص کرد.

بازیکنانی که سال‌ها لژیونر بودند و در تیم‌های خارجی بازی می‌کردند اما به محض پوشیدن پیراهن تراکتورسازی، حضور در لیگ ایران را تجربه کردند و البته به ستاره‌هایی درخشان تبدیل شدند. تازه بدون انجام حتی یک جلسه تمرین بدنسازی کنار سایر بازیکنان تراکتورسازی.

سطح لیگ ایران را با ذکر این نمونه می‌شود نقد و چنین پرسشی را مطرح کرد: «از این لیگ چند بازیکن می‌توانند به تیم ملی دعوت شوند و بازی هم کنند؟» قضاوت با خودتان. آیا بازیکنی در لیگ ایران بازی می‌کند که بهتر از مرتضی پورعلی‌گنجی باشد؟ کسی هست که بتواند مثل علیرضا جهانبخش، مدافعان چپ حریف را آزار بدهد؟

مثل میلاد محمدی، احسان حاجی‌صفی و حتی رامین رضاییان چطور؟ اگر کسی هست حتما او را به کارلوس کی‌روش معرفی کنید. هر چند چشمان او تیزبین ست و همه مستعدها را قبل از ما می‌بیند.

کی‌روش البته در ماه‌ها و سال‌های اخیر چندین بازیکن نیز از لیگ ایران به اردوی تیم ملی دعوت کرده. البته با توجه به سطح بازیکنان و نیازهایی که تیم ملی دارد. مهدی طارمی را یادتان هست؟ در لیگ به قدری درخشید که کی‌روش نتوانست از نام او بگذرد.

آیا درخشش آن روزهای طارمی و توانمندی‌هایش را می‌توان با علی علیپور مقایسه کرد؟ با بقیه مهاجمان حاضر در لیگ چطور؟ سطح طارمی کجا و مهاجمانی که در لیگ حضور دارند کجا؟ یا حتی کاوه رضایی، سردار آزمون، رضا قوچان نژاد و کریم انصاری‌فرد. آیا مهاجمی که در لیگ ایران به سختی گل می‌زند، می‌تواند با این اسامی رقابت کند و عملکرد بهتری داشته باشد؟

سرمربی تیم ملی، چشم‌هایش را به روی لیگ نبسته اما بهترین‌ها را گلچین می‌کند. آن هم با توجه به نیازهایش در تیم ملی و بازی‌های مختلف. قبل از جام جهانی، علی قلی‌زاده را دید و خیلی زود او را به اردو دعوت کرد. بازیکنی تکنیکی که فصل قبل همه را مجذوب حرکات خود کرد.

یا مجید حسینی که در استقلال به قدری درخشید که توانست ابتدا به اردو دعوت شود و سپس برای تیم ملی در جام جهانی بازی کند. روزبه چشمی نیز چنین شرایطی را تجربه کرد. از لیگ ایران به تیم ملی دعوت شد و مقابل مراکش در روسیه بازی کرد.

کی‌روش بهتر از همه ما می‌داند که تیم ملی در کدام پست نیاز به بازیکن دارد و چه بازیکنانی به دردش می‌خورند و کار او را پیش می‌برند. به حرف‌های او درباره آرمین سهرابیان توجه کنید: « به مدافعی مرکزی و چپ پا نیاز دارم که بتواند بازیسازی از خط دفاع را انجام بدهد و توپ مدام به سمت راست زمین ارسال نشود.» سهرابیان همان بازیکنی است که کی‌روش نیاز دارد.

سرمربی تیم ملی توانایی‌های او را در لیگ دیده و پسندیده. درست مثل امیرحسین صادقی که قبل از جام جهانی 2014 و به عنوان مدافعی چپ پا در خط دفاع تیم ملی ایران قرار گرفت و 3 بازی درخشان نیز انجام داد.

حضور بازیکنانی نظیر آرمین سهرابیان، روزبه چشمی، علی کریمی، مهدی ترابی و مجید حسینی و علی قلی زاده- قبل از جام جهانی- نشان می‌دهد چشم‌های کی‌روش فقط معطوف به لژیونرها نیست.

او بازی‌های لیگ را نیز با حساسیت دنبال می‌کند اما نه او و نه هیچ مربی دیگری نمی‌تواند در فهرست 25 نفره خود، نام 15 بازیکن داخلی را بنویسد. آن‌وقت لژیونرها چه می‌شوند؟ با تجربه بین‌المللی اندک چطور کنار می‌آییم؟

نقد از کی‌روش، نباید غیرمنطقی و غیرمنصفانه باشد. با خودمان که تعارف نداریم. سطح لیگ ایران، تمرینات بازیکنان و امکاناتی که باشگاه‌ها دارند، از لیگ‌های اروپایی- حتی سوئد و کرواسی- پایین‌تر است و همین به بهترین بهانه تبدیل شده تا کی روش، فقط چند بازیکن را از لیگ گلچین کند و به همین سادگی، اجازه حضور بازیکنان داخلی را به تیم ملی ندهد.

فقط کافی است کمی منصف باشیم و با دقت به فهرست او نگاه کنیم. آن‌وقت جز محمدرضا خانزاده نمی‌توانیم مورد دیگری را برای انتقاد پیدا کنیم.