علیرضا خمسه و دروغهای روز خواستگاری!

مجله ایده آل : استارت صفحه جنایات و مكافات را با علیرضا خمسه زده‌ایم. بازیگر دوست‌داشتنی سینما و تلویزیون كه همان‌طور كه فكرش را می‌كردیم با پاسخ‌های منحصربه‌فردی كه فقط از عهده كسی چون خودش برمی‌آید، غافلگیرمان كرد. این شما و این یك سؤال و جواب جنایات و مكافاتی به سبك آقای خمسه.

اولین بار چه زمانی متوجه شدید به بازیگری علاقه دارید؟

13 عدد شانس من است. اولین‌بار هم در 13سالگی متوجه شدم به بازیگری علاقه دارم. یكسری كارها وجود دارد كه وقتی انجام می‌دهی متوجه می‌شوی دغدغه ذهنی‌ات از بین رفته است. برای من هم بعد از بازی در اولین كارم این اتفاق افتاد. اگر بخواهم اصطلاح كوچه‌بازاری آن را بگویم، می‌گویم «كرم‌كشی»، در واقع با بازیگری كرم‌های ذهنی‌ام از بین رفت و این علاقه تا 13 سال بعد كه اولین بازی‌ام در فیلم «مرگ یزدگرد» بهرام بیضایی بود ادامه داشت. واقعیت این است كه هر 13 سال در زندگی من برابر با رسیدن به یك قله شهرت است. بعد از بازی در اولین كارم دقیقا 13 سال بعد بود كه موفق به دریافت اولین جایزه بین‌المللی تیونیانك از كره‌شمالی به دلیل بازی در فیلم «آپارتمان شماره 13» شدم و درست 13 سال بعد در 52 سالگی برای بازی در فیلم «بیست» اولین جایزه فجر را دریافت كردم.

اولین بار وقتی خودتان را روی پرده سینما دیدید چه حسی داشتید؟

اولین احساس هر كسی از تماشای تصویر خودش انزجار است. هر آدمی وقتی خودش را روی پرده سینما می‌بیند، مطمئنا از تصویرش بدش می‌آید؛ به این دلیل كه آن تصور ذهنی كه از خودمان داریم با واقعیتی كه هست یكی نیست اما به مرور با این فیزیك و هیكل، هیبت و صدا آشنا می‌شوی و می‌توانی خودت را از پشت سر تماشا كنی و با حالت‌های خوابیده، خزیده و نخزیده و پاشده و نپاشده‌ات ارتباط برقرار كنی. (می‌خندد) بنابراین طبیعی است که اولین واكنش خودم از تماشای بازی‌ام واكنش مثبتی نبود اما وقتی برای اولین‌بار روبه‌روی دوربین قرار گرفتم اضطراب و دلهره نداشتم؛ در واقع اضطراب‌ها را گذاشتم برای رودررویی با حضرت عزرائیل!

اولین دستمزدی كه دریافت كردید چقدر بود و با آن چه كردید؟

یادم می‌آید در سال 1360 برای بازی در فیلم «مرگ یزدگرد» كه اولین فیلم سینمایی‌ام بود 9 هزار تومان دستمزد گرفتم. دقیقا نمی‌دانم با این پول چه كردم؛ فقط می‌دانم خانه و ویلا نخریدم.

فكر می‌كنید تا چند سالگی بازیگری را ادامه دهید؟

كار ما بازنشستگی ندارد اما از كارافتادگی دارد. من هم تا وقتی كه بتوانم بازیگری را ادامه می‌دهم.

از بعد انسانی به نظر خودتان چطور آدمی هستید؟

من خودم را با عینك می‌بینم، بدون عینك تار می‌بینم.(می‌خندد) خودم نمی‌توانم از خصوصیات خودم بگویم. ترجیحم این است كه مورد داوری قرار بگیرم. به نظرم این سؤالات را باید از یك زندانی پرسید، اگر دقت كنید همه زندانی‌ها می‌گویند من آدم خوبی بودم، مسئولان من را درك نكردند، من را به زندان انداختند. ما همه سعی می‌كنیم آدم‌های خوبی باشیم اما از بین ما جنایتكار و قاتل و كلاهبردار هم درمی‌آید.

شما چقدر درباره آدم‌ها قضاوت می‌كنید، با توجه به اینكه خودتان بازیگر هستید و خواه‌ناخواه مورد قضاوت قرار می‌گیرید؟

من می‌گویم همه آدم‌ها خوب هستند مگر خلاف آن ثابت شود.

حسادت خصیصه‌ای است كه هر كسی ممكن است در وجودش داشته باشد. شما هیچ وقت به بازیگر یا كمدین خاصی حسادت كرده‌اید؟

نه هرگز حسود نبودم.

با توجه به اینكه هرچه می‌گذرد آدم‌ها پیچیده‌تر می‌شوند، خود شما هیچ وقت متوجه این پیچیدگی شده‌اید؟

من تقریبا همیشه در خودم پیچیده شده‌ام. آنقدر در خودم پیچیده‌ام كه خودم را گم كرده‌ام. گاهی پیش می‌آید كه حتی نمی‌دانم قاشق غذاخوری را كجا گذاشته‌ام.

مهم‌ترین خصیصه‌ای كه در جامعه رنج‌تان می‌دهد؟

وقتی مثانه‌ات پر باشد و توالت عمومی پیدا نمی‌كنی. (می‌خندد)

آخرین دروغی كه تا به حال گفته‌اید؟

در روز خواستگاری‌ام. خانواده همسرم هرچه از خصوصیات منفی می‌پرسیدند تكذیب می‌كردم. پدر عروس به من گفتند اینطور كه شما از خودتان تعریف می‌كنید به نظر خیلی معصوم می‌آیید. یعنی شما هیچ اشكالی ندارید؟! گفتم چرا من یك مشكل بزرگ دارم آن هم دروغگویی من است (می‌خندد).

بزرگ‌ترین دروغ زندگی‌تان؟

اینكه به دروغ می‌گویم من آدم خوبی هستم.

اولین دروغ عمرتان؟

موقعی كه به دنیا آمدم به جای اینكه گریه كنم، خندیدم.

به صورت عمومی بدجنسی هم دارید؟

بله. در مواجهه با مادرزن بدجنسی‌های خودم را دارم.

یعنی در دوران جوانی هم به شخص خاصی حسادت نكرده‌اید؟

من هیچ وقت جوان نبودم. من همیشه كودك بوده‌ام و هستم.

بهترین كسی كه در بین اطرافیان خود می‌شناسید؟

حضرت آدم!

شما اصالتا كجایی هستید؟

تهرانی.

فكر می‌كنید خصوصیات تهرانی‌ها چیست؟

بگویم نمی‌توانید چاپ کنید (می‌خندد).



شما در دوران شروع كارتان تبدیل شده بودید به یك ستاره. ستاره شدن با خود چه چیز به همراه دارد؟

من فكر می‌كنم لفظ ستاره حداقل در مورد خودم اشتباه است. البته در مورد دیگران هم همین‌طور. چون ما بازیگرانی هستیم كه به ما نقشی محول می‌شود كه بعضی از ما توانایی ایفای این نقش‌ها را به نحو مطلوب داریم و بعضی‌ها نه، بنابراین ما بازیگران خیلی خوب، بازیگران متوسط و همین‌طور بازیگران عالی داریم. بازیگران همه درصدد ایجاد باور هستند و طبیعی بازی كردن نقش‌ها، در نتیجه هر بازیگری كه موفق می‌شود و موقعیت شهرت پیدا می‌كند دچار كذب غرور می‌شود و این یك اصل است و امر كلی‌ای نیست اما در مورد شخصیت افراد فرق می‌كند. در مشاغل دیگر هم این اتفاق وجود دارد. پزشكانی هستند كه كارشان رونق دارد و به مرور ممكن است متكبر شوند. پزشكانی هم هستند كه هرقدر معروف‌تر می‌شوند، مردانه‌تر رفتار می‌كنند. هركس كه قرار است معروف شود، متكبر و خودخواه شود، حتما صفت ستاره برای او زیاد است.

در بین ستاره‌های جوان‌تر كسی را دیده‌اید كه دچار عارضه خودشیفتگی و غرور ستاره بودن شده باشد؟

ما حرفه‌مان بازیگری است و چون یكدیگر را دوست داریم متوجه این عارضه نمی‌شویم. این موضوع را شما خبرنگارها و مردم عادی بیشتر متوجه می‌شوید. چون ما در مواجهه با هم ارتباط‌های صمیمانه‌ای داریم كه عاری از غرور، تكبر و خودپسندی است. به هر حال بین بچه‌های تئاتر و سینما یك رفاقتی وجود دارد كه اجازه نمی‌دهد این خصوصیات خودش را بروز دهد.

آن دورانی كه با اكبر عبدی شانه به شانه هم بازی می‌كردید، هیچ وقت بین‌تان رقابت پیش نیامد؟

اتفاقا اكبر عبدی از رفیق‌های خوب من است. سال‌ها با هم كار كردیم و این اتفاق خیلی خوب است كه ۲ بازیگر سعی كنند كارشان بهتر شود اما اسم این موضوع را رقابت نمی‌گذارم بلكه می‌گویم همدلی و همكاری برای بهتر شدن كار است.

به نظر شما فضای جامعه ما را به سمت خوب بودن سوق می‌دهد یا بد بودن؟

فضای جامعه ما مثل آسمان كشور ماست، گاهی آفتابی است و گاهی ابری.

اگر می‌توانستید یكی از خصوصیات‌تان را پاك كنید كدام را پاك می‌كردید؟

علاقه مفرط به مادرزنم را (می‌خندد)

بعد از بازیگر شدن روند زندگی‌‌تان چه تغییری كرد؟

اینكه زیر ذره‌بین مردم بوده و همیشه مورد قضاوت باشی سخت است. شهرت باعث می‌شود برای مردم تماشایی باشی و همین مسئله باعث می‌شود تو نتوانی راحت رفتار كنی.