زهر در بدن پرسپولیس

ایران ورزشی: این یک شکست ۶ امتیازی بود. برای تیمی که بعد از سه قهرمانی پی در پی حالا در عصری متفاوت روزگار را سپری می‌کند و لیگ را تا اینجای کار سینه‌خیز جلو آمده، باخت برابر یک تازه‌وارد آن هم در تهران ناکامی تلخی بود که پرسپولیس را در مسیری که در آن لنگ‌لنگان تا بدین جا جلو آمده، دچار یک سکته بزرگ کرد. سکته‌ای که حالا سرخ‌ها را در بحرانی عجیب فرو می‌برد که خروج از آن در این مقطع از لیگ آسان نیست.

بعد از یک برد حداقلی در اهواز و برابر فولاد چغر نکو، به نظر می‌رسید که پرسپولیس آرام آرام به کرانه آرامش رسیده و مسیر موفقیت را بعد از چند هفته فراز و نشیب و عبور از تونل وحشت یافته اما این شکست نوبرانه برابر مسجدسلیمان، یک ناکامی عجیب بود که پرسپولیس را در شرایط ویژه‌ای قرار می‌دهد.

نفت مسجدسلیمان میهمان ناخوانده لیگ برتر که در عین ناباوری در فصل جاری هنوز شکستی را در لیگ تجربه نکرده، با اتیکت فوتبال دفاعی و فیزیکی در لیگ در کمرکش جدول قرار گرفته؛ تیمی که بیشتر از فوتبال بازی کردن به دنبال خراب کردن بازی حریف است. ضدتاکتیکی که از خاستگاه فوتبالی سرمربی نفتی‌ها می‌آید. مهدی تارتار در طول دوران فوتبالش یک هافبک دفاعی با مؤلفه‌های فیزیکی و خشونت بوده و حالا در دوران مربیگری نیز تیم‌هایش بیش و کم از همین سبک پیروی می‌کنند. تیمی که با یک فوتبال دینامیکی و فیزیکی جنگ تمام عیاری را به راه می‌اندازد و بازی حریف را تخریب می‌کند و در تک مضراب‌ها به دنبال گرفتن نتیجه است.

تارتار در برابر پرسپولیس نیز همین تاکتیک آشنا را به کار گرفت و موفق شد تا حدودی بازی پرسپولیس را خراب کند و در ادامه با ضدحملات برق‌آسا دروازه پرسپولیس را چند‌بار به سختی تهدید کرد اگرچه تک گل آنها روی یک ضربه ایستگاهی و آسانگیری مدافعان بی‌خیال پرسپولیس به دست آمد.

در مقابل پرسپولیس اگرچه توپ و میدان را به طور کامل در اختیار داشت اما بعد از یک نیمه نسبتاً آرام و از دست دادن تک موقعیت‌ها، بعد از گل ناگهان به هم ریخت و به بازی بازنگشت. این همان مشکل بزرگی است که پرسپولیس در فصل جاری از آن به شدت رنج می‌برد.

تیمی که بعد از عقب افتادن از حریف تمرکز خود را از دست داده و نمی‌تواند به بازی بازگردد.

سرخ‌ها بعد از گل کاملاً توپ را به زمین مسجدسلیمان بردند و حریف را در منگنه گذاشته و بازی به مراتب بهتری نسبت به دقایق ملال‌آور قبل از گل ارائه دادند اما ضعف در زدن ضربه آخر و عدم استفاده از موقعیت‌ها یک تنش و عدم تمرکز در اردوی سرخ‌ها را نشان می‌د‌اد.

تیمی که از ۶ قدمی و موقعیت تک به تک نمی‌تواند دروازه را باز کند، بی‌تردید از عدم اعتماد به نفس و به هم ریختگی و تشتت روانی رنج می‌برد و نداشتن مهاجم ششدانگ و گلزن نیز این مشکل را مضاعف کرده.

همیشه نخستین بازی‌ها بعد از اردوهای ملی، دشوار به نظر می‌رسند چه آنکه تیم با خروج ملی‌پوشان دوپاره شده و بدون نفرات اصلی‌تر تمرین می‌کند. از سوی دیگر با عدم حضور این نفرات و تعطیل شدن موقت بازی‌ها، تیم از فضای مسابقه نیز دور می‌افتد ضمن اینکه ملی‌پوشان در یک فضای متفاوت، با مربی متفاوت و انگاره‌های متفاوت‌تر از باشگاه تمرین و مسابقه می‌دهند و همین آنها را از فضای تیم دور می‌کند.

برای پرسپولیسی که هنوز مهره‌هایش با فضای جدید و تفکرات و فلسفه کالدرون کاملاً خو نگرفته‌اند و آقای سرمربی نیز کماکان در فضای آزمون و خطا قرار دارد، این شرایط، مثل یک سم است، سم مهلکی که حالا در برابر نفت مسجدسلیمان خود را نشان داد تا چهارمین باخت آنهم در خانه و در یک بازی به ظاهر آسان رخ دهد.

برای خروج این زهر از بدن، پرسپولیس نیاز به پادزهری قدرتمند دارد؛ آنچه به نظر در مجموعه فعلی سرخ‌ها یافت نمی‌شود.