چارلتون هستون، مردی از یک قرن دیگر

هستون چهارم اكتبر ۱۹۲۳ با نام چالرز كارتر در حومه شيكاگو به دنيا آمد و در بيشه زارهاي ميشيگان بي آنكه همبازي داشته باشد بزرگ شد. چارلز جوان كتاب هاي ماجرايي مي خواند و همان حال كه با تفنگ اسباب بازي خود اين طرف و آن طرف پرسه مي زد، بازي هاي خاص خود را ابداع مي كرد.

برترین ها: هستون چهارم اكتبر ۱۹۲۳ با نام چالرز كارتر در حومه شيكاگو به دنيا آمد و در بيشه زارهاي ميشيگان بي آنكه همبازي داشته باشد بزرگ شد. چارلز جوان كتاب هاي ماجرايي مي خواند و همان حال كه با تفنگ اسباب بازي خود اين طرف و آن طرف پرسه مي زد، بازي هاي خاص خود را ابداع مي كرد. پدر و مادر چارلز از هم جدا شدند و مادرش با چستر هستون سرپرست كارخانه اي در ايلينويز ازدواج كرد.

چارلز كه بسيار خجالتي بود در شهر بزرگ احساس راحتي نمي كرد و نمي توانست خود را با دبيرستان جديد وفق بدهد. او به ناچار به واحد تئاتر مدرسه پناه برد. هستون بعدها نام فاميل ناپدري را براي خود برگزيد و در ۱۹۴۱ بورسيه بازيگري دانشگاه نورث وسترن را به دست آورد.

ستاره هاليوود حضور پرقدرت خود را در اختيار تعدادي از تحسين شده ترين و موفقترين فيلم هاي نيمه مياني قرن بيستم قرار داد. "بن هور" به كارگرداني ويليام وايلر سال ۱۹۶۰ برنده ۱۱ جايزه اسكار شد كه از اين نظر تنها دو فيلم جديدتر "تايتانيك" ۱۹۹۷ و "ارباب حلقه ها: بازگشت پادشاه" با اين فيلم پهلو مي زنند. "ده فرمان"، "ال سيد"، "۵۵ روز در پكن"، "سياره ميمون ها" و "زمين لرزه" ديگر فيلم هاي موفق او بودند.

هستون هميشه دوست داشت در مورد تعدادي از شخصيت هاي تاريخي كه به نقش آنها ظاهر شده بود حرف بزند؛ افرادي چون اندرو جكسن ("بانوي رئيس جمهور" و "دزد دريايي")، حضرت موسي (ده فرمان)، نقش اصلي فيلم "ال سيد"، يحيي تعميددهنده (بزرگترين داستان عالم)، ميكل آنژ (رنج و سرمستي)، ژنرال گوردون (خارطوم)، "مارك آنتوني ("جوليوس سزار" و "آنتوني و كلئوپاترا")، كاردينال ريشليو (سه تفنگدار) و هنري هشتم (شاهزاده و گدا.)

هستون به عنوان بازيگر اولين بار در دو فيلم مستقل ساخته ديويد برادلي همكلاسي خود در دانشكده ظاهر شد. او در 1942 نقش اصلي فيلم Peer Gynt را بازي كرد و در نسخه 1949 برادلي از "جوليوس سزار" به نقش مارك آنتوني ظاهر شد. او براي اين فيلم هفته اي 50 دلار مي گرفت.

اسوشيتدپرس اعلام كرد هستون سال 2002 فاش كرد نشانه هايي از بيماري آلزايمر در او ديده مي شود و افزود "بايد شجاعت خود را حفظ كنم و در عين حال به يك اندازه تسليم شوم." او با قامت تنومند، چهره خوش تركيب و صداي پرطنين خود گزينه اي مناسب براي حضور در نقش شخصيت هاي مذهبي و تاريخي در هاليوود سال هاي 1950 و 1960 بود. هستون اغلب مي گفت: "چهره من به يك قرن ديگر تعلق دارد."

بازيگر فقيد در دنياي خارج از تصوير نيز نقش يك رهبر را داشت. او مدتي رئيس انجمن بازيگران و موسسه فيلم آمريكا بود و در سال هاي 1950 با جنبش حقوق بشر همراه شد، اما هر چه سن اش بالاتر رفت بيشتر ديدگاههاي محافظه كارانه پيدا كرد و به حمايت از نامزدهاي محافظه كار پرداخت.

او در 1998 رئيس انجمن ملي تفنگ شد و در آگهي هاي تبليغاتي تفنگ به دست ژست گرفت و به بيل كلينتن رئيس جمهور وقت آمريكا نيز طعنه زد. هستون كه مايكل مور فيلمساز جنجالي آمريكا در مستند "بولينگ براي كلمباين" آشكارا رياست او را بر انجمن ملي تفنگ زير سئوال برد، آوريل 2003 از رياست اين انجمن كناره گيري كرد و به اعضا گفت تمام لحظه هاي پنج سال رياست خود را دوست داشت.

هستون اواخر همان سال مدال آزادي رياست جمهوري را دريافت كرد كه بالاترين نشان شهروندي ايالات متحده است. دشمني ديرين او با اد آسنر ديگر بازيگر آمريكايي كه آشكارا يك دموكرات بود و دو دوره رياست انجمن بازيگران آمريكا را به عهده داشت، بر كسي پوشيده نبود. فعاليت هاي هستون در سال هاي پاياني عمر عملادستاوردهاي او را به عنوان يك بازيگر كه خيلي هم قابل ملاحظه بود، تحت الشعاع قرار داد.

هال بي. واليس تهيه كننده فيلم معروف "كازابلانكا" در ۱۹۵۰ هستون را در فيلم تلويزيوني "بلندي هاي بادگير" ديد و به او پيشنهاد كرد با او قرارداد ببندد. همسرش ليديا كلارك كه او نيز يك بازيگر بود به هستون يادآوري كرد كه آنها تصميم گرفته بودند كار خود را در تئاتر و تلويزيون دنبال كنند، اما او پاسخ داد: "خب، شايد فقط در حد يك فيلم تا ببينيم كار در سينما چطور است."

فيلم نوآر "شهر تاريك" توليد سال ۱۹۵۰ اولين فيلم هاليوودي هستون بود. سسيل بي. دميل سپس او را براي بازي در نقش رئيس يك سيرك بزرگ در فيلم "بزرگترين نمايش زمين" برگزيد كه در ۱۹۵۲ به عنوان بهترين فيلم از نگاه آكادمي فيلم آمريكا انتخاب شد.

هستون در ادامه تا نيمه هاي دهه ۱۹۵۰در فيلم هايي چون "وحشي"، "روبي جنتري"، "بانوي رئيس جمهور"، ( Pony Expressبه نقش بوفالو بيل)، "پيكان"، "بد براي ديگري"، "جنگل برهنه"، "راز اينكاها"، "افق هاي دور"، جنگ شخصي سرگرد بنسن" و "لوسي گالانت" نقش آفريني كرد.

بيشتر اين فيلم ها آثاري كم هزينه و فراموش شدني بودند و به نظر مي رسيد هستون ستاره معمولي فيلم هاي اكشن باقي بماند. اينجا بود كه دميل رئيس قديمي اش به داد او رسيد. فيلمساز نامدار خيلي وقت بود به فكر ساخت نسخه جديد و كاملامتفاوت فيلم "ده فرمان" بود كه قبلادر 1923 و در عصر سينماي صامت به تصوير كشيده بود.

دميل مي خواست در "ده فرمان" جديد داستان هاي كتاب مقدس را با روايت مدرن تلفيق كند. او كاملاتحت تاثير شباهت چهره هستون با تنديس ميكل آنژ از حضرت موسي (ع) قرار گرفته و بخصوص شباهت بيني شكسته هستون با آن مجسمه برايش جالب بود، اما پيش از انتخاب اين بازيگر براي نقش موسي مدت ها از او تست گرفت. فريزر كلارك هستون فرزند تازه به دنيا آمده هستون نيز نقش موسي نوزاد را در فيلم داشت.

هستون سپس در تريلر نامتعارف "نشاني از شر" (1958، اورسن ولز) در نقش بازرس ويژه مواد مخدر مكزيك كنار فيلمساز بزرگ جنت لي و مارلنه ديتريش نقش آفريني كرد و در "سرزمين بزرگ" (1958، ويليام وايلر) با گريگوري پك و جين سيمونز همبازي شد. او سال بعد در "غرق شدن مري دير" مايكل آندرسن كنار گاري كوپر قرار گرفت و بعد نوبت نقش آفريني بزرگ او شد: "بن هور".

هستون اولين بازيگري نبود كه براي بازسازي فيلم ۱۹۲۵ "بن هور" بر مبناي داستاني در كتاب مقدس در نظر سازندگان بود. پيش از او مارلون براندو، برت لنكستر و راك هادسن بازي در نقش جودا بن هور را رد كرده بودند. هستون نقش دوست دوران كودكي مسالا(استفن بويد) از همراهان فرمانده رومي اورشليم را پذيرفت و براي حضور در صحنه معروف مسابقه ارابه راني دو ماه تمرين كرد.

موفقيت فراوان فيلم "بن هور" و اسكاري كه هستون براي اين فيلم گرفت، او را به يكي از گرانترين ستاره هاي هاليوود تبديل كرد. او سپس در كنار فيلم هاي حماسي بزرگ چون "ال سيد" و "۵۵ روز در پكن" در فيلم هايي كوچكتر چون "سر الماس" ۱۹۶۲، "ويل پني" ۱۹۶۸ و "فرودگاه ۱۹۷۵" ۱۹۷۴نقش آفريني كرد.

هستون در سال هاي آخر در فيلم هايي مانند "دنياي وين 2" 1993 و "تومبستون" 1993 نقش هايي كوتاه به عهده گرفت. او اغلب به دنياي نمايش بازمي گشت و در نمايش هايي مانند "سفر روز طولاني به شب" و "مردي براي تمام فصول" ظاهر شد.

ستاره عصر طلايي هاليوود چند كتاب نيز نوشت: "زندگي بازيگر: خاطرات 1956 -1976" كه در 1978 منتشر شد، "خاطرات پكن: 1990" در كارگرداني يك نمايش در چين، "در ميدان: يك خودزندگينامه" 1995 و "هاليوود چارلتن هستون: 50 سال فيلمسازي در آمريكا" 1998.

چارلتن هستون كه در ۸۴ سالگي درگذشت از ديد بسياري از علاقه مندان سينما چهره اي فراتر از ابعاد زندگي داشت؛ مردي با آرواره هاي تراشيده، شانه هاي پهن و صدايي پرطنين و البته نقش آفريني هايي كه براي هميشه در تاريخ سينما به يادگار مي ماند.