سیاستمدارن مبتلا به بیماری لمپنیسم!

هفته نامه چلچراغ: لمپنیسم سیاسی زمان و مکان نمی شناسند و بسیاری از سیاستمداران دنیا را درگیر خود می کند. حتی در بافرهنگ ترین و توسعه یافته ترین کشورها هم سیاستمداران گاهی برای خودنمایی و جوسازی از ادبیات مبتنی بر فحاشی و تهمت و افترا استفاده می کنند و با بد و بی راه و الفاظ رکیک از خجالت رقبایشان در می آیند؛ سیاستمدارانی که مثل برخی از مقامات فرهیخته و مردم دار(!) خودمان اتفاقا تحصیل کرده هم هستند و در دانشگاه ها و فضاهای آکادمیک برای خودشان اسم و رسمی در کرده اند.

لمپنیسم به سبک همسایه غربی

ترکیه یکی از کشورهایی است که هر از گاهی نمایندگان مجلسش به جان هم می افتند و جلسات رسمی مجلس ملی را به میدان جنگ کلامی و گاه فیزیکی تبدیل می کنند. همین چند وقت پیش بود که کار مجلسیان ترک از بدگویی و پرتاب لیوان و سایر اشیا گذشت و به مسائل ناموسی رسید. بعد از این جلسه تاریخی نمایندگان حزب جمهوری خلق متن کامل فحش های رد و بدل شده در این نشست را در رسانه ها منتشر کردند؛ متنی که حاوی بیش از سه پاراگراف فحش رکیک خانوادگی بود و رسانه ها فقط توانستند حروف اول این کلمات را منتشر کنند و مقابل آن نقطه چین گذاشتند.


به جرئت می توان گفت که نمایندگان مجلس کشور همسایه در این زمینه گوی سبقت را از نمایندگان و مسئولان ما ربوده اند و با اقتدار در صدر جدول جا خوش کرده اند.

این ایتالیایی های خشن!

نزاع کلامی در میان سیاستمداران ایتالیایی یک موضوع عادی است. بسیار اتفاق می افتد که نمایندگان مجلس ایتالیا بر سر هر مسئله ریز و درشتی از کوره در بروند و زمین و زمان را به هم بدوزند. سردمدار این سیاستمداران بددهان و پرخاش گر اما کسی نیست جز سیلویو برلوسکونی مشهور و پرحاشیه.


نخست وزیر سابق ایتالیا که نامش با ماجرای فساد اخلاقی در همه جای دنیا بر سر زبان ها افتاد، تحمل شنیدن هیچ انتقادی را به ویژه در مورد زندگی شخصی و ارتباطات مشروع و نامشروعش نداشت. اوج این پرخاش گری زمانی اتفاق افتاد که آقای نخست وزیر با برنامه زنده تلویزیونی که در مورد فساد اخلاقی او بود تماس گرفت و حضار برنامه را به باد ناسزا گرفت. او این برنامه را «خانه فساد» خطاب کرد و مهمانان زن برنامه را مورد حمله قرار داد. کار به جایی رسید که مجری مشهور برنامه که یک روزنامه نگار چپ گرا بود، برلوسکونی را «بی شعور» خطا بکرد.

این اولین باری نبود که این سیاستمدار بی اعصاب با یک برنامه تلویزیونی تماس می گرفت و رسوایی به بار می آورد. بلکه مردم این کشور پیش از آن هم بارها شاهد درفشانی های نخست وزیرشان در گفت و گوهای مطبوعاتی و برنامه های مختلف تلویزیونی بودند.

ماجرای حشره خوار پیر و مرد لوچ!

جالب ترین نوع بدگویی و فحاشی در میان سیاستمداران توسط سیاستمدار مردم داری اتفاق افتاد که به فقیرترین رئیس جمهور جهان شهرت داشت. خوزه موخیکا، رئیس جمهور اسبق اروگوئه کسی بود که با پوششی ساده میان شهروندان رفت و آمد می کرد و با فولکس واگن آبی رنگ قدیمی خود سال ها سوژه داغ رسانه ها بود. او تمام عمر به تشریفات و تجمل گرایی پشت پا زد و ۹۰ درصد حقوقش را به فعالیت های خیریه اختصاص داد.


ساده زیستی و منش متفاوت او چنان این سیاستمدار را محبوب عامه مردم کرده بود که هرگز از او انتظار نمی رفت روزی در یک مجلس رسمی بددهانی کند، اما این ماجرا حدود دو سال پیش به بدترین شکل ممکن اتفاق افتاد. در حاشیه کی کنفرانس مطبوعاتی میکروفون روشن ماند و بددهانی رئیس جمهور محبوب اروگوئه نسبت به همتای آرژانتینی اش علنی شد. او کریستینا فرناندز رئیس جمهور زن آرژانتین را حشره خوار پیر خطاب کرد و همسر سیاستمدار متوفی اش را «مرد لوچ» خواند. موخیکا با عصبانیت گفت: «مرد لوچ حساسیت های سیاسی بیشتری داشت، اما این یکی فقط یک قاطر سرسخت است.»

بعد از آن هم در توضیح رفتارش گفت که چون نمی دانسته میکروفون روشن است و قصد انتشار این صحبت ها را نداشته، بنابراین بابت اظهاراتش عذرخواهی نمی کند! انتقاد رئیس جمهور پیشین اروگوئه از سر و شکل همتای آرژانتینی همسر متوفی اش باعث شد که روابط دیپلماتیک دو کشور تا مدت ها دچار مشکل شود.

وقتی اوباما و پوتین فحاشی می کنند

حقیقت سرد رابطه آمریکا و روسیه بر کسی پوشیده نیست. بارها پیش آمده که بعد از یک نشست و دیدار ظاهرا موفقیت آمیز، برخوردهای بیش از حد رسمی و ژست های تصنعی رئیس جمهور دو کشور از دید روزنامه نگاران دور نماند و رنگ رخساره خبر از سر درون بدهد. اما گاهی هم اتفاق می افتد که دو سیاستمدار از کوره در بروند و فارغ از ملاحظات مرسوم، هر چه بر زبانشان می آید، بار همدیگر کنند.

یکی از این برخوردها سال گذشته در نشست گروه ۲۰ اتفاق افتاد؛ جایی که باراک اوباما همتای روسی خود را «کله خر» خطاب کرد و گفت: «اگر فکر می کنی من تنها کسی هستم که این طور فکر می کنم، خودت را گول می زنی. می توانی از مرکل و کامرون و اردوغان بپرسی. همه آن ها فکر می کنند که تو احمقی!»


ولادیمیر پوتین هم توهین اوباما را بی جواب نگذاشته و گفته: «چرا من باید از این مرد لاغر و نحیف بترسم؟ من با خرس ها کشتی می گیرم.»

خوشبختانه دو سیاستمدار در نهایت بر خورد مسلط شدند و کار به نبرد تن به تن نکشید و غائله با همان کلیشه لبخند تصنعی مقابل دوربین ها ختم به خیر شد.

این اولین باری نبود که اوباما به پوتین توهین می کرد و قبل از آن هم او را بچه تنبل و بی حوصله آخر کلاس خطاب کرده بود. البته پوتین تنها کسی نیست که مشمول لطف کلامی اوباما شده؛ رئیس جمهور آمریکا یک بار هم در مصاحبه ای رسمی کانیه وست، خوانده مشهور سیاه پوست را «کله خر» خطاب کرده بود؛ موضوعی که بازتاب رسانه ای گسترده ای داشت و با واکنش این خواننده همراه شد. اوباما این واژه را در انتقاد به توجه بیش از حد مردم آمریکا به سبک زندگی و رفتار کانیه وست و نامزد مشهورش کیم کارداشیان به این خواننده نسبت داده بود.

این مرد توهین می کند!

به جرئت می توان گفت هیچ سیاستمداری در فحاشی به پای هوگو چاوز، رئیس جمهور مرحوم ونزوئلا، نمی رسید. انتقاد چاوز از اندیشه های سیاسی دشمنان و رقبایش معمولا با الفاظ رکیکی همراه می شد که در اکثر مواقع حتی قابلیت رسانه ای شدن هم نداشت. تقریبا هیچ یک از دشمنان چاوز از این عادت ناشایست چاوز بی نصیب نماند. و این سیاستمدار آشفته حال پیش از مرگ خود کسانی چون جورج بوش، تونی بلر، خوآن کارلوس و وینسنت فاکس را مورد عنایت قرار داد.


یکی از بدترین توهین های چاوز اما خطاب به آنگلا مرکل صدراعظم آلمان بود که در میان انبوهی از الفاظ زشت، مرکل را «فرزند شیطان» خطاب می کرد. جالب این که چاوز بعد از به کار بردن الفاظی رکیک خطاب به مرکل گفت: «چون شما خانم هستید، چیز دیگری نمی گویم.»

توهین های چاوز به رهبران سیاسی سایر کشورها همیشه هم بی جواب نمی ماند. یکی از جدی ترین درگیری ها در جریان اختلاس رهبران آمریکای لاتین اتفاق افتاد و توهین های چاوز به قدری کفر پادشاه اسپانیا را در آورد که خطاب به چاوز گفت: «چرا خفه نمی شوی؟» این جمله پادشاه اسپانیا آن قدر به مذاق مخالفان چاوز خوش آمد که بارها و بارها از شبکه های تلویزیونی مختلف پخش شد.

ادبیات ناخوشایند چاوز و بی منطقی او در لفاظی و رجزخوانی در زمان مبارزات انتخاباتی اش به اوج می رسید. به عنوان مثال، او در اظهارنظری اعلام کرد که با رقیب اصلی خود در انتخابات مناظره کند و می خواهد با یک فرد قدرتمند مناظره کند، نه کسی که هیچ چیز نیست. هرچند چاوز گاه به خاطر سخنان تندش مجبور به عذرخواهی شد، اما تا آخرین روز عمر خود دست از کنایه و طعنه زدن به رقبا برنداشت.