یک هفته و چند چهره؛ بی عدالتی رامبد، رامهرمزِ عصبی و نازِ بهناز!
برنامه خندوانه همان طور که هفته پیش هم نوشته بودیم با اجرای موفقیت آمیز مسابقه «خنداننده شو» جان دوباره ای گرفته و پربیننده شده طبیعتا در چنین شرایطی حساسیت افکار عمومی نسبت به برنامه بیشتر می شود، خصوصا این که پای مسابقه ای هم در میان باشد.
بعدالتحریر:
برنامه خندوانه همان طور که هفته پیش هم نوشته بودیم با اجرای موفقیت آمیز مسابقه «خنداننده شو» جان دوباره ای گرفته و پربیننده شده طبیعتا در چنین شرایطی حساسیت افکار عمومی نسبت به برنامه بیشتر می شود، خصوصا این که پای مسابقه ای هم در میان باشد.
نقطه شروع ماجرا لحظه ای بود که رامبد جوان در مقابل درخواست امیر کربلایی زاده برای دفاع از گروهش روی سن آمد و خواست که یکی از اعضایش در گروه بماند. نوع بلند شدن و و شکل قرار گرفتن او مقابل جمعیت، جوری بود که یادمان رفت او سرپرست یک گروه در مسابقه «خنداننده شو» است. او در آن لحظات مجری برنامه ی خندوانه بود و به نوعی صاحبخانه! مساله همین جاست وهر استدلالی در دفاع از اقدام غیر منطقی رامبد جوان غیر قابل قبول است. کما این که در همان لحظات اشکان خطیبی هم برای دفاع بلند شد، اما کلامش منقطع بود یک دست به میز زده بود و با کمی گیجی و بهت درخواست کمک داشت که مخاطبین در استودیوعادلانه رای بدهند.
خلاصه این که رامبد شاید در عالم واقع بخواهد میان مجری خندوانه و سرپرست گروهی در خنداننده شو تفکیک ایجاد کند، اما در حقیقت این گونه نیست. او در زمین خودش بازی می کند و این امتیاز میزبانی غیر قابل انکار است. بهت خطیبی هم این پیش فرض را تایید می کرد. پرسش اساسی این که؛ چرا افکار عمومی در مواجهه با یک مسابقه تلویزیونی ان قدر عصیان زده بر خورد می کرد؟
در هر صورت عدالت واژه ی درگیر کننده ای است. فکر روزمره ی ایرانی هم پرسش های زیادی دارد و در جست و جوی عدالت است، پرسش ها می تواند دامنه ای از ثقیل ترین تصمیمات دولتی تا نحوه ی تخصیص بودجه به فلان شهر و استان را شامل شود. کارمندان فلان نهاد مزایای بیشتری دارند، به مردمان فلان جغرافیا توجه کمتری می شود... احتمالا جمع کثیری از مردم برای پرسش هایی که از چنین فضاهای ایجاد می شود پاسخ مناسبی دریافت نمی کنند. انباشت این پرسش ها اما در یک بستر ساده و نسبتا شفاف عقده گشایی می کند. خندوانه و برنامه هایی نظیر آن، فرصت مناسبی است که آن دغدغه های بدون پاسخ حداقل عقده گشایی کنند، چون مخاطبان شبکه نسیم مخاطبان صدا و سیمای ملی اند و این مسابقه و برنامه و نهاد را در نهایت جزوی از کل سیستم قضاوت می کنند.
وقتی در خنداننده شو بی عدالتی می شود و پایه گذار برنامه زمینه ساز چنین اتفاقی است، پس در حوزه های دیگر هم چنین اتفاقاتی می افتد و اصلا یکی مثل رامبد جوان که چهره ای محبوب است و توصیه به حفظ منابع آبی و کار خیر می کند در واقع به تناقض دامن می زند. آن تصویرها با این بی عدالتی نمی خواند. تلاقی شکست تصویر رامبد جوان و عقده گشایی بی عدالتی ها حذف یک شرکت کننده مسابقه ای مفرح را حساس تر از حالت عادی جلوه می دهد.
آن چه که ندیده ایم!
بابک رفاهی که در گروه اشکان خطیبی بود و به نظر شایسته تر می آمد به گونه ای حذف شد که چه بسی از ماندنش سود آورتر بود. مطمئن باشید با وجود رقبای دیگر او شانس زیادی برای ادامه رقابت نداشت. اما این شکل دراماتیک حذف و عصیان و اعتراض، به شهرت او کمک کرد و برای کسی در سطح او شهرت بزرگترین آورده شرکت در مسابقه هایی این چنینی است. در ضمن یادمان نرود که مسابقه ها و جُنگ ها و ...برای نفوذ در میان مردم به کش و قوس هایی این چنینی نیاز دارند. در هر صورت رسانه نیرنگ های خودش را دارد و ما در مورد یک برنامه تلویزیونی حرف می زنیم نه از یک دادگاه و عدلیه.
چرچیل به خاطر زیرکی در مواضع بین المللی اش خصوصا در دوره استیلای استالین و شکستن اتحاد سوسیالیست ها، تاچر هم به خاطر سیاست های اقتصادی اش که همین امروز هم در بریتانیا تبدیل به کهن الگو شده، درواقع چرچیل و تاچر دو روی ایده آلی از محافظه کاران بریتانیا هستند. تاکید بر اقتصاد بازار و بدون لحاظ کردن باید های دولت رفاه اجتماعی و مضامین عدالت طلبانه و امتداد همان نگاه در سیاست خارجه در جهت جذب منافع حداکثری در ارتباط با دیگر کشورها، چکیده ای از روح کلی حزب محافظه کار انگلیس را نشان می دهد.
حزب کارگر اما همان طور که عمر کمتری دارد، روزگار کمتری را هم بر اریکه قدرت بوده. آن ها به غیر از یک دوره موقتی که موفق شدند لیبرال ها را پشت سر بگذارند، دائما در احتضار بودند تا اینکه به مدد تئوری های گیدنز(جامعه شناس شهیر انگلیسی، که به گونه ای پایه گذار جامعه شناسی معاصر هم می تواند لقب بگیرد) راه سومی در سیاست ورزی پیدا کردند که با نام «بلر» تجلی پیدا کرد. راه سوم حزب کارگر محل تلاقی مباحث رفاه اجتماعی و عدالت محور با مباحث اقتصاد آزاد و غلبه بازار بود. در واقع چیزی شبیه سوسیال دموکراسی. تونی بلر بیشترین عمر زمامداری فردی از حزب کارگر را بر پارلمان داشت و از این رو توصیه ها به کوربین بابت بازگشت به عصر بلریسم نشان دهنده جایگاه رفیع بلر نزد هواداران حزب کارگر است.
چرخش قدرت میان این دو حزب بسته به عوامل مختلف اقتصادی و اجتماعی در طول تاریخ اتفاق افتاده و همان طور که تا همین جای یادداشت متوجه شدید، در پاره ای از اوقات رقبا از شعارهای هم وام گرفته اند. به هر حال در نظام حزبی بریتانیا، پارلمان بی نهایت اهمیت دارد، چون دولت از دل آن بیرون می آید و حزب پیروز پارلمان کاملا دست بالای قدرت را خواهد داشت.
کوربین یا ترزا می؟
پیروزی ترامپ در آمریکا و مساله برگزیت دو عامل ناامید کننده برای مشتاقان دموکراسی در جهان بوده است. حالا هر انتخاباتی در کشورهای تاثیر گذار در نظام بین الملل، با همین نگرانی ها دنبال می شود. مساله مهاجران و شرایط سخت اقتصادی بازار کار، تحریک احساسات وطن دوستانه و مساله مرز و ملیت، عوامل تاثیر گذار در انتخابات انگلیس است، همین عواملی که منجر به روی کار آمدن راست های افراطی در جاهایی از جهان شده است. حالا رقابت میان کوربین و می در چنین فضایی اهمیتی دو چندان دارد.
جایی که کوربین در شرایطی متناقض در میان هواداران مسن تر حزب کارگر محبوبیتی ندارد و در واقع رای ها به او بیشتر حزبی است. از آن طرف جوان ترهای حزب، کوربین را دوست دارند. چون گمان می کنند می تواند منافع اقتصادی آن ها را تامین کند. در واقع آن چه که مسن تر ها از راس حزب کارگر توقع دارند با روزگار ریاضت اقتصادی این روزهای دنیا نمی خواند، شرایطی که «بلر» در آن راه سومی باز کرد، شرایط دیگری بود و اصولا دنیا آن قدر مضطرب نبود. در میان محافظه کارها هم ترزا می مجبور است وعده های رفاهی بفروشد و بر مرز و ملیت تاکید کند، هر دو کاندیدا مجبورند به رغم مواضع قبلی حامی برگزیت باشند و مطابق خواست عمومی پیش بروند.اما از لحاظ خاستگاه حزبی «کارگر» به پذیرش برگزیت متمایل تر است.
در مورد رابطه با آمریکا هر کدام این ها که بر مسند قدرت باشد فعلا در زمانه ی جدایی از اتحادیه اروپا و نیاز مضاعف به آمریکا، تفاوت ها جزئی خواهد بود. نسبت انگلیس با اتحادیه اروپا و آمریکا را مرور کردیم می ماند خاورمیانه؛ خب «می» در روابط و مرزبندی شفاف تر و صریح تر است و کوربین به عنوان مثال ادبیات محترمانه تری نسبت به ایران و یا مساله فلسطین دارد و البته نباید فراموش کنیم مدل اعمال نفوذ انگلیس در کشورهای در حال توسعه بیشتر فرهنگی و ظریف و دراز مدت است و از مداخله مستقیم نظامی پرهیز دارد، با هر حزبی که مسلط باشد، این رویه ادامه خواهد داشت، هر چند که آرای شکننده «می» اگر به سود ایران نباشد به زیان هم نخواهد بود چون از اقتدار دولت مسلط می کاهد.
با این اوصاف بهتر در می یابیم که در مجموع مرز میان محافظه کار و کارگر در روزگار تنگنای اقتصادی باریک تر از قبل شده، خاصه در انگلیسی که اصولا دایره ی گوناگونی مواضع سیاسی تنگ تر از کشوری مثل آمریکا است که در آن تفاوت میان هیلاری و ترامپ چشمگیر است.
خبر درگیری قومیتی در بخش هایی از رامهرمز که منجر به کشته شدن تعدادی از هموطنانمان شد، تاسف برانگیز بود. دعوای قومیتی البته در سرزمینی مثل ایران چیز عجیبی نیست. قبل تر هم نوشته بودیم که در سرزمین های کم آب با پراکندگی منابع آبی، مردم موضعی دفاعی در مقابل جمعیت های بیگانه دارند و دو دستی منابع حیاتی را می چسبند. چنین ساختار جغرافیایی باعث می شود مردم به جمعیت های کوچکی تقسیم شوند که درصد کمی از دیگرپذیری را در خودش دارد. آن ها بالطبع برای بقا یاد می گیرند مرزبندی کنند و خودی و غیر خودی از همین جا در ذهن ها شکل می گیرد. ایران خب سرزمین کم آبی است، ما از لحاظ جغرافیایی گرم و خشک هستیم. بحث منابع آبی در خلقیات ما تاثیر آشکاری دارد، چنین طبیعتی وقتی با عوامل محیطی ترکیب می شود ذهن هایی می سازد که بی نهایت قائل به مرز و جداسازی است.
در واقع چنین مردمانی وقتی در معرض عوامل مضر تشدید کننده محیطی قرار می گیرند، آش شورتر می شود. کمی بی تعارف تر یعنی اینکه قومیت های ایرانی همیشه در معرض تعاریف مبالغه آمیز و افراطی بوده اند. یا تمجید شده اند یا تخریب شده اند! یعنی این دوگانه تعریف و تمجید از بس که حالت افراطی داشته هیچ وقت منجر به خودشناسی نشده. همیشه با تعارف به قومیت ها نگاه شده تا همگرایی ایجاد شود. در چنین فضایی دسته ی لرها، دسته ی آذری ها، دسته فارس ها و ... با صفاتی مثل: غیور، دلاور، با رشادت، فداکار و لقب های دهان پر کن این چنینی، در واقع نه که توصیف بلکه تطمیع می شوند و به نوعی ارضای روانی می رسند.
غافل از این که این تعاریف فریبنده است و چنین واژه هایی ها با عقلانیت سازگار نیست و اصلا به نوعی اجحاف در حق آن قومیت است. از طرف دیگر و در واقع روی دیگر ماجرا جوک ها و طنازی های تفرقه برانگیزی است که جور دیگری دمار از روزگار قومیت ها در می آورد. تحریک احساسات منفی و ایجاد نوعی سرخوردگی خاموش با عباراتی مثل: یه ترکه، یه لره، یه رشتیه و حتی این سال ها عرب...زخم دیگر بر آرزوی همگرایی پایدار است.
ضلع سوم مساله نهاد ها و ساختارها است که از همه آن ها به عنوان «برساخت» یاد می کنیم. برساخت ها ایجاد شده اند که به زندگی کیفیت ببخشند و چرخ امنیت و رفاه بهتر بچرخد (نظام بیمه، نظام حمل و نقل و...). اما رفتار بوروکراتیک ایرانی تشدید کننده اختلاف های قومیتی است، در واقع باز تولید همان عناصر آسیب زننده به همگرایی است. چگونه؟ این گونه که آن طبیعت کم آب و پراکنده نشین که دچار سوتفاهم شده و در مواجهه با سیستم به خودشناسی نرسیده، در هر نوع رابطه اجتماعی به مرور یاد می گیرد میانبرهایی پیدا کند که سریعتر و کم خطرتر باشد، یکی از این میانبرها تعلقات قومی است.
در چنین فضایی دسته ی شمالی ها در فلان پادگان حکومت می کنند، دسته ی اصفهانی ها در فلان وزارتخانه جولان می دهند، دسته ی جنوبی ها در فلان تیم فوتبال باند درست می کنند و قس علیهذا. آن ذات در این سیستم می دهد چنین رفتاری و با چنین شماتیکی. اتفاق رامهرمز می تواند هر جای دیگری از ایران بیفتد، حتی در روزگاری که مفهوم وطن هم معنای دیگری دارد، حتی در روزگاری که اروپا اتحادیه است، ما در خاورمیانه، نبرد میان دو تیم فوتبال هم حماسی و دلاورانه توصیف می کنیم. روح گلادیاتورهای روم باستان در خاورمیانه حلول کرده از بس همه چیز دوقطبی و جنگاورانه توصیف می شود. راه زیادی است تا این خط کش های ذهنی از مغز ما بیفتد؛خط کش جنسیت، خط کش قومیت، خط کش قرمز و آبی، اصلاح و اصول، ده نمکی و فرهادی و...
صعود برنامه ریزی شده و گام به گام به مسابقات جام جهانی چیزی بود که به قواره ما نمی آمد، چون انصافا خیلی هم ربطی به ما نداشت و تماما متعلق به کی روش بود، ما و ضعف هایمان همچنان ادامه داریم.
صعود شیرین است و اما نباید گمراه کننده باشد، روز بازی تیم جوانان با زامبیا، شب تلخ استقلال در امارات، چهار دهه ناکامی در رسیدن به المپیک...این ها با واقعیت ما نسبت بیشتری دارد. پرسش اینجاست؟ روزی که کی روش برود چقدر شانس رفتن به جام جهانی داریم؟
بیست و سوم خرداد زادروز بابک بیات آهنگساز ایرانی است. روی ملودی هایش ترانه هایی مثل: علی کنکوری، فریاد زیر آب، ای خدا، سبد سبد، همنفس... راشنیده ایم. نبوغش در خلوت و تنهایی ما سهم زیادی دارد. جهل است اگر که گمان کنیم در میان ما نیست.
نظر کاربران
محدودیت کاریت کاملا محسوسه واین قسمت رو همپای سریال نفس و کبابی کرد .موضوع های خیلی مهمی بود که میتونست نوشته بشه.لااقل دراین گونه موارد ی تیتراژپایانی خوب یه شعری مینوشتی میارزید به باز کردن این صفحه.
کار رامبد اصلا درست نبود . خیلی بی عدالتی بود واقــــعا
بهنازش چی شد پس؟؟؟
این مطلب غروب 4 شنبه بسته میشود یعنی چه .یعنی ایمان رفتی و کم اوردی یا چی.
به بهناز جعفري سخت نگيريد بيماراي ام اس معمولا يهويي قات ميزنن بعد هم خودشون پشيمون ميشن!
چقدر بده كه حرف مردم رو نمي فهمين و قيافه ي داناي كل به خودتون مي گيريد و مي خواين مردم رو اروم كنين كي به رفاهي و رامبد و برنامه ي خندوانه اهميت ميده؟ ادم حالش بهم مي خوره وقتي يه نفر اينقد بي جنبه و كودك صفته كه نمي تونه باخت در يه مسابقه ي تلويزيوني رو تحمل كنه و جلوي اين همه ادم از رانت استفاده مي كنه اونم ادمي كه يه عمر بقيه رو نصيحت مي كنه كه بخندين و بخندونين ! حتما بابت ماجراي عروسك خان هم همينطوري قلدرگري كرده خب اقاجان جنبه نداري خودت تيم براي مسابقه نفرست
تحلیلتون در مورد قومیت گرایی قابل تامل بود.ممنون
به دفعات ثابت شده خندوانه یک تیم حرفه ای داره و تو تلوزیونی که خلاقیت بزرگانش در حد عوض کردن رنگ مبل از این فصل به اون فصله یک غنیمته بزرگه ...از یه چنین تیمی هیچ بعید نیست زمینه چینی و رسانه بازی برا گرم نگه داشتن تنور مسابقه ای که به دلیل ایام پیش روش یک هفته ده روزی فاصله می افته بین پخش این مرحله و مرحله ی بعدیش
به نظرم بازم موفق بودن
نکنه شما هم ادعای معروف کردن خانم بهناز جعفری رو دارین ؟ خداییش شما اهالی رسانه بخواین رو دنده لج بیوفتین و یکی رو بخواین تخریب کنین بدا به حالش از تمام امکانات و ظرفیت هاتون استفاده میکنین .. شما امکانات دارین خانم جعفری چی ؟
"واقع نه که توصیف بلکه ... می شوند و به نوعی ارضای روانی می رسند"
:)))))
"آن ذات در این سیستم می دهد چنین رفتاری و با چنین شماتیکی"
شعر بود؟
خیلی درکتون بالاست و فهم سخنانتون برای هرکسی ساده نیست
راه زیادی است تا این خط کش های ذهنی از مغز ما بیفتد؛خط کش جنسیت، خط کش قومیت،
آفرین که این خطکشی ها نابودمون کرد
توهين ليلا حاتمي به خبرنگارا رو توجيه مي كنين و بهش حق ميدين ولي براي بهناز جعفري كه شد متهمش مي كنين به خود بزرگ بيني؟ اين در حاليه كه ليلا حاتمي واقعا مديون رسانه هاست ولي رسانه ها نقش زيادي در شهرت جعفري ندارند درواقع بازيگر بزرگيه كه در رسانه ها توجه زيادي بهش نشده مثل بعضيا به خاطر موقعيت والدينش به عرصه ي سينما نيامده و اينقدر براي حرفه اش زحمت كشيده كه سلامتي ش رو هم از دست داده! البته كه من قصد ندارم كارش رو توجيه كنم ولي نبايد بين چهره ها تبعيض قايل شد و كار يكيو توجيه و اون يكيو تقبيح كرد
پاسخ ها
آخه اینها بر اساس شکل و شمایل مرعوب یکی میشن. لیلا حاتمی الهه ونوس شونه . بیست ساله داره یه بازی خسته کننده و ملال آور و تکراری ارائه میده و باز براش متن های آنچنانی می نویسند!ولی این بهنازه بیچاره قیافه خاصی نداره پس می زنند لهش می کنند
لاااااااااایک عالی بود
چندروز پیش یه فیلم از حاتمی می دیدم واقعا هنگ کرده بودم که چرا اییییینقدر تحسین می شه برای بازیش.بازی خیلی معمولی و ساده که یه نابازیگر هم می تونست انجام بده بدون هیچ نکته خاصی.
نوع نگاهتون در قسمت قوميت گرايي قابل تحسين و قابل تامل بود البته خودتون هم از اين خط كشي ها بدور نيستين و مثلا مورد قبولي بيشتر دخترها در كنكور بوضوح از خط كش جنسيتي ذهنتون استفاده مي كنين و غيرمنصفانه مي نويسين
اون زمان که رامبد این حرف هارد زد زمان دفاع از تیمش به هر شکلی بود شاید به شکلی که کاری کند شخص دیگری حذف شود کارش بسیار عادلانه بود چون یک مسابقه بود
به نظر شما اونجا حسن معجونی حسن معجونی نبود یا اشکان خطیبی اشکان خطیبی نبود که فقط رامبد نمی تونه خودش باشه
@مريم
احسنت به شما كه به بهانه ي تعريف از نويسنده ي متن به خودت بيشتر حال دادي و خودت رو جزء افراد فهيم داراي سطح درك بالا قرار دادي!
منم اون قسمت متن رو دوست داشتم ولي به نظرم مطلبي نبود كه فقط براي عده ي محدودي قابل فهم باشه همه مون در سطح شعار دادن هم كه شده اين حرفا رو مي فهميم
مسئله ى خندوانه تو نگاه اول بى اهميته،اما واقعا اهميت داره
مثلا کسى که واقعا حامى حقوق حيواناته يه مورچه و يه فيل براش به يه اندازه مهمن
مسئله ى عدالت هم همينه
نمونه ى کوچيکش اين برنامست نمونه ى بزرگش بچه هاى کار و...
واقعا کارش بی عدالتی بودرامبد
واقعا دلم میخواد بدونم اون خبرنگاری که به خانم جعفری گفت ما بزرگتون کردیم چند سالش بوده؟!که انقدر جاهل بوده که نمیدونه خانم جعفری زمانی معروف بود که اینستاگرام و این خبرنگارهای دوزاری وجود نداشتن که بازیگرهارو با مصاحبه های جنجالی خاله زنکی معروف کنن!!!!!فقط پرده ی سینما بود که ایشون رو معروف کرد!
بدون نام عزیز خوشحالم که شما هم اون مطلب رو دوست داشتید
شاید خیلی ها حرفهایی رو متوجه بشن اما اهمیتی ندن و یا حتی با اینکه منطقی میدونن ولی قبول نکنن چون خطکشی های جامعه ما از کودکی در ذهنمون شکل داده میشه
مثلا هنوز هم من والدینی رو میبینم که به بچه هاشون میگن دختر با دختر بازی میکنه و پسرا با پسرا
یا هنوز هم خود برتر بینی تو قومیت هامون زیاده و هر کس خودشو بالاتر میبینه در حالیکه کل کشور و ملیت ما هنوز تو جهان خودشو ثابت نکرده
و یا اگر مهاجر باشیم انتظار عدالت داریم اما به مهاجران کشورمون ظلم میکنیم
و ....
توی کتاب نیمه پنهان وجود خوندم که ممکن گاهی در برخورد با بعضی آدما مثلا من بگم چقدر فلانی حسود بود درحالی که دوستم بگه نه از نظر من چتین نبود.این کتاب در توجیه همچین چیزی میگه که من خودم حسودم پس میتونم حسودی رو دردبقیه تشخیص بدم.اما گاهی پیش میاد هم من هم رفیقم میگم فلانی حسوده و اصلا حسادت اون طرف ویژگی بارزیه که به چشم همه میاد منتها اگه من خیلی از وجود این صفت در فرد مذکور عصبانی بشم به معنای اینکه من اون ویژگی در خودم دارم منتها سرکوبش کردم حالا وقتی در دیگران میبینم به شدت عصبی میشم و دادم در میاد.اینا رو گفتم برسم به داستان رامبد.حالا خودتون بهم ربطش بدین
اون بهنام از بابک رفاهی بهتر اگه نبود بدترم نبود.چتونه چرا اینقدر بزرگش کردین منم بود به بهنام رای میدادم نه بابک رفاهی بدون اینکه حرف رامبد بخوام توجه کنم.همش از وقتی خندوانه شروع شد یه چیزی پیدا میکنید رامبدو فحش بارون کنید.حالا انگار رامبد با چوب و کتک مردم رو مجبور به رای دادن کرده.رها کنید آقاجان رها کنید
در مورد رامبد جوان باید به این دقت کنید، اگه میخواست پارتی بازی کنه که کار دو نفر از گروهش به شانس مجدد نمیرسید
قلمتون داره خیلی خیلی خسته کننده میشه
تحلیلای سطحی
خیلی سریع نتیجه میگیرین و هفته بعد مجبور به تجدید نظر میشین
همینجور دارین افت میکنین
از بین بردن خط کشیای ذهنی خیلی خوبه فقط اول از خودمون شروع کنیم
رامبد جوان انقدر به قول خودش مسابقه ای هست که حتی قوانینی که خنداننده شو و قطعا خودش وضع کردن رو قبول نداره
بعدهم در اینستاگرامش جوری قیلفه ی حق به جانب میگیره انگار فقط اون میفهمه سرگروه بودن یعنی چی . خب اگه عرضه داشتی رو گروهت کار میکردی که حذف نشن نه اینکه وقتی میبینی و مطمعنی که از گروهت فقط دو نفر میرن مرحله بعد با بی عدالتی تمام و به قول شاهین نیای چهره ها حق یه نفر رو مثه دنت موزی بخوری و ابم روش
رامبد قطعا نتیجه این کارش رو در مراحل بعد میبینه
کلا برترینها دل خوشی از رامبد نداره.. انگار حسودیش میشه چون دقیقا کل خبری که از رامبد و خندوانه ست بر ضدش هستید! نمیدونم چرا؟ ولی بدونید موفق نمیشید
پاسخ ها
کلا برترین ها به ضرر رامبد حرف می زنه کسی که5/6 فالور داره به نظرتون موفق نیست؟ یا کسی که برنامه ای ساخته
که این همه بیننده داره چی؟ راست می گین خودتون یه برنامه بسازین ببینین چه جوری میشه
"توی کتاب نیمه پنهان وجود خوندم که ممکن گاهی در برخورد با بعضی آدما مثلا من بگم چقدر فلانی حسود بود درحالی که دوستم بگه نه از نظر من چتین نبود.این کتاب در توجیه همچین چیزی میگه که من خودم حسودم پس میتونم حسودی رو دردبقیه تشخیص بدم.اما گاهی پیش میاد هم من هم رفیقم میگم فلانی حسوده و اصلا حسادت اون طرف ویژگی بارزیه که به چشم همه میاد منتها اگه من خیلی از وجود این صفت در فرد مذکور عصبانی بشم به معنای اینکه من اون ویژگی در خودم دارم منتها سرکوبش کردم حالا وقتی در دیگران میبینم به شدت عصبی میشم و دادم در میاد.اینا رو گفتم برسم به داستان رامبد.حالا خودتون بهم ربطش بدین"
خسته نباشي گلم! با اين حساب همه ي مصلحاي اجتماعي خودشون از همه خرابكارتر بودند و همه ي قيام كنندگان عليه ظلم خودشون از همه ظالم تر بودند؟!
اون بیت اول مقاله تون از هر توهینی بالاتر بود. بهتون تبریک میگم بابت چنین همبستگی که با همکارانتون دارین. فقط یه مطلب بگم: همکار شما گفتن ما رسانه ها شما رو بهناز جعفری کردیم!!! چند تا سوال پیش میاد: آیا خانم جعفری سلبریتی هستن؟ به این مفهوم که آیا رسانه ها خیلی بهشون میپردازن که بعدا منت میذارن؟به نظرم اتفاقا رسانه ها خیلی کمتر از توانایی های ایشون بهشون پرداختن.
دوم اینکه آیا اگر چنین هم باشه لطفی میکنن به اون بازیگر؟ یا دارن وظیفه شون رو انجام میدن و در قبالش حقوق میگیرن؟ فکر میکنم بودن خبر سبب ایجاد مخبر میشه و نه برعکس.
این حرف دوست شما چیپ ترین چیزی بود که ایشون میتونستن اون موقع بزنن.
پاسخ ها
آفرین کاملا موافقم
ممنون ، موافقم ، گاهی به حال این رسانه ای ها باید تاسف خورد که به خودشون اجازه میدن هر توهینی می خوان به همه بکنن ، واقعا چه کاری واسه خانم جعفری کردید که حالا میگید ما شمارو بهناز جعفری کردیم
بدون نام 00.30 منظور اینه که انسان کامل انسانیه صفت خوب و بد رو باهم داره مثلا هم حسوده هم مهرباته و غیره منتها به خاطر تربیت و شرایط جامعه و خیلی چیزای دیکه یاد میگیره که صفات که جامعه روی اون برچسپ خوب میزنه رو بیاره تو بخش خودآگاه روانش و صفات منفیش رو سرکوب کنه و اصلاحا به سایه بروندشون حالا بعدها میاد این صفات رو بر روی بقیه فرافکنی میکنه صفاتی که در زمان و شرایط ویژه ای از اون بروز گرده و یا امکانش هست از اون بروز کنه ولی همه اون صفات رو تقبیح میکنن. و این اقراد این بخش از وجودشون رو سرکوب کرده وقتی کسی رو ببین که این صفات رو داره از اون منزجر و عصبانی میشن.هر وقت از یکی بدت اومد نگاه کن چه چیز اون تورو منزجر میکنه و بعد اون صفت رو تو خودت جست و جو کن .
اه رامبد جوان ...حتی اسمش هم تکراریه
آقای عبدلی و شاهین نیا قسمت چهره ها خوشم میاد هیچ کس موافق حرفاتون نیست بازم به راهتون ادامه بدین خخخ
@فریاد
در تایید صحبتهای شما، بهناز جعفری یکی از حرفه ای ترین هاست که به نظر من تا الان به حق واقعی خودش نرسیده
کار خانم جعفری رو هیچ کس تایید نمی کنه.اما رفتار شما خبرنگارا و رسانه ها جالبه....اکثر سایت ها فرهنگی موضع گیری های تند و شدید داشتن و حرف های خوبی نزدن.شما که از رفتار بهناز جعفری نالانید چرا خودتون بدتر از ایشون رفتار کردید...ثابت شدن و بازی خوب نشان از تلاش و تجربه فرد داره نه اینکه خبرنگاران دو تا تیتر بزنن یارو ثابت بشه. مردم هستن که کارا رو میبینم. ...و چهار تا نوجوان تازه از تخم در اومده که فکر میکنن فرهنگ و مطبوعات ارث اونهاست نماینده مردم نیستند...
به نظرم باید به بهناز جعفری و لیلا حاتمی هم حق داد.
واقعا بی عدالتی کرد باید از خنداننده شو انصراف بده
انگار هیچکدوم متن رو با دقت مطالعه نکردیم. من هفته پیش متن رو خوندم الان نگاهی دوباره بهش انداختم تازه متوجه شدم که منظور از اون یک بیت شعر دفاع از هیچ کدوم چه بازیگر چه خبرنگار نبوده بلکه داره میگه هردو در عصبانیت خود دچار یک خود بزرگ بینی شده اند و هم دیگر رو نفی کردند چیزی که در همه ی دعوا ها اینچنینی وجود داره و منظور زشتی عمل برای هردو بود . در مورد رامبد جوان هم همینطور اگر با دقت بخونی در آخر آورده شده که ممکنه بخاطر جذب مخاطب و جلوگیری از ریزش آن در این یک هفته ای که برنامه پخش نمیشه این کار رو انجام دادن که احتمال زیاد هم همین میتونه باشه و تازه برای هم گروهی اشکان خطیبی بد هم نشد اتفاقا توجه افکار عمومی رو برد روی خودش . بازی بوده دو طرف برد احتمالا هردو هم راضی بودن. و اینکه اینجا اگر نقد مثبت یا منفی نوشته میشه صرفا برای همون هفته است و یه هفته ممکنه عمل فردی خوب باشه هفته بعدش نچندان یا کلا به چشم نیاد و چهره یک هفته و چند چهره نشه.