گل‌ به خودی رقیبان؛ اقبالِ برانکو یا فشار سرخپوشان

وبسایت نود: سرخپوشان تهرانی که شب به یادماندنی و خاطره انگیز را برای فوتبال ایران رقم زدند، باز هم از گل به خودی بازیکنان حریف سود برده و به گل رسیدند.

پرسپولیس تهران برای پنجمین بار در ادوار حضورش در لیگ قهرمانان آسیا با اشتباه بازیکنان حریف به گل رسید و از گل به خودی رقیب سود برد. سرخپوشان از این نظر در بین تیم های ایرانی حاضر در لیگ قهرمانان آسیا رکورددار هستند و بیشتر از هر تیمی از این طریق به گل رسیده اند. استقلال تهران و سپاهان اصفهان تا کنون در لیگ قهرمانان دو بار و استقلال خوزستان هم یک بار از اشتباه بازیکنان حریف به گل رسیده اند.

جالب اینکه هر پنج گلی که بازیکنان حریف به اشتباه وارد دروازه خودشان کردند، در زمان مربیگری برانکو در پرسپولیس بوده و پیش از حضور پروفسور کروات روی نیمکت سرخپوشان، این تیم هرگز در لیگ قهرمانان از گل به خودی به گل نرسیده بود. برانکو در مصاف با الدحیل، همانند دیدار چند روز پیش در لیگ برتر ایران برابر نساجی، باز هم از همین طریق به گل رسید.

شاید برخی به ثمر رسیدن این تعداد گل برای تیم برانکو، چه در لیگ برتر و چه در لیگ قهرمانان آسیا، را ناشی از شانس و اقبال تیم برانکو و این مربی کروات بدانند؛ مسئله ای که باید به آن توجه داشت، اینست که رقم خوردن یک یا دو گل را می توان تصادفی و شانسی قلمداد کرد اما آمار گل به خودی حریفان پرسپولیس برانکو نشانگر آن است که نمی توان شانس و اقبال را تنها عامل این تعداد گل به خودی به سود تیم برانکو دانست.

پس از گل تعیین کننده و حساسی که سیدجلال حسینی در اوایل نیمه دوم وارد دروازه الدحیل کرد، سرخپوشان فشار حملات خود را روی دروازه حریف بیشتر و بیشتر کرده و به دنبال روزنه ای برای رسیدن به گل بودند. دفاع منسجم و هماهنگ الدحیل (در دیدار رفت و نیمه اول بازی برگشت) اجازه خودنمایی به شاگردان برانکو را نمی داد اما آنها دست از تلاش برنداشتند و فشار حملات شان روی دروازه حریف را بیشتر و بیشتر کردند.

گرچه سرخپوشان در هنگام حمله با صخره دفاعی الدحیل مواجه می شدند، اما آنها مزد تلاش و حملات بی وقفه خود را نه با گلزنی یکی از بازیکنان خودی، که با گل به خودی بازیکن حریف گرفتند؛ گل به خودی که بدون تردید پیامد حملاتی بود که دفاع حریف را خسته و خسته تر می کرد و در مقاطعی از بازی آنها را وادار به اشتباه مهلکی کرد.

هر دو گل به خودی که حریفان پرسپولیس در یک هفته گذشته به سود سرخپوشان وارد دروازه خودشان کردند، پس از نفوذهای متعدد بازیکنان پرسپولیس به قلب خط دفاعی حریف و ارسال پاس های بی نقص آنها بود. نکته بسیار مهم اینکه در هر دو صحنه (بازی نساجی و الدحیل) در صورتی که بازیکن حریف دچار اشتباه نمی شدند و دروازه خود را باز نمی کردند، توپ به یک بازیکن سرخپوش می رسید و آنها کار را تمام می کردند.

تفاوت گل به خودی مدافع الدحیل با گل به خودی مدافع السد در دیدار رفت برابر استقلال این بود که گل استقلال تهران روی اشتباه صد درصد بازیکنان السد به ثمر رسید زیرا آنها به هیچ وجه از سوی آبی پوشان تحت فشار نبودند و خطری آنها را تهدید نمی کرد اما گل به خودی هایی که به سود تیم برانکو رقم خورده، بدون شک حاصل تشدید فشار از سوی نیروهای هجومی سرخپوشان بود.

آنچه تیم برانکو به خوبی در این چند سال برابر حریفانش به نمایش می گذارد، حملات پرتعداد و دامنه دار روی دروازه رقیبانش می باشد؛ حملاتی که حاصل آنها فرو ریختن دروازه حریفان بود، چه با گلزنی یک سرخپوش و یا توسط مدافعان خسته حریف مجبور به اشتباه می شوند.