بازیگران درخشان تاریخ سینما (۶۹): ژولیت بینوش

برترین ها - ترجمه از سولماز محمودی: ژولیت بینوش، زادۀ ۹ مارس ۱۹۶۴، بازیگر، هنرمند و رقصندۀ فرانسوی است. او در بیش از ۶۰ فیلم بلند سینمایی ظاهر شده، جوایز بسیاری دریافت کرده و در صحنۀ تئاتر و فیلم های سینمایی کشورهای مختلف بازی کرده است.

بینوش در پاریس به دنیا آمد. پدرش، ژان‌ماری بینوش کارگردان، بازیگر و مجسمه ساز و مادرش مونیک ایوت استالنس، معلم، کارگردان و بازیگر بودند. پدر او فرانسوی و مادرش متولد چستوهووای لهستان است. زمانی که پدر و مادر بینوش در سال ۱۹۶۸ از هم جدا شدند، ژولیت پنج ساله و خواهرش ماریون به یک مدرسۀ شبانه روزی شهرستانی فرستاده شدند. خواهران بینوش در نوجوانی تعطیلات خود را با مادربزرگ مادریشان می گذراندند و گاهی تا چند ماه پدر و مادر خود را نمی دیدند. بینوش گفته است که این رها شدن از سوی والدین تأثیر عمیقی روی او گذاشته است.

اولین کار حرفه ای او جلوی دوربین، سیاهی لشکری در فیلم تلویزیونی «دوروته، رقصنده با طناب» (۱۹۸۳) به کارگردانی ژاک فانستن بود و پس از آن نقش کوچکی در فیلم تلویزیونی «فوربلوکه» به کارگردانی پییِریک گینار بازی کرد. اولین نقش سینمایی او نیز نقش کوچکی در «دختر زیبای آزادی» (۱۹۸۳) به کارگردانی پاسکال کانه بود. او برای بازی در این نقش، فقط دو روز در صحنۀ فیلمبرداری بود، اما همین کافی بود تا برای ادامۀ بازیگری انگیزه پیدا کند.

او در فیلم تحسین شدۀ «زندگی خانوادگی» به کارگردانی ژاک دوآیون، نقش مهم تری به دست آورد و نقش دختر خواندۀ نوجوان و بی ثبات شخصیت اصلی فیلم با بازی سامی فری را بازی کرد. این فیلم لحن سال های ابتدایی بازیگری او را تعیین کرد. دوایون گفته است که در فیلمنامۀ اصلی شخصیت او 14 ساله نوشته شده بود، اما او آنقدر از تست بازیگری بینوش خوشش آمد که سن شخصیت را به 17 سال تغییر داد تا نقش به او برسد. در ادامه نقش مکمل دیگری در «خداحافظ بلرو» (1985) به کارگردانی بوب دکو به دست آورد؛ این فیلم یک تریلر پلیسی بود که فیلیپ لئوتار و آنی ژیراردو در آن بازی می کردند و نتوانست موفقیت چندانی نزد منتقدان و تماشاگران به دست آورد.

در دهۀ ۱۹۹۰، بینوش در مجموعه ای از فیلم های بین المللی موفق ظاهر شد که تحسین و جوایز بسیاری برایش به دنبال داشتند. در این دوره، شخصیت سینمایی او از دختر جوان به فردی غمگین تر و تلخ تر تبدیل شد. منتقدان معتقد بودند جذابیت بسیاری از نقش های او به خاطر نیرومندی تقریباً منفعلانۀ او در برابر مصیبت و ناامیدی است. در واقع، او شخصیت های سینمایی خود را در این دوره "خواهران غمزدۀ" خود خوانده است. پس از اتمام فیلمبرداری طولانی «دلدادگان پون نوف» بینوش در سال ۱۹۹۲ دوباره به لندن رفت تا در «بلندی های بادگیر» و «آسیب» بازی کند؛ این دو فیلم به شهرت بین المللی او افزودند.

وی در سال ۱۹۳۳، در «سه رنگ: آبی» کریشتف کیشلفسکی ظاهر شد و تحسین منتقدان را برانگیخت. این فیلم که اولین فیلم از سه گانه ای با الهام از ایده آل های جمهوری فرانسه و رنگ های پرچم آن بود، داستان زنی جوان بود که همسر آهنگساز خود و دخترش را در تصادف رانندگی از دست می دهد. با این که ویران شده است، یاد می گیرد با رد زندگی قبلی خود به نفع "نیستی" آگاهانه, و پس زدن تمام مردم، وابستگی ها و احساسات با این درد کنار بیاید. این فیلم در جشنوارۀ فیلم ونیز سال ۱۹۹۳ به نمایش درآمد و جایزۀ بهترین بازیگر زن را نصیب بینوش کرد. او یک جایزۀ سزار نیز دریافت کرد و نامزد جایزۀ گلدن گلوب شد.

در جشنوارۀ فیلم کن سال 2006، بینوش در فیلمی چند اپیزودی به نام «دوستت دارم، پاریس» دیده شد که در قسمتی از فیلم به کارگردانی نوبوهیرو سوآ، کارگردان ژاپنی بازی کرده بود. اپیزود «میدان ویکتوآر» داستان مادری اندوهگین را روایت می کند که می خواهد برای آخرین بار لحظاتی را با پسر مردۀ خود بگذراند. در این قسمت، ویلم دفو و هیپولیت ژیراردو نیز حضور دارند. «دوستت دارم، پاریس» با فروش بیش از 17 میلیون دلار در سراسر دنیا موفقیتی بزرگ به دست آورد.

در سپتامبر 2006، بینوش در جشنوارۀ فیلم ونیز حضور یافت تا فیلم «چند روز در سپتامبر» به نویسندگی و کارگردانی سانتیاگو آمیگورنا را افتتاح کند. فیلم با وجود بهره گیری از بازیگران خوبی مانند جان ترتورو، نیک نولت و سارا فورستیه، شکست خورد. «چند روز در سپتامبر» تریلری است که بین 5 تا 11 سپتامبر 2001 می گذرد و بینوش در آن نقش مأمور سرویس مخفی فرانسه را دارد که می تواند اطلاعاتی مربوط به حملات در شرف وقوع در آمریکا داشته باشد. فیلم با انتقاد سخت مطبوعات به خاطر ناچیز شمردن وقایع 11 سپتامبر روبرو شد.

او در سال 2006 برای گشایش فیلم «شکستن و وارد شدن»، دومین فیلمش با آنتونی مینگلا، در جشنوارۀ بین المللی فیلم تورنتو حاضر شد. وی نقش پناهنده ای را داشت که در لندن زندگی می کرد و جود لا نقش تاجری ثروتمند را بازی می کرد که با فریبکاری وارد زندگی او می شد. بینوش برای آمادگی برای این نقش به سارایوو سفر کرد و با زنان بازمانده از جنگ سال های 1990 دیدار کرد. با وجود این که بینوش برای نقش آفرینی خود تحسین شد، فیلم در جلب نظر منتقدان و تماشاگران موفق نبود.

سال 2007، شروع دورۀ پرکاری برای بینوش بود، دوره ای که او در نقش های مختلف مجموعه ای از فیلم های تحسین شدۀ بین المللی دیده شد. فیلم «پرواز بادکنک قرمز» (2007) به کارگردانی هو شیائو شین، کارگردان تایوانی، در جشنوارۀ فیلم کن به نمایش درآمد و منتقدان بین المللی از آن استقبال خوبی کردند. فیلم هو روایت گر تلاش های زنی برای انجام همزمان مسئولیت های یک مادر مجرد و تعهد کاری به عنوان یک صداپیشه است.

در آوریل ۲۰۰۶ و بار دیگر در دسامبر ۲۰۰۷، بینوش به دعوت عباس کیارستمی به تهران سفر کرد. در سال ۲۰۰۷، حضوری کوتاه در فیلم «شیرین» (۲۰۰۸) داشت. در ژوئن ۲۰۰۹ نیز بازی در «کپی برابر اصل» به کارگردانی کیارستمی را شروع کرد. فیلم برای بخش مسابقۀ جشنوارۀ فیلم کن ۲۰۱۰ انتخاب شد. بینوش برای بازی در این فیلم برندۀ جایزۀ بهترین بازیگر شد. فیلم با نمایش عمومی در فرانسه در ماه مه ۲۰۱۰، نقدهای بسیار مثبتی دریافت کرد. با دریافت جایزۀ جشنوارۀ کن در آن سال، بینوش به اولین بازیگر زنی تبدیل شد که برندۀ "تاج سه گانۀ بهترین بازیگر" اروپا شد: جایزۀ بهترین بازیگر جشنوارۀ ونیز برای «سه رنگ: آبی»، بهترین بازیگر در جشنوارۀ برلین برای «بیمار انگلیسی» و بهترین بازیگر جشنوارۀ کن برای «کپی برابر اصل».

در 2016، برای بازی در کمدی «ما لوت» بار دیگر به برونو دومون پیوست. در سال 2017، در «بگذار آفتاب به داخل بتابد» به کارگردانی کلر دنی ظاهر شد. فیلم در قسمت دو هفتۀ کارگردانان جشنوارۀ فیلم کن 2017 به نمایش درآمد و جایزۀ انجمن مؤلفان و آهنگسازان درام را به دست آورد. بینوش برای بازی در این فیلم نامزد چند جایزۀ بهترین بازیگر، از جمله جایزۀ فیلم اروپا شد. او هم اکنون چند فیلم در مراحل پایانی تولید دارد که در سال 2018 به نمایش در خواهند آمد، از جمله فیلم علمی تخیلی «زندگی در فضا» به کارگردانی کلر دنی، که به زبان انگلیسی ساخته شده است. بینوش دو فرزند دارد: پسرش رافائل که پدرش آنده هال، غواص حرفه ای، است و دختری به نام هانا که پدرش بنوآ مژیمل، همبازی او در فیلم «فرزندان قرن» است.