ایرج عرب چرا آمد و به چه سبب رفت؟

روزنامه ایران ورزشی: ایرج عرب به این سبب مدیرعامل قرمزها شد که در زمان ریاست حمیدرضا گرشاسبی تقریباً دست راست وی و از افراد مورد وثوق مدیرعامل وقت قرمز‌ها بود و خود گرشاسبی هم در زمان معرفی شدن به‌عنوان مدیر اول اجرایی قرمز‌ها نان این قضیه را می‌خورد که در زمان ریاست تقریباً دو سال و ۷ ماهه اکبر طاهری در جمع آنان، دست راست وی تلقی می‌شد و بسیاری از کارها و راه‌ها به او ختم می‌گشت.
با این حال رفتن عرب به سادگی همین معادلاتی نیست که از آن یاد کردیم و پیچدگی‌های بیشتری دارد. عرب که طبق برخی شایعات و نظریه‌ها مأموریت داشت به پرسپولیس بیاید و با سیاستگذاری‌های خاص باعث جدایی و رفتن برانکو ایوانکوویچ از این تیم شود، پس ‌از انجام این مهم نزد طرفداران پرشمار قرمزها به شدت نامحبوب شده بود و نام وی فقط تداعی‌کننده مردی بود که سیاستگذاری‌هایش فقط سبب فرار یکی از موفق‌ترین مربیان تاریخ حیات پرسپولیس از این باشگاه شده بود. حتی اگر اینگونه نگاه به عرب و کارهایش را طی مدیرعاملی تقریباً یکساله وی نوعی افراطی‌گرایی و خلاف واقع بدانیم، باز فرق بزرگی در ماجرا ایجاد نمی‌شود و در صورت قبول این نکته که وی فقط به طور تصادفی و بر اثر شرایط زمان مجبور به قطع همکاری با سرمربی کروات و بسیار محبوب قرمز‌ها شده، باز نظر منفی قشر عظیمی از هواداران سرخ به ‌وی را منتفی نمی‌کند و او عاملی بود که حفظ وی را به نقطه‌ای منفی در بافت وجودی و درون کادر تشکیلات پرسپولیس جلوه می‌داد. او با هر یک از دو نگرش فوق مهره‌ای سوخته تلقی می‌شد که «نبود»ش بهتر از «بود»ش بوده و اگر می‌رفت (که البته رفت) خیلی از هواداران سرخ به این آرامش فکری می‌رسیدند که اگر برانکو فعلاً برنمی‌گردد لااقل فراری دهنده وی (چه به‌طور سهوی و چه عمدی) جایی در تشکیلات سرخ‌ ندارد و رفته ‌است که رفته است!‍
البته افرادی که عرب را به این سمت منصوب کردند، وی را بدون سمت نخواهند گذاشت و پست دیگری را برای او خواهند تراشید تا وی همچنان به زندگی و امرار معاش‌اش بر اساس ورزش ادامه بدهد اما هدف‌گذاران و طراحان و مجریان این رفت و آمد این آسودگی خیال نسبی را دارند که در روزهای وزش اولین نسیم‌های ناکامی در پرسپولیس هواداران دیگر عربی را مقابل خود نخواهند دید که سیبل انتقادات خود کنند. هنوز مهدی محمدنبی هست که بتوان به او ایراد گرفت و محسن خلیلی (معروف به محسن رفت و برگشت!) نیز به سبب گفت‌وگوهای نامعروفش با افشین قطبی در ایامی که هنوز برانکو رسماً از پرسپولیس نرفته بود از اوج قله محبوبیت به اوج قله مشکوکیت(!) فرو افتاده ولی عرب که مقصر اعظم شناخته می‌شد و تأخیر فراوانش در پرداخت بدهی‌های کلان برانکو سیاستی حساب شده برای گریزان کردن این مربی معمولاً متین و بسیار پرطرفدار کروات به ‌نظر می‌رسید، با تصمیم روز گذشته سران ورزش دیگر در مجمع مدیران قرمز نیست تا در روزهای بد و توأم با شکست تیم ناسزا بشنود و مسئول عمده پایان دادن به دوران رؤیایی و سرشار از شکوه ایوانکوویچ به حساب آید.
این را که عرب دقیقاً تا چه میزان در تعویق پرداخت دیون برانکو دخیل و مقصر بود، به تاریخ و قضاوت افرادی می‌سپریم که آگاهی‌های بیشتری در این زمینه دارند اما با کنار گذاشتن او که طی هفته‌ها و روزهای اخیر به کرات رفتنش از پرسپولیس را تکذیب کرده بود، مسئولان مهره‌ای را از مقابل چشم‌ها دور کردند که ادامه حضورش فقط حساسیت‌ها را بیشتر می‌کرد و زخم‌های قبلی را چرکین نگه می‌داشت و خاطرات تلخ اخیر را به اذهان باز می‌گرداند.
او دیگر در پرسپولیس نیست و با اینکه محمدحسن انصاری‌فرد جانشین وی الزاماً همان کسی نیست که زخم‌های مزبور را التیام بخشد و همه راه‌ها را به سوی خوشبختی مجدد باز کند اما حسن مهمی که او از دید انتخاب‌کنندگانش دارد، این است که «او ایرج عرب نیست!»