راکیتا رهبر پیروزی بزرگ ال‌کلاسیکو

ورزش سه: انگشتِ اشاره کوتینیو بعد از گلِ اول ال‌کلاسیکو، به طرف جوردی آلبا نشانه گرفته شد اما بدونِ پاس طلایی «ایوان راکیتیچ»، این حمله هرگز شکل نمی‌گرفت. نام او حالا، بین گلزن‌ها و پاسورهای این بازی بزرگ دیده نمی‌شود اما مردِ کروات، رهبر این پیروزی فراموش‌نشدنی در میانه میدان بود.

راکیتا هیچوقت به اندازه توانایی‌های واقعی‌اش دیده نشده. به شوخی می‌گویند که وقتی در فینال لیگ قهرمانان به یوونتوس گل زد، بارسلونایی‌ها تازه متوجه شدند بازیکنی به اسم راکیتیچ برای تیم‌شان بازی می‌کند و وقتی با تیم ملی به فینال جام جهانی رسید، تازه هواداران فوتبال در دنیا، ملیت‌اش را شناختند.

سی سال قبل؛ وقتی تنش در منطقه یوگسلاوی بالا گرفت، ایوان و خانواده‌اش به سوئیس پناه بردند. راکی در 16 سالگی، هواخواهان زیادی در بین باشگاه‌های اروپایی داشت اما خانواده، با یک تغییر تازه در زندگی او مخالف بودند. او در بازل، ستاره شد. سپس به آلمان رفت و برای شالکه بازی کرد.

وقتی برای امضای قرارداد با سویا به اسپانیا می‌رفت، از فرط هیجان تا صبح نخوابید. ساعاتی قبل از رفتن به دفتر باشگاه اسپانیایی، برای نوشیدن قهوه در مقابل یک رستوران توقف کرد و با همسر آینده‌اش که در همان رستوران مشغول به کار بود، آشنا شد.

جنگ زندگی خانواده راکیتیچ را، فوتبال زندگی خودش را و خودش، زندگی راکل مائوری را برای همیشه تغییر داد. برای هافبکِ هنرمند کاتالان‌ها، همین‌چیز همین قدر ساده و خالص به نظر می‌رسد. او یک «راک استار» نیست و ترجیح می‌دهد بهترین ملودی‌ها را «پشتِ صحنه» بسازد.

راکیتا حتی وسط هیاهوی کلاسیکو، خلوتِ خودش را دارد و آنقدر خونسرد فوتبال بازی می‌کند که انگار هیچ صدایی به گوش‌اش نمی‌رسد. اگر گاهی با شوت‌های استثنایی‌اش گل نزند، دوباره همه یادشان می‌رود که چگونه با به جریان انداختن بازی در میانه میدان فرمانروایی می‌کند.

حتی اگر او سهمی از فصلِ جوایزِ توخالی نداشته باشد، باز هم جذاب‌ترین ایوانی است که می‌شناسیم. حتی جذاب‌تر از ایوانِ کوچک که روبروی دوربین لرزان آندری تارکوفسکی در آخرین سکانس، دنبال دخترکی می‌دوید. مردِ شماره 4 بارسلونا، مردِ فراری از کلوز‌آپ‌هاست و تصویری که از او در ذهن داریم، به دویدنِ ابدی در لانگ‌شات مربوط می‌شود.

که دویدن، ترک‌نشدنی‌ترین عادتِ مهاجرهاست. انگشتِ سبابه کوتینیو باید کمی صبر و حوصله داشته باشد و او را نشان‌مان بدهد. او را که مردِ اول کلاسیکو بود. که با یک پاس، همه چیز را آغاز کرد. ایوانِ برنده. ایوان راکیتیچ.

نویسنده: محمد حسین عباسی