شادی آقای خوش‌قدم در آزادی

ورزش سه: ما ایرانی ها در فرهنگمان به چیزی به اسم "پاقدم" زیاد تاکید می کنیم و از این منظر می توان گفت مارک ویلموتس پا قدمش در فوتبال ایران فوق العاده بوده است هرچند در این فرهنگ اصطلاحات تامل برانگیز و کاربردی دیگری نیز وجود دارد.

سوریه تیم خیلی بدی است یا ما تیمی فوق العاده هستیم؟ قطعا باید روی مرز باریکی در میان این دو تفکر قدم برداشت چرا که عوامل بسیاری دست به دست هم دادند تا به قول پیمان یوسفی شبی به یادماندنی رقم بخورد.

به یادماندنی نه از آن نظر که از پیروزی پرگل در یک بازی دوستانه با سوریه که با تمام قوا هم به این مسابقه نیامده ، جو گیر شویم اما به نظر می رسید تیم ملی ایران و هواداران فوتبال بعد از گذراندن دوره ای که به خاطر جام جهانی و جام ملت ها پراز استرس و فشار بود، به بازی های شاداب و تهاجمی نیاز داشتند.

بازی با سوریه چنین شرایطی داشت و چون اولین مسابقه ای بود که مارک ویلموتس روی نیمکت تیم ملی می نشست می توان گفت که او "پاقدم" خیلی خوبی در فوتبال ایران داشته است.

ویلموتس البته در اولین مسابقه همان تیم کارلوس کی روش را به کار گرفت اما به نظر می رسید ذهن بازیکنان تیم ملی از درگیری با تاکتیک های پیچیده رها شده و کمی آزادی عمل و بالطبع خلاقیت بیشتری در فوتبال بازیکنان و تیم ملی به چشم می آمد.

ویلموتس البته آزمون مهم و اصلی اش را در سئول و بازی برابر کره جنوبی خواهد داد اما این شروع همانقدر که به ما چسبید برای او نیز دلچسب بود.

گل سوم طارمی مرد بلژیکی را که از همان ابتدا در کنار زمین جنب و جوش بالایی داشت را نیز به جمع شادها و شاید جوگیرهای بعد از بازی امشب افزود.

او که هنوز فاصله زیادی با روزهایی که در زمین حضور داشت و در شالکه و تیم ملی بلژیک بازی می کرد ندارد و این به نوعی شور و انرژی را در اولین بازی تیم ملی با حضور او نشان می داد.