این سه نفر چه دارند که اینقدر محبوبند؟

برترین ها: به فاصله ۳ روز، ۳نفر از اسطوره‌های سینما و تئاتر ایران تولدشان را جشن گرفتند؛ عزت‌الله انتظامی وارد ۸۸ سالگی شد و رضاکیانیان ۶۱ سالگی‌اش را جشن گرفت و پرویز پرستویی پنجاه‌وپنجمین بهار زندگی‌اش را پشت سر گذاشت. این سه نفر از ستون​های سینمای امروز ایران هستند از دو نسل مختلف، اما در حد و اندازه​های «اسطوره​ها»



اگر بخواهیم از این ۳ نفر چیزی بنویسیم می‌شود صدها مطلب گفته‌و نگفته از زندگی، جوایز و نقش هایشان گفت و برای هر کدام مثنوی هفتادمن نوشت. هر ۳ نفر به اندازه سن‌شان نقش​های ماندگار داشته‌اند و می‌توان به راحتی آنها را به اسم شخصیت‌هایی که به آنها جان داده‌اند، صدا کرد. واقعا کسی هست «مش حسن» فیلم «گاو»، دکتر «سپیدبخت» «خانه‌ای روی آب» و «حاج کاظم» «آژانس شیشه‌ای» را به یاد نیاورد؟ هیچ دقت کرده‌اید که هر ۳ در عین نداشتن زیبایی​های ظاهری(در شکل و شمایل سوپراستارهای جوان آن سوی مرزها)، چقدر درعرصه بازیگری موفقند و چقدر طرفدار دارند حتی بیشتر از سوپراستارهایی که تهیه‌کننده ها برای راضی کردنشان ارقام نجومی را به كار می‌برند.




عزت‌الله انتظامی را «عزت» سینمای ایران نامیده‌اند و لقب «آقای بازیگر» به نام او گره خورده است، مردی كه او را «استاد» همه بازیگران سینمای ایران می‌دانند، آنقدر نقش‌های بی‌نظیری بازی كرده است كه همه ایرانی‌ها و بسیاری از ساكنان آن سوی مرزها، او را در خاطر خود دارند،‌ آقای بازیگر با بازی در فیلم‌های «گاو»، «آقای هالو»، «حاجی واشنگتن»، «دایره مینا»، «كمال‌الملك»، «اجاره‌نشین‌ها»، «هامون»، «بانو»، «خانه خلوت»، «روسری آبی» و... نامش را در تاریخ ایران و نه فقط در تاریخ سینمای ایران ثبت كرده است.


رضا كیانیان، از پدیده‌های بازیگری ایران است. تحصیلكرده حوزه علمیه مشهد و فارغ‌التحصیل تئاتر دانشكده هنری‌های زیبا با ستاره‌های معمول سینما فرق دارد، ۳۸ ساله بود كه اولین فیلمش را بازی كرد اما پله‌های شهرت، محبوبیت و موفقیت را چند تا یكی طی كرد تا حالا از قله‌های بازیگری سینمای ایران باشد. استاد در نقش‌های سخت و پیچیده و متفاوت در «آژانس شیشه‌ای»، «روبان قرمز»، «بوی كافور»، «عطر یاس»، «ماهی‌ها عاشق می‌شوند»، سریال «مختارنامه» و... كه حالا سریال «راه طولانی» را روی پرده‌های كوچك خانگی دارد بازی كرده؛ كمدی، تراژیك، انتقادی، مثبت، منفی و... همه آنها را هم با استادی باورپذیر كرده و در همه آنها متفاوت بوده، او استاد بی‌نظیر در آوردن نقش‌های سخت است.


پرویز پرستویی از كشف‌های بزرگ سینمای ایران در سال‌های اخیر بوده او در سال 1373 با بازی در آدم‌برفی پس از 10 سال بازیگری سرانجام آن جهشی را كه استحقاقش را داشت انجام داد و از آن به بعد به فوق‌ستاره‌‌ای بدل شد كه نقش‌های او مورد استقبال همه قرار می‌گرفتند، پرستویی هیچ‌وقت بازیگری نبوده كه در فیلم‌های پرفروش بازی كند اما بسیاری از فیلم‌هایش پرفروش شده‌اند و سهم او در این میان غیرقابل انكار است. چهره‌اش شباهتی به فوق‌ستاره‌ها ندارد، جاه‌طلب هم نبوده، ادا و اطوارهای ستار‌ه‌ها را هم نداشته اما با وجود این ستاره‌ای غیرقابل انكار است، در ماه‌ها و سال‌های اخیر كم‌كار بوده اما چهره او از حافظه ما پاك نمی‌شود، نقش‌های او در «آژانس شیشه‌ای»، «مومیایی 3»، «مارمولك»، «لیلی با من است» و... محال است فراموش شوند.



بسیاری از جوانان رؤیای ستاره شدن و درخشیدن را در سر می‌پرورانند و بسیاری به این قصد در این راه قدم می‌گذارند. اما به راستی راز ستاره شدن چیست؟

اگر از شما بخواهند كه از بهترین بازیگران سینمای ایران چند نفر را نام ببرید، مطمئنا نام رضا كیانیان، عزت‌الله انتظامی و پرویز پرستویی در میان آنها خواهد بود. اما چه چیزی باعث می‌شود، یكی را به عنوان بازیگر واقعی نام ببریم و دیگری را به عنوان بازیگر تجاری بشناسیم؟

خیلی‌ها گمان می‌كنند داشتن چشم رنگی یا چهره زیبا می‌تواند مجوز ورود به دنیای ستارگان باشد. این طرز فكر از تعریف اشتباهی كه این افراد درباره ستاره‌شدن دارند نشأت می‌گیرد. بازیگری شاید همه چیز باشد جز داشتن چهره بی‌عیب و نقص و زیبا. بازیگری یك تكنیك است. اینكه چشم‌های شما به عنوان یك بازیگر چه رنگی است برای كارگردان مهم نیست. آنچه اهمیت دارد نحوه به كارگیری چهره‌تان است. ستاره شدن در سینما و تلویزیون، یعنی وقف كردن چهره و شخصیت‌تان در عرصه بازیگری. شاید این نكته را بتوان برگ برنده چهره‌هایی مثل این ۳ نفر نسبت به ستاره‌ها دانست. البته این به آن معنا نیست كه یك «بازیگر» نمی‌تواند تجاری هم باشد. همه شما بازی رضا كیانیان را در «نیش و زنبور» به یاد دارید! علاوه بر عشق و تعهد كه مهم‌ترین وجوه موفقیت برای دو شخص به شمار می‌‌آید، توفیق در هر كار به خصوص بازیگری به «ذات» هم وابسته است اما نه آنقدر كه همه چیز بر همین مبنا پیش برود. بیشتر نامداران و جذاب‌ترین‌های تاریخ سینما، آنقدر هم خوش‌قیافه نبوده‌اند.


وقتی بازیگری نقشی را می‌پذیرد باید به گریم مخصوص آن نیز تن دهد. من در یكی از فیلم‌هایی كه در سال 90 اكران شد، طراح گریم بودم. یكی از بازیگران جوان آن فیلم بعد از اجرای گریم مورد نظر به اتاق دیگری می‌رفت و گریمش را پاك می‌كرد و حتی گاهی نیز مانع از اجرای گریم روی صورتش می‌شد. (از عنوان كردن نام هنرپیشه‌ها معذوریم) حال نگاهی بیندازیم به گریم رضا كیانیان در فیلم مختار. با این مقایسه متوجه می‌شویم تفاوت‌ها در كجاست. این در حقیقت یك تعهد كاری است كه كیانیان، انتظامی و پرستویی را از برخی ستارگان سینمای تجاری جدا می‌كند.


به عنوان بازیگر، چهره خوب چهره‌ای خنثی است كه بتوان آن را با گریم‌های متفاوت شخصیت بخشید. این همان عاملی است كه باعث شده پرویز پرستویی در مارمولك با پرستویی در آژانس شیشه‌ای متفاوت باشد و این تفاوت‌هاست كه نقش او را در فیلم«1359» كاملا باورپذیر كرده است.


پذیرش ریسک بازی در نقش​های مختلف با گریم​های متفاوت از اساسی‌ترین پایه‌های هنرپیشگی است. بازی فراموش‌نشدنی عزت‌الله انتظامی در فیلم بیتا همه را به پرده‌های سینما و صفحه تلویزیون میخكوب می‌كند؛ نه ترسی از گریم صورت و نه ترسی از شخصیت عقب‌افتاده با معلولیت ذهنی. انتظامی به زیبایی این نقش را بازی كرد و ترسی از زشت شدن چهره‌اش در این فیلم نداشت.


هر یك از این سه بازیگر، در جای خودشان ایستاده‌اند و تكنیك‌های مختص به خودشان را در بازی‌هایشان استفاده می‌كنند و از هیچ كس دیگری هم تقلید نمی‌كنند. فراموش نكنید كه تقلید همیشه ساده‌ترین و سست‌ترین روش برای رسیدن به خواسته‌هایتان است. اگر می‌خواهید به یك ستاره تبدیل شوید باید منحصربه‌فرد باشید.