تاتنهام و لیورپول چطور پاتک زدند؟

ورزش سه: مربیان تاثیر گذار دنیای فوتبال در چند سال گذشته در مواجهه با ایده های دفاعی رادیکال که اغلب از سوی حریفان میانه جدولی به کار گرفته میشد با مشکلات زیادی روبرو می شدند.

مربیان مولف این سبک دفاع کردن ، مثل مورینیو و بنیتز برای مهاجمان هدف تیم خود هم وظایف جدی دفاعی تعریف کردند و با فشرده کردن خطوط سه گانه در زمیین خودی ، در بیشتر زمان مسابقه عناصر هجومی تیم حریف را از بازی خارج می کردند . و تیم های رقیب عملا برای ایجاد موقعیت در برابر چنین صخره ی دفاعی سازمان یافته ای ، احتیاج به فلسفه هایی انقلابی و رادیکال هجومی داشتند.

پس از موفقیت های مورینیو با اینتر میلان و کسب سه گانه در سال ۲۰۰۹ که با همین فلسفه دفاع کردن با تمرکز و مسئولیت پذیری بالا به دست آمده بود( که به دفاع اتوبوسی معروف شد) ،مربیانی که همچنان به ایده های هجومی وفادار بودند مانند گواردیولا و بعدها کلوب و..،تلاش کردند، مسئولیت های هجومی بیشتری برای مدافعان تیم خود تعریف کنند .

ایده ی اصلی بر پایه این اصل استوار بود که اگر تیم حریف برای دفاع یازده نفری سازمان دهی شده است ما هم ناچاریم ۱۱ بازیکن با قابلیت اجرای بازی مالکانه در زمین حریف داشته باشیم.

در گام اول در خط میانی نقش هافبک ها دچار تغییرات مهمی شد وظیفه باز پس گیری توپ در در خط میانی تقریبا به طور مساوی بین مهاجمان و هافبک ها تقسیم شد.

دیگر هافبکی با خصوصیات صرف دفاعی یا هجومی معنای خود را از دست داد. هافبک دفاعی تیم می بایست در کنار وظایف تخریبی ، قابلیت دریبل کردن و ارسال پاس های کلیدی ، در زمین حریف را داشته باشد

و طبیعتا وینگر ها و هافبک های هجومی بسیار بیشتر از گذشته در باز پس گیری توپ و پرس تیمی در زمین حریف شرکت می کردند در گام دوم برای افزایش عناصر هجومی ، چاره ای نبود جز این که مدافعان مرکزی هم نقش های جدیدی در ساختار هجومی تیم به عهده بگیرند .

مدافعان در این روش بازی از دروازه خودی دورتر می شوند و در اکثر دقایق بازی در میانه زمین حضور دارند و مشغول شرکت در طراحی حمله برای تیم خود هستند.

به سرعت و در عرض یکی دو فصل تغییرات در سبک بازی مدافعان میانی و کناری تیم هایی مثل بارسلونا و لیورپول قابل مشاهده است .دیگر مدافعان در سخت ترین شرایط هم سعی می کنند توپ را در کنترل تیم خود نگه دارند و پاس سالم بدهند. به ندرت در یک مسابقه دفع توپ بی هدف از مدافعان این تیم ها میبینیم.

مدافعان گرانقیمیت این روزهای مارکت مانند دلیخت در آژاکس یا فن دایک در لیورپول به راحتی توانایی بازی در خط میانی را هم دارند و کم کم تعداد پاس های کلیدی و بعضا گل هایشان نیز با هافبک ها برابری می کند .

این تاکتیک های هجومی ، این روزها در فوتبال دنیا غالب شده اند و اکثر مدیران باشگاه های بزرگ دنیا به این نتیجه رسیده اند که برای موفقیت در لیگ های داخلی باید مربیانی را استخدام کنند که توانای اجرای ایده های هجومی ذکر شده را داشته باشند.

ولی نقص بزرگ این روش بازی در تورنمنت های حذفی مثل لیگ قهرمانان به وجود می آید .جایی که تیم هایی بزرگ با تاکتیک های هجومی تقریبا شبیه هم ،به همان فلسفه ی کنش گر و ایده الیستی خود وفادار می مانند و انگار دیگر به هیچ وجه حاضر نیستند، کمی عقب تر بروند و برای حفظ نتیجه ۳ هیچ یا ۴ هیچ بازی رفت توپ را به حریف بدهند و خدای نکرده دفاع اتوبوسی کنند

اگر به نتایج گواردیولا در بایرن مونیخ و سیتی ،کلوپ در لیورپول، امری در پی اس جی، والورده در بارسلونا، تن هاگ در آژاکس و... در دو فصل اخیر چمپیونز لیگ نگاهی بیندازیم متوجه خواهیم شد که تمام کامبک های عجیب ۲ فصل اخیر ، محصول فلسفه جسورانه مربیان تیم های مغلوب بوده است.

مربیانی آرمان گرا که پس از چند سال ممارست بر اجرای ایده های هجومی، بیاد می آورند که دژ ی زیبا ساخته اند ولی بی دفاع. انقلابی در سبک بازی مدافعان ایجاد کرده اند ، ولی شاید قرار است این بار فرزندان ،رهبران انقلاب را به کشتن دهند.

*کلمه کام بک در روزهای اخیر بسیار مورد استفاده قرار گرفته و نیاز به یک کلمه فارسی معادل و دقیق دارد.