اخراجی دیگر قبل از سال نو؛ مورینیو در سراشیبی؟

وبسایت نود: به نقل از ۹۰min، بعد از رقم خوردن ضعیف ترین شروع تاریخ منچستریونایتد در رقابت های لیگ برتر، این تیم با ژوزه مورینیو قطع همکاری کرد. یونایتد در ۶ بازی اخیر خود جزیره تنها یک پیروزی کسب کرده بود و سهمیه لیگ قهرمانان اروپا برای فصل آینده دیگر کاملا دور از دسترس به نظر می‌رسد.

فرم کابوس وار منچستر، جنگ های تمام نشدنی مورینیو با بازیکنانش و به طور کلی رفتار متفاوت نسبت به سال های اخیر این پرسش را در ذهن اهالی فوتبال به وجود آورده که آیا دوران آقای خاص به پایان رسیده است؟ آیا او برندگی سال های اخیر را از دست داده است؟

موریینو در نخستین فصل حضور در یونایتد قهرمان جام اتحادیه و لیگ اروپا شد و در فصل دوم ضمن کسب مقام دوم لیگ برتر، بهترین رتبه و بالاترین امتیاز کسب شده در دوران پسا-فرگوسن را به نام خود ثبت کرد. اما همه چیز در فصل ۱۹-۲۰۱۸ فروریخت. اتفاقی که زمزمه های آن حتی پیش از آغاز فصل نیز شنیده می‌شد.

دوران مربیگری مورینیو اما همیشه اینگونه نبوده است. در حقیقت دوران دو سال و نیمه حضور مورینیو به سان لکه تیره ای در کارنامه و اعتباری است که او با پورتو، چلسی، اینتر و رئال مادرید برای خود اندوخته بود.

مورینیو در سال 2003 به همراه پورتو قهرمان جام یوفا شد و یک سال بعد، در نخستین تلاش لیگ قهرمانان اروپا را نیز فتح کرد. وقتی مورینیو با این افتخارات در سال 2004 قدم به لیگ برتر و چلسی گذاشت، همگان در انتظار یک تحول و اتفاقی تازه بودند.

او نیز به این انتظارات پاسخ گفت و چلسی را در همان اولین فصل، بعد از 50 سال به قهرمانی در سطح اول فوتبال انگلیس رهنمون کرد. آن هم با کسب 95 امتیاز که تا فصل قبل، یک رکورد در لیگ برتر محسوب می‌شد.

مو در فصل بعد هم از این قهرمانی دفاع کرد و بعد از تنها 63 بازی، به رکورد 50 برد لیگ برتری دست یافت؛ رکوردی که همچنان هم پابرجا است و هیچ مربی دیگری نتوانسته سریع تر از مورینیو پنجاهمین پیروزی خود در لیگ برتر را جشن بگیرد. برای مثال، پپ گواردیولا بعد از گذشت 69 بازی به این دستاورد رسید.

مورینیو در دومین فصل حضور خود در اینتر سه گانه اروپا را فتح کرد و در راه کسب لیگ قهرمانان اروپا، بارسای پپ گواردیولا را کنار زد؛ اتفاقی که موجب شد سران رئال برای پایان دادن به سلطه بارسلونا در لالیگا، دست به دامان مورینیو شوند. مورینیو در دومین فصل حضور در لالیگا بالاخره این کار را انجام داد تا لالیگا بعد از 3 فصل، یک قهرمان جدید به خود ببیند.

مورینیو در سال 2013 به انگلستان بازگشت تا برای دومین بار روی نیمکت چلسی بنشیند. او بعد از 142 بازی به رکورد 100 پیروزی لیگ برتری رسید تا سریع تر از هر فرد دیگری تعداد بردهای خود را سه رقمی کرده باشد. برای مقایسه، سرآلکس فرگوسن بعد از 162 بازی به این رکورد دست یافت. این رکورد نیز فعلا در دستان مورینیو قرار دارد.

اما چرخ ها در سومین فصل مورینیو در استمفوردبریج پنچر شدند. چلسی که فصل 16-2015 را به عنوان مدافع قهرمانی آغاز کرده بود در 16 بازی ابتدایی خود 9 باخت را تجربه کرد تا مورینیو قبل از کریسمس شغل خود را از دست بدهد. با نگاه به آن کارنامه پرافتخار، این اخراج تنها یک اتفاق به نظر می‌رسید.

مورینیو برای هدایت تیم بعدی خود تا بازی پایانی جام حذفی همان فصل صبر کرد. تنها ۴۸ ساعت بعد از قهرمانی منچستریونایتد در اف‌ای کاپ، لوئی فن خال از کار برکنار شد و ژوزه مورینیو "بالاخره" هدایت منچستریونایتد را به دست گرفت.

خاطراتی که از فصل اول حضور مورینیو در منچستریونایتد در ذهن هواداران قرار گرفته است، بازگشت پل پوگبا از یوونتوس به عنوان گرانترین بازیکن تاریخ فوتبال، گلزنی های زلاتان ابراهیموویچ کهنه کار و کسب دو جام معتبر (جام اتحادیه و لیگ اروپا) است.

در لیگ برتر، یونایتد به مقامی بهتر از ششمی نرسید و اگر پیروزی در فینال لیگ اروپا مقابل آژاکس نبود، شیاطین سرخ هرگز نمی‌توانستند سهمیه لیگ قهرمانان را کسب کنند. این همچنین نخستین فصلی بود که یک تیم تحت هدایت مورینیو در یک فصل کامل لیگ، کمتر از ۲۴ پیروزی کسب می‌کرد. (یونایتد در این فصل ۱۸ پیروزی داشت)

فصل ۱۸-۲۰۱۷ فصل موفقی برای مورینیو در لیگ برتر بود اما در این فصل همه چیز آشکار شد؛ کسب تنها ۷ برد در ۱۷ مسابقه نخست نشان می‌دهد شاید این بار اتفاقات خوب فصل دوم یک شگفتی بوده است.

از زمان برعهده گرفتن هدایت پورتو، دو سال بعد از آغاز حرفه مربیگری، حضور در یونایتد ضعیف ترین دوران مورینیو از نظر درصد پیروزی در مسابقات بوده است. مورینیو در پورتو ۷۱.۷ درصد از بازی ها را با برد پشت سر گذاشت، در چلسی (مقطع اول) ۶۷ درصد، در اینتر ۶۲ درصد و در رئال مادرید ۷۱.۹ درصد از مسابقات خود را برنده شد. شاید باور نکردنی باشد اما درصد پیروزی مورینیو در مقطع دوم حضور در چلسی با وجود آن فصل سوم اسفناک، باز هم عدد قابل قبول ۵۸.۸ بود.

ژوزه مورینیو در ۵۸.۳ درصد از ۱۴۴ دیداری که هدایت یونایتد را به عهده داشت برنده شد. با در نظر گرفتن بسیاری از استانداردها این درصد، یک عدد مناسب است اما استانداردهای مربیگری خود مورینیو و باشگاهی که هدایت آن را به عهده داشته، این عدد را اندکی نازل نشان می‌دهد.

صرفا با در نظر گرفتن لیگ برتر درمی‌یابیم که این آمار متوسط موجب جاماندن سرمربی ۵۵ ساله از دیگر مربیان مطرح این لیگ شده است. با در نظر گرفتن دوران حضور در چلسی، درصد پیروزی مورینیو در ۳۰۵ بازی لیگ برتری عدد ۶۲.۳ است. شاید تا چندسال قبل این یک آمار خوب بود، اما اکنون کارلو آنچلوتی (۶۳.۲)، آلکس فرگوسن (۶۵.۲)، آنتونیو کونته (۶۷.۱) و پپ گواردیولا (۷۴.۲) همگی آماری بهتر از مورینیو دارند.

از زمان حضور مورینیو روی نیمکت منچستر در تابستان ۲۰۱۶، منچستریونایتد با محاسبه همه ۹۳ مسابقه در رتبه پنجم لیگ برتر قرار دارد و از جمع "Big Six" تنها آرسنال نتایج ضعیف تری در دو سال و نیم گذشته نسبت به یونایتد کسب کرده است.

از آغاز فصل ۱۷-۲۰۱۶ منچستریونایتد در ۹۳ دیدار خود ۱۷۶ امتیاز اندوخته که ۲۰ امتیاز کمتر از لیورپول، رقیب تاریخی آن هاست. چلسی، تاتنهام و منچسترسیتی در همین بازه بیشتر از ۲۰۰ امتیاز کسب کرده اند و مشخصا منچسترسیتی ۴۶ امتیاز بیشتر از همشهری خود جمع آوری کرده است.

آمار نشان می‌دهد به کار بردن لفظ "آقای خاص" برای مورینیو دیگر معنای چندانی ندارد. اکنون مهمترین سوال آن است که مقصد بعدی مورینیو در زندگی حرفه ایش کجاست و آیا او قادر به زدودن این لکه از کارنامه مربیگری خود خواهد بود؟