در انتظار صعود ۱۰۰هزارنفری

فرهیختگان: «ثانیه‌ها را اگر کنار هم بگذاری تسبیحی می‌شود با ۶۰ مهره و با ۶۰ تکه کوچک برای گذراندن زمان. دانه‌به‌دانه دست‌شان را می‌گیری و ردشان می‌کنی. حساب کن تا شب، چند تسبیح داری، چند تسبیح باید بسازی، چند تا از این ۶۰ ثانیه‌ها را باید بگیری و بسازی و به خط کنی و به بندبکشی و بعد دانه‌به‌دانه رد کنی تا بگذرند و تمام شوند و برسی به تسبیح بعد و تسبیح بعدی تا برسی به بازی ایران و اسپانیا؟

من نشمردم، حساب نکردم، گذاشتم تا دانه‌های آبی فیروزه‌ای زمان، خودشان بند شوند و بند شوند و در کنار هم قرار بگیرند و وقتی روی هم می‌افتند یک صدای تقی بدهند که حال آدم را خوب می‌کند. تا ساعت بازی با اسپانیا، هر ثانیه‌اش برای من صدای یکی از این تسبیح‌های آبی فیروزه‌ای قدیمی پیرمردهای مسجد را دارد که چه حالی می‌کنند با انگشتر و تسبیح‌شان. این همان راز خوشبختی است که نسل ما هرگز یاد نگرفته.»

این سطرها را نوشته بودم برای پیش‌بازی ایران و اسپانیا در جام‌جهانی، همین چندماه پیش در همین روزنامه. حالا این سطرها وصف حال پرسپولیسی‌هایی است که در آستانه جدال با السد قطر تا رسیدن به لحظه سوت پایان و بعدترش سوت آغاز، دل‌شان هزار راه می‌رود و زمان برایشان سخت می‌گذرد. تا شب با دانه‌های زمان تسبیح می‌سازند و دعا می‌کنند و بازی و لحظه‌هایش پیش چشم‌شان آشکار می‌شود انگار که تصویری از آینده را دیده باشند.

چشم‌هایت را ببند، بازی را مجسم کن، تسبیحت را بساز و بازیکنت را ببین که مشغول فرار کردن از کمند مدافعان السد است و دروازه را هدف گرفته. «او» شو. جانت را در جانش بینداز. فکر کن که کمان آرش. بیندیش که مرز توران و ایران. بپندار که خوشبختی. تخیل کن به موفقیت. خودت باش. بازیکنت باش. ایرانی باش. پرسپولیسی باش. از ثانیه‌های ریز و نامرئی زمان تسبیحی بساز تا یکی یکی روی هم بیندازی و صدای تقش، حالت را خوب کند.

مثل «شاه مقصود» پیرمردها که محسن چاووشی آهنگش را می‌خواند. خودت باش. خودت نباش. بازیکن تیمت باش. جانش باش. جانت را در جانش بریز. صدایت را در گلویش، عشقت را کالبدش و زندگی شو. همه اینها برای امشب کافی است تا تبدیل شود به رویایی‌ترین شب زندگی. شب رسیدن به فینال برای بار نخست. شب رسیدن به یک‌قدمی طلا.

انگار کن روزهای قبل را. روزی که برانکو برای نخستین بار پایش را به محل تمرین پرسپولیس گذاشت. آن تیم بی‌امید و بدون بنیاد حمید درخشان که آغاز راه بود و این تیم پر از افتخار و آماده برای ساختن و رقم زدن تاریخ که پایان راه نیست. انگار کن آن روزهای نخست را که گذشتند و حالا بیشتر به کابوس مبهمی در کودکی شبیه‌اند. انگار کن آن روزهای تلخ را با تادئو. انگار کن آن روزهای اشک و سرافکندگی و حالا را به یاد بیاور در نزدیکی بزرگ‌ترین افتخار آسیایی ممکن.

پرسپولیس امروز به افسانه‌های ایران باستان پناه ببرد. پرسپولیس امروز یاد آرش کمانگیر بیفتد و اینکه جان را چگونه می‌توان در نوک پیکانی نهاد و تا جایی پراندش که جان پیش برود. انگار کن امروز را. پایانش را. گرم از شادی در خیابان‌ها و سرمست به پایکوبی. انگارش کن در ذهنت به بهترین اتفاق ممکن. رسیدن به فینالی که یک عمر منتظرش بودی... و از دانه‌های نامرئی زمان و ثانیه‌هایش، تسبیحی بساز. دانه‌به‌دانه روی هم بیندازش و چشمانت را ببند. بازی را مرور کن و انگار کن کدام بازیکن فریاد شوقت را به هوا بلند می‌کند.

در انتظار صعود صدهزارنفری و هشتمین حضور ایران در فینال

پرسپولیس در حالی امشب به مصاف السد قطر می‌رود که درصورت کسب پیروزی یا تساوی می‌تواند راهی فینال لیگ قهرمانان آسیا شود و سومین تیم ایرانی لقب بگیرد که به فینال این مسابقات رسیده است. درمجموع مسابقات قهرمانی باشگاه‌های آسیا نیز پیش از این نمایندگان ایران هفت‌بار به فینال رسیدند (چهاربار استقلال، یک‌بار پاس، یک‌بار ذوب‌آهن و یک‌بار سپاهان) و اگر قرمزها امشب از سد السد بگذرند ایران را برای هشتمین‌بار صاحب فینالیست خواهند کرد؛ اتفاقی که پیش‌بینی می‌شود در یک ورزشگاه پر از تماشاگر رخ دهد.