برانکو گزینه خوبی برای تیم ملی است؟

فرهیختگان: برانکو برای هدایت تیم ملی فوتبال؟ این رویایی است که هواداران این مربی کروات و البته بسیاری دیگر از اهالی فوتبال دارند. از نظر آنها تا مارک ویلموتس با تیم ملی هماهنگ شود و نتایج لازم را بگیرد، شاید کار از کار گذشته باشد و در نتیجه بهتر است در همان اوایل زمان این فرآیند از استمرار آن جلوگیری شود. طبق این فرضیه اصلح است که قرارداد این مربی بلژیکی لغو و ایوانکوویچ جذب شود که فوتبال ایران را مثل کف دستش می‌شناسد و در نتیجه می‌تواند بسیار سریع در آن نتیجه‌گیری کند.

آیا انجام این طرح همانقدر شیرین و آسان است که گفتنش نشان می‌دهد؟ آیا می‌توان این جایگزینی را انجام داد و ویلموتس را که در دو دیدار اخیر تیم ملی بسیار سردرگم نشان داده، کنار گذاشت و عنان کار را به برانکو سپرد.

آیا اصولاً این کار عقلایی و مفید است و یا برخاسته از نگرانی فزاینده‌ای است که هنوز ریشه‌های آن قوام لازم را نیافته است.

امروز یا آینده

دو بحث در این ارتباط مهم است:

۱‌- آیا قرار است فقط کوتاه‌مدت نگریسته شود. اگر چنین باشد، حفظ ویلموتس ارجح است زیرا توان ذاتی تیم ملی برای گرفتن مجوز صعود در دور برگشت بازی‌های انتخابی گروه سوم آسیا در این مرحله از مسابقات مقدماتی جام جهانی کفایت می‌کند.

ما در دور برگشت در سه دیدار از چهار مسابقه خود را میزبانیم و حداقل ۳ بازی از ۴ بازی‌مان را می‌بریم که مقابل کامبوج در خاک کامبوج و هنگ‌کنگ و بحرین در تهران خواهد بود و فقط شاید مقابل عراق در تهران متوقف و متحمل نتیجه مساوی شویم. این تناسب فقط زمانی به هم می‌خورد که ما بحرین را هم نبریم و در آن صورت ۸ امتیازی خواهیم شد که با احتساب ۶ پوئن فعلی‌مان تیم ملی را ۱۴ امتیازی خواهد کرد که برای دوم شدن در گروه و صعود به‌عنوان یکی از چهار تیم برتر حائز رتبه دوم گروه‌ها احتمالاً کفایت نخواهد کرد.

اگر هم هر ۴ بازی را ببریم و ۱۸ امتیازی شویم بر‌اساس نتایجی که عراق می‌گیرد (منجمله در مسابقه حساس روز سه‌شنبه‌اش مقابل بحرین) حتی امکان سرگروهی و صعود مستقیم ما وجود خواهد داشت. شواهد حاکی از آن است که حتی در بدبینانه‌ترین وضعیت هم یوزها در گروه خود دوم خواهند شد و با ۱۶ امتیازی که می‌تواند سلاح و وسیله این دوم شدن باشد به‌عنوان یکی از تیم‌های دوم برتر گروه‌ها بالا خواهند رفت.

اینها به ما می‌گوید ویلموتس باید حفظ شود و حین گذر از این پروسه بیشتر اما تیم اخت شود و ایده‌های خود را کاملاً در جمع یوزها جا بیندازد و از فرصت چهارماهه‌ای که تا بازگشایی بازی‌های‌مان در فروردین ۱۳۹۹ داریم بیشترین بهره را بگیرد تا وقتی به مرحله بعدی می‌رسیم و کار صد درجه سخت‌تر می‌شود مقابل غول‌های آسیایی مثل ژاپن، استرالیا، کره جنوبی و عربستان کم نیاورد و یکی از چهار مجوز صعود مستقیم به جام جهانی بیست و دوم را بگیرد.

۲ - بحث دوم این است که اصولاً و کلاً برانکو مربی بهتر و پیشرفته‌تری است یا ویلموتس؟ آیا سرمربی کروات سابق تیم ملی و پرسپولیس طرح‌ها و تاکتیک‌های مؤثرتری را برای تیم ملی در فکر و ذهن خود دارد و یا ویلموتس که اضافه بر تیم ملی بلژیک، شالکه آلمان را هم هدایت کرده است. کدام‌یک از آنها در فوتبال خاص و سرشار از ایراد و کمبود ما بهتر جواب می‌دهند و آیا ویلموتس همانقدر محبوبیت دارد که برانکو در سال‌های اخیر و به‌ویژه در سال‌های پرسپولیسی‌اش کسب کرده است.

اگر همه شرایط فراهم شود، آیا ایوانکوویچ قادر به کسب نتایج بهتر خواهد بود و یا ویلموتسی که طی شش‌ماه زمامداری‌اش در فوتبال ایران حداقل دو سوم آن را دور از تهران گذرانده و با اینکه سران فدراسیون فوتبال ایران خوش‌شان نمی‌آید حقایق را بگویند نماد کامل یک مربی پروازی بوده که هر‌گاه مسابقه‌ای در پیش بوده، آمده و کارش را انجام داده و پس از آن به اروپا برگشته است.

ورزش فوتبال و به‌ویژه فوتبال پر از پیچ و تاب ایران درس‌های هشدار‌دهنده و گزنده‌ای را به ما در سنوات اخیر داده است. گاهی با محمد مایلی‌کهن (در جام ملت‌های آسیا ۱۹۹۶) یکی از درخشان‌ترین تیم‌های خود را رو کرده‌ایم و گاهی هم با کارلوس کی‌روش (در سال‌های ۲۰۱۴ تا ۲۰۱۸) محکم‌ترین تیم‌ها را که آسیایی‌ها حتی آرزوی یک بار گلزنی به آن را از فرط ناکامی در انجام این کار به فراموشی سپرده بودند.

انتخاب را به آگاهان فوتبال می‌سپاریم اما می‌دانیم نحوه برخورد درست با مشکلات اخیر تیم ملی ایران قطعاً روال و روندی نیست که در اطلاعیه روز جمعه فدراسیون مشاهده و حس شد. در آن بیانیه به جای تشریح دلایل ناکامی‌های فنی تیم ملی در دو دیدار اخیرش با عده‌ای که به زعم فدراسیون قصد تخریب تیم ملی را دارند اتمام حجت شده و کم مانده بود

آنها مسئول شکست تیم ملی مقابل ضعیف‌ترین ترکیب ۲ سال اخیر بحرین معرفی شوند و ناکامی مقابل عراقی که با عراق سال‌های ۲۰۰۴ تا ۲۰۰۸ زمین تا آسمان تفاوت دارد نیز به هر کسی نسبت داده شود الا سرمربی بلژیکی و شاگردانش. این دیگر از کرامات ویژه فوتبال ایران است که در آن حتی بازگشت برانکو را که آنقدرها هم مضر نیست، به رویایی در دوردست تبدیل می‌کند.