ظهور درخشان نوراللهی در فصل کوچ ستاره‌ها

ایران ورزشی: ماجرای ممنوعیت خریدهای تازه برای پرسپولیس و مصدومیت‌ها و محرومیت‌های بد‌ موقع هر ضرری برای این تیم داشته، خالی از حسن هم نبوده و عمده‌ترین آنها چهره شدن هرچه بیشتر احمد نوراللهی در این تیم است که تا آنجا پیش رفته که حتی به فراخوانی وی به تیم ملی ایران توسط کارلوس‌ کی‌روش سختگیر هم منجر شده است.

البته نوراللهی قبل از اینکه برای گذراندن خدمت سربازی‌اش به تراکتور برود (و سپس به ‌دلیل محروم شدن این تیم از استفاده از نفرات تازه‌اش پشت خط بنشیند) هم هافبک مجربی بود و به حکم جوانی، آینده‌دار نشان می‌داد اما وقتی تعداد بازی‌هایش در تراکتورسازی به انگشتان دو دست هم نرسید و قدری زودتر از «هم‌تیمی» و همراهش امید عالیشاه به جمع قرمز‌ها برگشت باور عمومی این بود که مدت‌ها زمان خواهد برد تا او همان احمد قبل از جدایی اجباری‌اش شود.

امروز (میانه مهرماه ۱۳۹۷) شرایط و باورهایی کاملاً متفاوت حاکم است. چه در حضور کمال کامیابی نیا و چه در زمان‌های غیاب این هافبک وسط مسلط که تخصص چشمگیری در مصدومیت از ناحیه کتف و شانه و سه ‌اخطاره شدن دارد. نوراللهی در این فصل طوری بازی کرده که حضورش در ترکیب ثابت الزامی جلوه کرده است.

شاید کوچ مثلث فرشاد احمد‌زاده، محسن مسلمان و وحید امیری به لیگ‌های خارجی و داخلی در تابستان امسال از دلایل اصلی بهای ویژه و جای وسیعی بوده باشد که مربیان پرسپولیس به احمد نوراللهی داده‌اند اما او نیز از این فرصت به ‌نحو احسن و به شکل اعلا سود جسته است و طوری بازی کرده که کسی غیبت کامیابی‌نیا را در برخی دیدارها احساس نکند

و مسابقه اخیر قرمز‌ها با السد قطر در لیگ قهرمانان آسیا چیزی از این قبیل بود و حتی در روزهایی که این دو کنار یکدیگر بازی کرده‌اند و یکی قدری جلوتر از دیگری در زمین قرار گرفته، طیف و شکل بازی نوراللهی به‌گونه‌ای نبوده که وی زیر سایه کامیابی‌نیا بماند و او همچون مرد آهنینی نشان داده که هم در برخوردهای فیزیکی و تنگ کردن فضای حیاتی رقبا استاد بوده و هم در مشارکت با یارانش در زمینه به‌ راه‌اندازی امواج اولیه رو به ‌جلو و پایه‌گذاری بنیادهای حملات بعدی.

بازی‌های روزگار

اگر هافبک‌هایی که نام و وصف سفرشان به اروپا یا کوچ‌شان به تیمی دیگر از لیگ داخلی را آوردیم، در پرسپولیس می‌ماندند، امکان نداشت نوراللهی این‌گونه سکاندار شود که در این فصل دیده‌ایم اما بازی‌های روزگار همیشه چیزی از همین قبیل است و معمولاً در فوتبال چهره‌های تازه و شایق ظهور نمی‌کنند مگر زمانی که برای سایر نفرات مشکل و کمبودی پیش می‌آید و گلزنی اتفاق نمی‌افتد

مگر در دقایقی که مدافعان تیم رقیب مرتکب اشتباهاتی تعیین‌کننده شوند و اصولاً در نقطه مقابل هر درخشش و بردی، بازی ضعیف و شکستی قرار می‌گیرد که به ‌نام دیگر تیم حاضر در میدان نوشته می‌شود و این جبر ورزش و حکم سرنوشت است.

جا تنگ می‌شود اما...

فردا که کامیابی نیا از محرومیت رها شود و محسن ربیع‌خواه از مصدومیت ۹ ماهه‌اش فراغت یابد و سروش رفیعی و مهدی ترابی در صورت جلب رضایت نهایی فولاد و سایپا پیراهن سرخ‌ را به ‌تن کنند طبعاً رقابت در خط میانی قرمز‌ها از نو تشدید شده و نوراللهی برای ثابت ماندن با موانعی فزون‌تر از امروز مواجه خواهد شد

اما بازی‌هایی که او در واپسین روزهای فصل پیش و سه‌ ماه نخست فصل جاری ارائه داده، نشانگر این است که او برای چالش‌هایی از این قبیل کاملاً آماده است و کنار گذاشتن او از هر زمانی سخت‌تر شده و یکی از دلایل خوشبختی برانکو ایوانکوویچ و دست‌های پر او، یقیناً همین مسأله است.