دیالوگ بازی با «برد پیت» در روز تولدش

یک پزشک: ویلیام بردلی «بِرَد» پیت،‏ (متولد ۱۸ دسامبر ۱۹۶۳) است. وی تاکنون پنج‌بار نامزد دریافت جایزه اسکار و جایزه گلدن گلوب و یک‌بار برنده جایزه گلدن گلوب شده است. اولین فیلمی که باعث شناخته‌شدن برد پیت شد، فیلم تلما و لوییز محصول سال ۱۹۹۱ بود. اما اولین نقش‌های موفق و اصلی وی در فیلم‌های بعدی‌اش چون رودخانه‌ای که از آن میان می‌گذرد (۱۹۹۲)، مصاحبه با خون‌آشام (۱۹۹۴) و افسانه‌های خزان (۱۹۹۴) اتفاق افتاد. دو فیلم هفت و ۱۲ میمون باعث تحسین وی از سوی منتقدین شد و در نهایت نیز بخاطر فیلم ۱۲ میمون، برای اولین بار نامزد دریافت جایزه اسکار بهترین بازیگر نقش مکمل مرد و همچنین برنده یک جایزه گلدن گلوب شد.


حدود ۴ سال بعد، فیلم باشگاه مبارزه با بازی برد پیت به نمایش درآمد و سپس نقش‌آفرینی وی در سه فیلم یازده یار اوشن، دوازده یار اوشن و سیزده یار اوشن توجه مخاطبان را به سویش جلب کرد. با این وجود اما از نظر درآمد، پروفروش‌ترین فیلم‌هایش، تروآ، آقا و خانم اسمیت و جنگ جهانی زد هستند. دومین و سومین نامزدی دریافت جایزه اسکار برد پیت برای فیلم‌های دیگرش، مورد عجیب بنجامین باتن (۲۰۰۸) و مانیبال (۲۰۱۱) بود.

تایلر دردن (نقش‌‌اش در باشگاه مشت‌‌زنی): این زندگی توئه و بالاخره در عرض یک لحظه تموم می‌‌شه.

تایلر دردن: فقط بعد داغون‌‌شدنه که ما می‌‌تونیم دوباره احیا بشیم.

تایلر دردن (دربارۀ شرایط عضویت در باشگاه جنگ صحبت می‌‌کند): خیله خب، اگه داوطلب جوون بود، بهش بگین که خیلی جوونه. اگه پیرمرد بود بگین خیلی پیره. اگه چاق بود بگین خیلی چاقه. اگه داوطلب سه روز رو گشنه، بی‌‌سرپناه یا تشویقی منتظر موند می‌‌تونه بیاد تو و تمریناتش رو شروع کنه.


تایلر دردن: (به دستورالعمل ایمنی در هواپیما اشاره می‌‌کند) می‌‌دونی اونا برای چی تو هواپیما ماسک اکسیژن می‌‌ذارن؟

راوی: خب برای اینکه بتونی نفس بکشی.

تایلر دردن: اکسیژن سرحال‌‌ات می‌‌آره. در یک فاجعۀ اضطراری، تو نفس‌‌های مضطربانۀ عمیق می‌‌کشی. یک دقعه خوشحال و سر به راه می‌‌شی. تقدیرت رو قبول می‌‌کنی. همیشه همینه…

راوی: عجب، تئوری جالبیه.

تایلر دردن: همۀ چیزهایی که دوست داری باشی، منم. من شبیه اون چیزیم که تو دوست داری ببینی. من باهوش، توانا و از همه مهم‌‌تر آزادم تو همۀ مواردی که تو نیستی.

تایلر دردن: تو شغلت نیستی. تو مقدار پولی که تو بانک داری نیستی. تو ماشینی که می‌‌رونی نیستی. تو محتویات کیف توجیبی‌‌ات نیستی. تو لباس نظامی لعنتی‌‌ات نیستی. تو تاپالۀ جهانی هستی که همیشه می‌‌رقصی و می‌‌خونی.

تایلر دردن: اولین قانون باشگاه مشت‌‌زنی اینه که اصلاً دربارۀ باشگاه مشت‌‌زنی حرفی نزنین.

دومین قانون باشگاه مشت‌‌زنی اینه که اصلاً اصلاً دربارۀ باشگاه مشت‌‌زنی حرفی نزنین.

سومین قانون باشگاه مشت‌‌زنی اگه کسی داد زد بسه، شَل شد، زد رو زمین، مبارزه تمومه.

قانون چهارم اینه که فقط در یک مبارزه دو مرد شرکت می‌‌کنند.

قانون پنجم، در هر لحظه فقط یه مسابقه، بچه‌‌ها. قانون ششم نه لباس، نه کفش. قانون هفتم مسابقات تا زمانی‌‌که اونا می‌‌خوان، ادامه پیدا می‌‌کنه

و هشتمین و آخرین قانون اینه که اگه این اولین شبتون تو باشگاه مشت‌‌زنیه، باید مبارزه کنین.


تایلر دردن: بدون رنج و بدون قربانی‌‌کردن، ما هیچ چی نخواهیم داشت.

تایلر دردن: ما بچه وسط تاریخیم…

نه هدفی، نه جایی..

ما هیچ جنگ بزرگی نداشتیم ,ما هیچ رکود اقتصادی نداشتیم

جـنگ بزرگ ما جـنگ بر سر روحه .

رکود بزرگ ما زندگی ماست.

از بچگی تلویزیون به خورد ما داد که ی روزی میلیونر و خدای سینما و ستاره راک می‌شیم

ولی هیچ وقت نمی‌شیم

ما تازه داریم این حقیقت رو می‌فهمیم

و خیلی خیلی عصبانی هستیم.


تایلر دردن: فقط وقتی همه چیز رو از دست دادیم ، آزادیم کـــه هر کاری می‌خوایم بکنیم.

در نقش «هرر» در فیلم هفت سال در تبت: دشمن بزرگ‌ترین معلم آدمه. اینو تبتی‌ها می‌گن!

در نقش بنجامین باتن:

خنده‌داره که بعضی وقتا آدمایی تو زندگیت بودن که سخت به خاطر میاریشون، ولی بیشترین تأثیرو روت داشتن….

نقش جکی در فیلم «به آرامی بکش»: من تو آمریکا زندگی میکنم، و تو آمریکا تو باید رو پای خودت بایستی. آمریکا یه کشور نیست، یه بنگاهه! حالا زود باش پولمو بده.