دلمان برای شما تنگ می‌شود آقای مزدک میرزایی!

برترین‌ها: آن چهره‌ی تقریبا سنگی، با آن میمیکی که خِسَت دارد و به سختی ابراز می‌کند، حالا در استودیویی در لندن و فرسنگ‌ها آن طرف‌تر است. چه حس غریبی! چیزی که برای تو بوده و حالا گمان می‌کنی دیگر برای تو نیست. ما روزها و هفته‌ها دچار خُسرانیم. مبنای این یادداشت کوچک هم قیاس دو از دست رفته است، نودِ عادل و هت‌تریک مزدک، قیاس این دو در دو سطح اتفاق می‌افتد؛ یکی ساختار برنامه‌هاشان دیگری کاراکتر و وجوه شخصیتی دو مجری. از دومی شروع می‌کنم چون در اولی تاثیر بسیاری گذاشته و در واقع کلید ماجراست.

در تمام سال‌هایی که نود پخش می‌شد و در بدترین هفته‌های فوتبالی، چیزی بود که دیدن نود را جذاب می‌کرد، آن چیز همان آن خود عادل بود. او در تمام مدت برنامه، حافظِ نوعی رندی و صراحت و سماجت توامان بود که در کمتر چهره‌ی رسانه‌ای یافت می‌شد در واقع تا قبل از عادل، اجرا ملغمه‌ای از تعارف و تکلف بود و تقریبا به جرات می‌شود گفت که این عادل بود که جایی تازه در اجرا باز کرد و هیجان را از درون زمین چمن به بیرون تعمیم داد و حتی گاها فراتر از آن، از چیزهایی تخت در زمین فوتبال به چیزهایی می‌رسید که اساسا بستر انتقاد و اصلاح می‌شد.

مثل تمام کنایه‌هایش در نود درجه و ‌یا شکل گفت و‌گوهایش با افرادی نظیر فیروز کریمی، همین بود که شکل کلی و ساختار نود، شکل روحیه‌ی عادل می‌شد. گاهی پاساژ داشت مثل همان نود درجه، گاهی گرم و صمیمی می‌شد مثل تمام لحظاتی که مهمان روبرویش نشسته بود و گفت و گو می‌کرد. گاهی شبیه یک داستان کوتاه می‌شد و مثل کلیپ‌ها و نریشین‌هایش که بیشتر ادبیات بود تا هر چیز دیگری.

شاید بشود گفت عادل موفق شده بود بخش‌های زیادی از کاراکترش را به برنامه‌اش تزریق کند و نود، روح عادل فردوسی‌پور را بگیرد. از همین جهت هم بود که تصور نود بدون عادل تقریبا محال بوده و هست. گواه این گزاره این که همین حالا که برنامه فوتبال برتر با اجرای میثاقی پخش می‌شود انگار خیلی دور از برنامه‌ی نود است، در حالی که ساختار کلی برنامه تقریبا همان ساختار است و شباهت‌هایش خیلی بیشتر از تفاوت‌هایش است. اما یک تفاوت آشکار همان تفاوت کاراکتر میثاقی و عادل است که البته آن، یادداشتی جدا می‌طلبد.

مزدک کراوات زده، مزدکی که ظاهرا در قالبی کمتر محدود و رها قرار گرفته، به هر حال همان مزدک است. بیشتر از این که هیجان‌انگیز و پردامنه رفتار کند، به نوعی زیادی با پرستیژ و قالبی رفتار می‌کند. همین هم هست که حتی وقتی می‌خواهد از چیزی ممنوعه(در ساختار صداو سیما) مثل فوتبال زنان حرف بزند، چنان ساختاری و خشک اجرا می‌کند که انگار فوتبال زنان در تلویزیون ایران هیچ ممنوعه‌ای نبوده و انگار نه انگار که این می‌تواند یک موهبت و برگ‌برنده برای هت‌تریک می‌تواند باشد.

در ابتدای یادداشت نوشتم که از کاراکتر به ساختار می‌رسم، کاراکتر مجری و ساختار برنامه به عنوان دو وجه قابل قیاس نود و هت‌تریک. مرز این دو وجه چنان باریک است در همین یادداشت هم به قول سینمایی‌ها دیزالو شد و درهم رفت و این نشان از آن دارد که برنامه‌های این چنینی بیش از هر چیز روح، از مجریانش می‌گیرد. هت‌تریک شبیه یک پیتزای با کیفیت است که در یک رستواران شیک خورده می‌شود و تمام، مناسک ندارد و از طرفی هم وقت چندانی از مخاطب نمی‌گیرد. نود اما شبیه یک غذای سنتی و پای سفره بود، شاید آبگوشتی که تمام خانواده را دور هم جمع می‌کرد و البته زمان‌بر هم بود اما روح داشت، اما مناسک داشت.