جنگ اعصاب خردکن توخل با فوق ستاره‌های پاریس

ایران ورزشی: وقتی توماس توخل، مربی پاری‌سن‌ژرمن، تیمش برابر رقیب همیشگی خود مارسی با ۲ گل به پیروزی رسید همه انتظار داشتند او سرخوش از این برد باشد. تیم او تاریخی شده و با کسب ۱۱ پیروزی از ۱۱ بازی در ابتدای فصل و با رکورد تاتنهام در فصل ۱۹۶۱-۱۹۶۰ برابر شده. با وجود این عصبانی بود اما نه به خاطر پیروزی یا بازی تیم یا رکورد پاریسی‌ها. او ناراحت بود به خاطر تصمیمی که مجبور شد چند ساعت قبل از شروع مسابقه بگیرد.

کیلیان امباپه و آدرین رابیو در نشست بعد از ظهر تیم یعنی ساعاتی قبل از مسابقه دیر رسیدند و توخل آنها را مجازات کرد. قرار بود در ترکیب اصلی باشند اما به نیمکت تبعید شدند. دو بازیکن تیم ملی فرانسه می‌خواستند آخر ال کلاسیکو بین بارسلونا و رئال مادرید را تماشا کنند و به خاطر همین پنج دقیقه دیر رسیدند.

مربی آلمانی این را نپسندید و به خبرنگارها گفت: «برای من شب خوبی نبود. برنامه‌هایی داشتم اما مجبور به تغییر شدم. این را دوست ندارم و واقعا ناراحتم. باید درباره‌اش فکر کنم، متاثر شده‌ام.» کمی قبل‌تر گفته بود: «باید کاری می‌کردم، این یک جریمه انضباطی بود. از بازی کردن بدون کیلیان و آدرین متنفرم اما لازم بود.»

چرا این کار را کرد؟ معلوم است می‌خواست اقتدارش را نشان دهد، باید محکم و انعطاف‌ناپذیر می‌بود. دوست نداشت این کار را انجام دهد و ترجیح می‌داد مجبور نشود اما چاره‌ای نبود چون او رییس است و باید این را به بازیکنانش ثابت کند.

به نظر می‌رسید یکشنبه برای نخستین بار نبود که امباپه و رابیو از قوانین تخطی می‌کردند. امباپه سه هفته پیش هم دیر آمده بود و توخل به خاطر اینکه به اندازه کافی تعهد ندارد، توبیخش کرده بود، سه‌شنبه قبل هم دیر به هتل تیم ملحق شد؛ روز پیش از بازی با ناپولی در لیگ قهرمانان در پارک دپرنس(امباپه به انتقادات در این باره پاسخ داد و آن را حاصل اطلاعات غلط دانست، او مدعی شد جزو نخستین کسانی بوده که به هتل آمده و با کنترل دوربین‌ها این ادعا قابل اثبات است).

رابیو هم خیلی سهل‌انگار بوده و چند بار دیر آمده. مربی سابق دورتموند می‌توانست علنا از این دو بازیکن بیشتر انتقاد کند اما نکرد هرچند حرفش را زد وقتی گفت: «اگر این اتفاق یک بار بیفتد، کسی مجازات نمی‌شود.»

بازیکنی که از تنبیه رابیو سود برد، جولین دراکسلر بود که در ترکیب اصلی قرار گرفت و گل دوم تیم را در وقت‌های تلف‌شده بازی زد. بعد از مسابقه هم وقتی گفت «نشان دادیم باشگاه و تیم از یک بازیکن مهم‌تر است» اشاره‌اش به امباپه بود و شاید تلویحا به ناراحتی رختکن تیم از مهاجم جوان می‌پرداخت.

نابغه فرانسوی هم تمام آن ساعات عصبانی بود. جان‌لوییجی بوفون که مثل او روی نیمکت بود، قبل از بازی خیلی با او صحبت کرد. امباپه دقیقه 62 به بازی آمد و روند مسابقه را تغییر داد، رابیو هم 17 دقیقه بعد به زمین آمد و جای آنخل دی‌ماریا را گرفت.

رابیو بعد از مسابقه حرفی نزد اما تلویزیون فرانسه با امباپه صحبت کرد و فرصت داشت که عذرخواهی کند یا نشان دهد درس گرفته اما این کار را نکرد: «یک تیم بزرگ متکی به ستاره‌ها است و آنها هستند که در لحظات کلیدی سرنوشت بازی را تعیین می‌کنند. فکر می‌کنم می‌توانم چنین نقشی را به عهده داشته باشم، امروز این کار را کردم، باید ادامه دهم و در مسیر درست بمانم.»

و اینجا بزرگترین مشکل خودنمایی می‌کند چون با این اظهارات مشخص می‌شود امباپه اصولا اشتباه بودن کارش را باور ندارد. ستاره‌ها دیر به تیم ملحق نمی‌شوند، آنها برای همه الگو هستند و اجازه نمی‌دهند به خاطر پندار و رفتارشان مواخذه شوند.

اتفاق این هفته آخرین اپیزود از مشکلات توخل در انطباق با اندازه و اهمیت کار جدیدش بود و فشاری که در این محیط باید متحمل شود. این لحظه «خوش آمدی به پاری‌سن‌ژرمن» او است و هر مربی در این باشگاه با آن روبه‌رو می‌شود در واقع او وارد فرهنگی شده که لوران بلان و اونای امری در دوران مربیگری‌شان در پایتخت فرانسه ایجاد کردند.

این دو در طول این سال‌ها آزادی بیش از حدی دادند. بلان وقتی آمد از بی‌نظمی و نگرش بازیکنان ناراحت بود. آنها را جمع کرد و پرسید: «اینجا چه کسی جام جهانی برده؟ » بعد از لحظه‌ای سکوت، خودش جواب داد: «فقط من.» فکر می‌کرد احترام رختکن را به دست آورده و اقتدارش را جا انداخته اما این دوامی نداشت.

امری هم خیلی زود تصمیم گرفت با رختکن درنیفتد اما توخل نگاه متفاوتی دارد. او در تمام دوران مربیگری‌اش، در برابر بازیکنانش مقتدرانه رفتار کرده. در دورتموند، پیر امریک اوبامیانگ را کنار گذاشت به خاطر اینکه بدون اجازه باشگاه برای میهمانی به میلان رفت. این مهاجم گابنی در نوامبر ۲۰۱۶ در بازی لیگ قهرمانان مقابل اسپورتینگ روی سکوها بود اما چهار روز بعد برای بازی با هامبورگ به ترکیب تیم برگشت و چهار گل زد.

توخل می‌داند یک رختکن را چطور اداره کند. از نظر او قانون، قانون است و باید مورد احترام قرار گیرد چون از نظر او تنها راه رسیدن به موفقیت همین است. آیا او می‌تواند ذهنیت رختکن پاری‌سن‌ژرمن را اصلاح کند؟ اصلا کار آسانی نیست اما تلاشش را می‌کند.

ای اس پی ان