حذف برانکو چه دردی دوا می‌کند؟

ایران ورزشی: می‌توانیم سرمربی پرسپولیس را مثال بزنیم اما باور نخواهیم کرد که کسی به یاد نیاورد این تیم پیش از برانکو چه حال و روزی داشت و امروز کجا ایستاده. البته راه دیگری هم پیش‌رویمان هست. اینکه با پیشنهاد حذف بازیکنان و مربیان خارجی‌ از فوتبال ایران همراه شویم و دلخوش باشیم به اینکه پرسپولیس از دویدن دنبال دلار فارغ شده اما آیا برانکو یا هر مربی و بازیکن خارجی دیگری که قرار باشد ایران را ترک ‌کند، از مطالباتش هم می‌گذرد؟

تضمینی هست که آنها بروند و هیچکدام برای گرفتن پول‌شان دست به دامان فیفا نشوند؟ کدام مربی است که در قواره برانکو باشد و با رقمی کمتر از قرارداد او روی نیمکت این پرسپولیس محروم و بی‌پول و بدقول بنشیند و به پول نگرفتن و بازیکن نداشتنش اعتراض نکند؟

کم لطمه نخورده‌ایم که حالا تیشه به دست، بیفتیم به جان ریشه‌هایمان. ایراد بزرگ ما اما این است که درس نمی‌گیریم از اشتباه‌ها و اتفاق‌ها. مثلا همین بالا و پایین شدن‌های قیمت ارز که چیزی نمانده ورزش ایران را از پا بیندازد. سفرهای خارجی تیم‌های ورزشی ایران مگر هزینه و دردسر کم دارد؟ یا ما بدهی‌های باشگاه‌های فوتبال‌ را فراموش کرده‌ایم که اینقدر زود رسیدیم به خط پایان؟

یک روز از بی‌جانشینی برانکو ایوانکوویچ در روزهای بعد از خودش نوشتیم و امروز زمزمه‌هایی می‌شنویم که رفتن او از فوتبال ایران را حکایت می‌کنند. خط پایان، همین‌جاست. جایی که به جای پیدا کردن راهکار، نوسان‌های بازار را بهانه کرده و به این فکر می‌کنیم که مثلا اگر برانکو نباشد، باشگاه پرسپولیس دردسری به نام خرید ارز نخواهد داشت.

آنهم درست موقعی که مدیرعامل این باشگاه به قول خودش حاضر است تخلف کند و ارز را به قیمت روز بازار بخرد اما اجازه ندهد پرسپولیس بیش از این به‌خاطر بی‌پولی خفت بکشد.

جالب است که دست و پا زدن‌های مدیران پرسپولیس و استقلال و حتی فدراسیون را به خاطر این باشگاه‌های بدهکار می‌بینیم اما لحظه‌ای به این فکر نمی‌کنیم که بعد از برانکو و شفر و کی‌روش چه بر سر فوتبال‌مان می‌آید. آنهایی که دم‌دستی‌ترین پیشنهادشان برای رفع مشکلات ارزی کنار گذاشتن خارجی‌هاست، هیچ فکر کرده‌اند که فوتبال ایران با آنها چقدر سود می‌کند و بدون آنها چقدر؟

می‌توانیم دوباره سرمربی پرسپولیس را مثال بزنیم اما باور نخواهیم کرد که کسی به یاد نیاورد این تیم پیش از برانکو چه حال و روزی داشت و امروز کجا ایستاده. البته راه دیگری هم پیش‌رویمان است. اینکه با پیشنهاد حذف خارجی‌ها همراه شویم و دلخوش باشیم به اینکه پرسپولیس از دویدن دنبال دلار فارغ شده اما آیا برانکو یا هر مربی و بازیکن خارجی دیگری که قرار باشد ایران را ترک ‌کند، از مطالباتش هم می‌گذرد؟

تضمینی هست که آنها بروند و هیچکدام برای گرفتن پول‌شان دست به دامان فیفا نشوند؟ کدام مربی است که در قواره برانکو باشد و با رقمی کمتر از قرارداد او روی نیمکت این پرسپولیس محروم و بی‌پول و بدقول بنشیند و به پول نگرفتن و بازیکن نداشتنش اعتراض نکند؟

گذشتن از برانکو و امثال او نه چاره‌ای برای دردهای کهنه فوتبال و ورزش ایران است و نه پرسپولیس چنین خواسته‌ای دارد اما کم نیستند آنهایی که برای راندن بهترین مربی دو دهه اخیر پرسپولیس، دنبال سبقت گرفتن از یکدیگرند و شاید حتی یک بار هم از خودشان نپرسیده‌اند که فوتبال ایران یا باشگاه پرسپولیس از نبود مرد کروات، چقدر سود خواهند کرد. گیریم که به لحاظ مالی سود کنند، آیا در فوتبال هم به همان اندازه پیشرفت خواهند کرد؟

دشمنان برانکو که دوباره پای قرارداد ۸۰۰ هزار دلاری او (که حتی یک دلار از آن هنوز پرداخت نشده) را وسط کشیده‌ و می‌گویند باشگاه از حفظ مربی گران‌قیمتش عاجز است، آیا جانشین شایسته‌ای هم برای او سراغ دارند؟

یکی که به قول معروف بلد باشد از چوب، بازیکن بسازد و با دانش و اندیشه‌‌اش نه فقط تیم، بلکه باشگاه پرسپولیس را هم به سوی پیشرفت و موفقیت سوق بدهد؟ پرسش مهم‌تر شاید این باشد که چه کسی یا کسانی نبودن برانکو ایوانکوویچ را می‌خواهند و با چه استدلالی؟

آیا این حذف کردن‌های اشتباه همان راهکار تکراری و ناکارآمدی نیست که حرفه‌ای شدن‌ فوتبال ایران را سال‌ها عقب انداخته که دوباره ناآگاهانه و شاید هم مغرضانه در آن گرفتار شده‌ایم؟