نیمکت خالی استقلال؛ جای خالی فرمانده

ایران ورزشی: صندلی‌های خالی حکایت یک خلأ بزرگ است. فرمانده‌ای که دیگر نیست ولی سربازانش از نفس نمی‌افتند، به امید اینکه زودتر برگردد و فتوحاتش را از سر بگیرد. تصویر نیمکت استقلال بدون استراماچونی غریب است.

بعد از هشت برد متوالی به نظر می‌رسید هیچ تیمی جلودار استقلال استراماچونی نباشد. هرچند سپاهان در لحظه آخر از شکست خانگی فرار کرد، ولی استقلال چند روز بعد شهر خودرو، دیگر مدعی قهرمانی را برد تا به مسیرش به سمت قهرمانی ادامه دهد.

پیش‌بینی می‌شد که پیکان و شاهین بوشهر، دو حریف آسان برای استقلال پیش از پایان نیم‌فصل باشند، ولی ناگهان خبر رسید که استراماچونی چمدان‌هایش را بسته و در اعتراض به پرداخت نشدن دستمزدش به ایتالیا برمی‌گردد.

جای خالی استراماچونی در بازی با پیکان کاملاً محسوس بود؛ چه زمانی که کارگردان نیمکت بی‌مربی را به تصویر می‌کشید، چه زمانی که اشتباهات مدافعان خبر از ذهن آشفته آنها می‌داد.

باور بازیکنان و هواداران این بود که غیبت مربی ایتالیایی کوتاه است، ولی استقلال مقابل شاهین بوشهر هم بدون مربی به زمین رفت. این بار دیگر جواد زرینچه هم نبود تا خلأ روی نیمکت بزرگتر شود. هرچند گفته می‌شد که استراماچونی با آنالیزور در تماس است و اوضاع را تحت کنترل دارد، ولی اگر حریف ته جدولی نبود، احتمالاً سناریوی بازی پیکان تکرار می‌شد.

حتی اگر بپذیریم که استراماچونی با وریا در تماس است و بر تمرینات و بازی‌ها نظارت دارد، ادامه این وضعیت در درازمدت ممکن نیست و نتیجه‌ای جز سقوط و ناکامی نخواهد داشت.

مدیران باشگاه در این مدت برای بازگرداندن استراماچونی خیلی تلاش کرده‌اند؛ بی‌نتیجه. استقلال امروز برای سومین بازی بدون سرمربی و کادر فنی به زمین می‌رود. تصویر نیمکت خالی برای سومین بار تکرار می‌شود، ولی عادی نه. مگر می‌توان یک مدعی را بدون سرمربی تصور کرد؟ نه اتحاد بازیکنان، نه عزم وریا و نه گوشی موبایل جای سرمربی را نمی‌گیرد.

استقلال این روزها بدون سرمربی، کادر فنی و مدیرعامل جنگ نابرابری با رقبایش دارد. هواداران از این وضعیت کلافه‌اند. معترضند، ولی فریاد‌شان به جایی نمی‌رسد. پرونده استراماچونی گره خورده و خبری از گشایش نیست. نه باشگاه می‌تواند از این مربی موفق عبور کند نه خودش رضایت می‌دهد که برگردد و کارش را از سر بگیرد. وضعیت برای بازیکنان سخت‌تر است و گفته می‌شود که از لجاجت سرمربی خسته‌اند.

نشانه‌ها هم کمکی به حل معما نمی‌کند. استراماچونی در مصاحبه‌های روزانه و پرشمارش تأکید دارد که مشکل حل نشده و به ایران نمی‌آید، همزمان با بازیکنان در تماس است و حتی برای بازی‌های بعدی نقشه می‌کشد! این دوگانگی ماجرا را پیچیده کرده. باشگاه هنوز امید دارد که استراماچونی چمدان‌ها را بردارد و با اولین پرواز به تهران برگردد، از طرفی نگران است که تهدیدها جدی باشد و مجبور است به گزینه‌های جدید فکر کند.

اگر معجزه‌ای رخ ندهد، تصویر نیمکت خالی در بازی با ماشین‌سازی هم تکرار خواهد شد. استقلال برای گرفتن انتقام بازی رفت و ماندن در کورس نیاز به سه امتیاز دارد، ولی سربازان استرا دوباره باید بدون فرمانده بجنگند. برد می‌تواند آرامش را تا حدودی به تیم برگرداند، ولی از دست دادن امتیاز به حساب غیبت سرمربی و البته کوتاهی مدیران باشگاه نوشته خواهد شد. شکست استقلال یعنی فاجعه و بحران را به اوج می‌رساند.

سؤال بزرگ این است که باشگاه تا کی منتظر استراماچونی می‌ماند؟ نتیجه بازی ماشین‌سازی چه تأثیری روی تصمیم آنها خواهد داشت؟ تصویر نیمکت خالی استقلال قرار است برای چهارمین بار هم تکرار شود؟

زمان برای مدیران استقلال کوتاه است و بازی بعدی در چشم به هم زدنی از راه می‌رسد. استقلال دوشنبه میزبان سپاهان است که شباهتی به پیکان، شاهین یا ماشین‌سازی ندارد. آنها برای ماندن در جدول حذفی حق اشتباه ندارند و عبور از رقیب پرستاره بدون سرمربی خیلی سخت‌تر خواهد بود.

نتیجه بازی امروز هرچه باشد مدیران باید بتوانند زودتر تصمیم بگیرند. بلاتکلیفی بازیکنان و عذاب هواداران تا ابد نمی‌تواند ادامه داشته باشد.