کشتی در برزخ
اگر همین امروز بر سر اینکه چه کسی شایسته‌ترین فرد برای احراز ریاست فدراسیون کشتی ایران است اجماع کنیم، بی‌گمان به نام رسول خادم می‌رسیم اما به نظر می‌رسد تشکیلاتی که او برای اداره کشتی کشور به راه انداخته هم عاری از ایرادهایی مهم نباشد.
روزنامه ایران ورزشی: اگر همین امروز بر سر اینکه چه کسی شایسته‌ترین فرد برای احراز ریاست فدراسیون کشتی ایران است اجماع کنیم، بی‌گمان به نام رسول خادم می‌رسیم اما به نظر می‌رسد تشکیلاتی که او برای اداره کشتی کشور به راه انداخته هم عاری از ایرادهایی مهم نباشد.
زیرمجموعه‌ها و کمیته‌های مختلف فدراسیون که البته هر یک کار اختصاصی خویش را انجام می‌دهند وقتی به مرحله تصمیم‌گیری برای تعیین ترکیب تیم‌های ملی می‌رسیم، به کمترین حد تاثیرگذاری نایل می‌شوند و همه تصمیم‌های اساسی و اصلی را در این زمینه همانی می‌گیرد که در راس فدراسیون نشسته که در صلاحیت فنی‌اش برای تصدی این سمت تردیدی نیست اما به نظر می‌رسد که اولا خودش گاه از تصمیم‌های متخذه توسط خویش عدول می‌کند و ثانیا سایرین توان یا حوصله مجاب کردن رسول را ندارند که شاید راه‌حل‌های بهتری هم وجود داشته باشد.
پس از رفتن سلطان گلخانه‌ای‌ها
در سال‌های اخیر مسوولان کشتی و به ویژه اهالی کشتی فرنگی به کرات روش گلخانه‌ای به کار گرفته شده برای اداره این ورزش و تعیین ملی‌پوشان را کوبیده اما چیزی را جانشین آن نکرده‌اند، منظور نظر آنها محمد بنا است که یک تنه کشتی فرنگی را از ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۳ اداره می‌کرد. او خودش به سالن‌ها می‌رفت، نفر انتخاب می‌کرد، پرورش می‌داد و به سطوح ملی می‌رساند و در هر وزن چیزی حدود ۳ نفر همسطح با یکدیگر را داشت تا هر زمان که یکی زمین خورد و دیگری لنگید، یک نفر سالم و قوی در صحنه حاضر باشد.
او با همین سیستم گلخانه‌ای، کشتی‌فرنگی را که بعد از طلای سال ۱۹۶۹ فیروز علیزاده سال‌ها در حسرت طلا مانده بود، صاحب مدال‌های زرین متعددی کرد و کار را به جایی کشاند که این رشته در یک دوره مسابقات جهانی (۲۰۱۱) به دو طلا و در یک دوره المپیک (۲۰۱۲) به سه طلا دست یافت. این حتی از سقف آرزوهای ما نیز بالاتر و به واقع یک رویا بود.
بازگشت رسول به هوای پاک
تا اینکه رسول خادم آمد. او خسته از معادلات سیاسی شورای شهر هوای پاک ورزش را در سینه‌اش بازمی‌خواست و با آمدنش کشتی آزاد محو شده زیر سایه «فرنگی بنا» را احیا کرد.
اما این امر به قیمت زمین خوردن مجدد کشتی فرنگی تمام شد. رسول هم جوانگرایی را در دستور کارش قرار داد و هم آماده‌سازی میانسالان کارکشته‌ای مثل رضا یزدانی، حسن رحیمی، مهدی تقوی و صادق گودرزی را. اصرار رسول به اجرای مسابقات انتخابی، محمد بنا را که از روش گلخانه‌ای بهره‌ها برده بود، از صحنه به در کرد و با اینکه در یکی دو سال اول بعد از خانه‌نشینی بنا جانشینان او با استفاده از محصولات تلاش وی مدال‌های تازه‌ای بردند و برای اولین بار در تاریخ به عنوان قهرمانی جهان در قسمت تیمی (۲۰۱۴) نیز دست یافتند اما سرانجام به بن‌بست امسال در لاس‌وگاس رسیدند.
«شرط» زیر پا گذاشته شده
کشتی اینک در برزخ است زیرا نه تنها در «فرنگی» بلکه در «آزاد» هم دستمان از مدال طلا در مسابقات جهانی امسال خالی ماند. جوانگرایی فدراسیون در کشتی آزاد شجاعانه و عالی بود و آینده متعلق به جوانانی مثل حسن یزدانی و همچنین کریمی است اما با برخی سیاستگذاری‌های فعلی «امروز» را از دست رفته می‌بینیم و جدیدترین «امروز از دست رفته» همین آوردگاه لاس‌وگاس بود.
آن همه اصرار فدراسیون بر شرط بودن مسابقات انتخابی و دور ماندن هر فرد خارج از این چرخه، از غربال تیم ملی، با انتخاب حمید سوریان و گسیل وی به لاس‌وگاس به هیچ انگاشته شد و پایه این استدلال که چون او نابغه است، می‌توان در اصل فوق استثنا قایل شد، با نمایش بد و غیرعقلایی سوریان در آوردگاه جهانی چوبین نشان داد. ورزشکاری که در تمامی طول یک سال منتهی به رقابت‌های جهانی در همه میدان‌های داخلی غایب باشد و در تورنمنت خارجی هم به طور نیم بند شرکت کرده و ناکامی‌اش در همان اندک میدان‌ها را نیز به ناداوری‌ها ارتباط داده باشند، کاملا مشخص است که در مسابقات جهانی هم کاره‌ای نخواهد شد حتی اگر نامش سوریان باشد که به واقع هم یک نابغه است.
آنها حق ندارند؟
با ترک خوردن قانون مسابقات انتخابی اعتقاد عمومی به قانونمند بودن فدراسیون نیز رنگ باخت و ضررهای این قضیه بسیار بیشتر از معنای ناکامی حمید در لاس‌وگاس است. آیا برخی «هم‌وزن»های سوریان که می‌توانستند در صورت عدم انتصاب وی برای مسابقات جهانی راهی این عرصه شوند حق ندارند بپرسند که چرا حق‌شان تضییع شده است؟
آیا با همان چوب‌خط‌هایی که سوریان انتصاب شد نمی‌شد امید نوروزی را هم آورد و نامش را مصالح کشتی گذاشت؟
جوانگرایی اجباری
در کشتی آزاد جوانگرایی بسیار خوب بود اما به نظر می‌رسد که اگر رضا یزدانی مصدوم نمی‌شد و یکی دو میانسال دیگر ما هم به تیر غیب دچار نمی‌شدند رسول تیمی پخته‌تر و معقول‌تر را به لاس‌وگاس می‌برد.
او به واقع مجبور به برخی جوانگرایی‌ها شد. مصدومیت‌ها و ناآمادگی‌ها و ناز کردن‌ها دست او را از امثال لشکری‌ها و اکبری‌ها و تقوی‌ها کوتاه کرد و چون مجبور بود کمی تا قسمتی به قانون وضع شده توسط خودش در خصوص شرط بودن رقابت‌های انتخابی وفادار بماند لاجرم چند جوان کم‌تجربه را راهی لاس‌وگاس کرد و هر چند همه آنها در دو سه سال پیش‌رو رشد کرده و یزدانی و کریمی یلی خواهند شد اما در کوتاه‌مدت نمی‌شد از آنها انتظار کسب مدال طلای امسال را در لاس‌وگاس داشت.
تفاوت‌ها
فدراسیون هم مجبور شد و هم ریسک کرد و تیمی را در رشته آزاد به لاس‌وگاس برد که هم جوان بود و هم پخته و مدال‌هایش را هر دو دسته (رحیمی میانسال و یزدانی جوان) بردند ولی در فرنگی لنگی‌های کار و کمبودهای این سیاست‌گذاری‌ها بیشتر بود. اینجا هم یکی از میانسالان (رضایی) مدال برد اما جوان‌ترها همانقدر آینده‌دار نشان ندادند که آزادکارها نشان دادند.
شاید تقصیر فدراسیون نباشد که محمد بنا رفت اما تقصیر این نهاد است که نه سیستم «بنا»یی را به کلی کنار گذاشت و نه به افراد غیر «بنا»یی مجال داد که به شیوه‌ای دیگر عمل کنند. روش‌های سه سال اخیر در فرنگی اکتفا به همان سیستم‌های بنایی اما با آرایه‌ای از اصول فدراسیونی است. نتیجه این سرگشتگی همانی است که در لاس‌وگاس دیدیم؛ تیمی که طلا نبرد و اولی جهان را با چهارمی معاوضه کرد.
سیستم ستاره سالاری هست اما نیست!
در آزاد خبری از این دوگانگی نیست و اوضاع به سود رسول یکطرفه است اما سیستم ستاره‌سالاری در جاهایی رعایت شده و در جاهایی خیر و آنجا که اصل تجربه رعایت نشده، جایش در لاس‌وگاس به شدت خالی نشان می‌دهد و صدای خود رسول درمی‌آید و آنجا که به مسن‌ترها بیش از حد اعتماد می‌شود این افسوس و سوال به وجود می‌آید که اگر مثلا رحیمی شجاع‌تر بود و هادی از اسم بیلال ماخوف نمی‌ترسید به رتبه‌های بالاتری می‌رسیدیم. به اینها می‌گویند برزخ.
رسول آنقدر پخته و در عین حال جوان است که بتواند این مشکلات را حل کند. او باید در کشتی آزاد بار تجربه را بیشتر سازد و جوانگرایی صرف نکند و در فرنگی اوضاع را یکسره کند، یا دوباره بنا را بیاورد یا به کلی به سیستم دلخواه خودش عمل کند که نه مثل سیستم فعلی نه زنگی زنگی و نه رومی رومی است.
کار را یکطرفه کنید
رسول به عنوان بهترین رییس فدراسیون ممکن باید از حالا دو تیم خوب تازه و بر اساس یکسری باورهای قاطع بسازد وگرنه در المپیک ۲۰۱۶ ناکام‌تر خواهد شد چون المپیک بسیار سخت‌تر و بی‌رحمانه‌تر از مسابقات جهانی است و مجالی برای لغزش در آنجا نیست و هر لرزشی با ناکامی‌هایی چند برابر سنگین‌تر همراه خواهد شد.
رسول باید بپذیرد که حتی یک طلا نگرفتن در ۱۶ وزن آزاد و فرنگی در لاس‌وگاس یک ناکامی بزرگ است و تلخی ماندگار و هشداردهنده‌ای دارد و او باید از عنصر هشدار دهندگی آن برای بهبود بخشیدن اوضاع بهره گیرد.
او و همکارانش که آدم‌های کاربلدی هستند باید کل قواعد خود را از نو بازبینی و روش انتخاب نفرات را خدشه ناپذیر کنند و کار چه انتصابی باشد و چه انتخابی، جایی برای موازی‌کاری ها و دوگانه عمل کردن‌ها باقی نگذارند.
قلب‌های جریحه‌دار
با این جوان‌ها آینده آنها و فردای کشتی تامین است اما اگر سیاستگذاری آنها مثل امسال باشد رسول از آن همه فریادهایش کنار تشک که صدایش را در لاس‌وگاس بست نه یک دوجین مدال بلکه فقط قلبی جریحه‌دار را به ارمغان خواهد آورد و از این بساط جز افسوس یادگاری به جای نخواهد ماند.
تا اینکه رسول خادم آمد. او خسته از معادلات سیاسی شورای شهر هوای پاک ورزش را در سینه‌اش بازمی‌خواست و با آمدنش کشتی آزاد محو شده زیر سایه «فرنگی بنا» را احیا کرد.
اما این امر به قیمت زمین خوردن مجدد کشتی فرنگی تمام شد. رسول هم جوانگرایی را در دستور کارش قرار داد و هم آماده‌سازی میانسالان کارکشته‌ای مثل رضا یزدانی، حسن رحیمی، مهدی تقوی و صادق گودرزی را. اصرار رسول به اجرای مسابقات انتخابی، محمد بنا را که از روش گلخانه‌ای بهره‌ها برده بود، از صحنه به در کرد و با اینکه در یکی دو سال اول بعد از خانه‌نشینی بنا جانشینان او با استفاده از محصولات تلاش وی مدال‌های تازه‌ای بردند و برای اولین بار در تاریخ به عنوان قهرمانی جهان در قسمت تیمی (۲۰۱۴) نیز دست یافتند اما سرانجام به بن‌بست امسال در لاس‌وگاس رسیدند.
زیرمجموعه‌ها و کمیته‌های مختلف فدراسیون که البته هر یک کار اختصاصی خویش را انجام می‌دهند وقتی به مرحله تصمیم‌گیری برای تعیین ترکیب تیم‌های ملی می‌رسیم، به کمترین حد تاثیرگذاری نایل می‌شوند و همه تصمیم‌های اساسی و اصلی را در این زمینه همانی می‌گیرد که در راس فدراسیون نشسته که در صلاحیت فنی‌اش برای تصدی این سمت تردیدی نیست اما به نظر می‌رسد که اولا خودش گاه از تصمیم‌های متخذه توسط خویش عدول می‌کند و ثانیا سایرین توان یا حوصله مجاب کردن رسول را ندارند که شاید راه‌حل‌های بهتری هم وجود داشته باشد.
پس از رفتن سلطان گلخانه‌ای‌ها
در سال‌های اخیر مسوولان کشتی و به ویژه اهالی کشتی فرنگی به کرات روش گلخانه‌ای به کار گرفته شده برای اداره این ورزش و تعیین ملی‌پوشان را کوبیده اما چیزی را جانشین آن نکرده‌اند، منظور نظر آنها محمد بنا است که یک تنه کشتی فرنگی را از ۲۰۰۳ تا ۲۰۱۳ اداره می‌کرد. او خودش به سالن‌ها می‌رفت، نفر انتخاب می‌کرد، پرورش می‌داد و به سطوح ملی می‌رساند و در هر وزن چیزی حدود ۳ نفر همسطح با یکدیگر را داشت تا هر زمان که یکی زمین خورد و دیگری لنگید، یک نفر سالم و قوی در صحنه حاضر باشد.
او با همین سیستم گلخانه‌ای، کشتی‌فرنگی را که بعد از طلای سال ۱۹۶۹ فیروز علیزاده سال‌ها در حسرت طلا مانده بود، صاحب مدال‌های زرین متعددی کرد و کار را به جایی کشاند که این رشته در یک دوره مسابقات جهانی (۲۰۱۱) به دو طلا و در یک دوره المپیک (۲۰۱۲) به سه طلا دست یافت. این حتی از سقف آرزوهای ما نیز بالاتر و به واقع یک رویا بود.
بازگشت رسول به هوای پاک
تا اینکه رسول خادم آمد. او خسته از معادلات سیاسی شورای شهر هوای پاک ورزش را در سینه‌اش بازمی‌خواست و با آمدنش کشتی آزاد محو شده زیر سایه «فرنگی بنا» را احیا کرد.
اما این امر به قیمت زمین خوردن مجدد کشتی فرنگی تمام شد. رسول هم جوانگرایی را در دستور کارش قرار داد و هم آماده‌سازی میانسالان کارکشته‌ای مثل رضا یزدانی، حسن رحیمی، مهدی تقوی و صادق گودرزی را. اصرار رسول به اجرای مسابقات انتخابی، محمد بنا را که از روش گلخانه‌ای بهره‌ها برده بود، از صحنه به در کرد و با اینکه در یکی دو سال اول بعد از خانه‌نشینی بنا جانشینان او با استفاده از محصولات تلاش وی مدال‌های تازه‌ای بردند و برای اولین بار در تاریخ به عنوان قهرمانی جهان در قسمت تیمی (۲۰۱۴) نیز دست یافتند اما سرانجام به بن‌بست امسال در لاس‌وگاس رسیدند.
«شرط» زیر پا گذاشته شده
کشتی اینک در برزخ است زیرا نه تنها در «فرنگی» بلکه در «آزاد» هم دستمان از مدال طلا در مسابقات جهانی امسال خالی ماند. جوانگرایی فدراسیون در کشتی آزاد شجاعانه و عالی بود و آینده متعلق به جوانانی مثل حسن یزدانی و همچنین کریمی است اما با برخی سیاستگذاری‌های فعلی «امروز» را از دست رفته می‌بینیم و جدیدترین «امروز از دست رفته» همین آوردگاه لاس‌وگاس بود.
آن همه اصرار فدراسیون بر شرط بودن مسابقات انتخابی و دور ماندن هر فرد خارج از این چرخه، از غربال تیم ملی، با انتخاب حمید سوریان و گسیل وی به لاس‌وگاس به هیچ انگاشته شد و پایه این استدلال که چون او نابغه است، می‌توان در اصل فوق استثنا قایل شد، با نمایش بد و غیرعقلایی سوریان در آوردگاه جهانی چوبین نشان داد. ورزشکاری که در تمامی طول یک سال منتهی به رقابت‌های جهانی در همه میدان‌های داخلی غایب باشد و در تورنمنت خارجی هم به طور نیم بند شرکت کرده و ناکامی‌اش در همان اندک میدان‌ها را نیز به ناداوری‌ها ارتباط داده باشند، کاملا مشخص است که در مسابقات جهانی هم کاره‌ای نخواهد شد حتی اگر نامش سوریان باشد که به واقع هم یک نابغه است.
آنها حق ندارند؟
با ترک خوردن قانون مسابقات انتخابی اعتقاد عمومی به قانونمند بودن فدراسیون نیز رنگ باخت و ضررهای این قضیه بسیار بیشتر از معنای ناکامی حمید در لاس‌وگاس است. آیا برخی «هم‌وزن»های سوریان که می‌توانستند در صورت عدم انتصاب وی برای مسابقات جهانی راهی این عرصه شوند حق ندارند بپرسند که چرا حق‌شان تضییع شده است؟
آیا با همان چوب‌خط‌هایی که سوریان انتصاب شد نمی‌شد امید نوروزی را هم آورد و نامش را مصالح کشتی گذاشت؟
جوانگرایی اجباری
در کشتی آزاد جوانگرایی بسیار خوب بود اما به نظر می‌رسد که اگر رضا یزدانی مصدوم نمی‌شد و یکی دو میانسال دیگر ما هم به تیر غیب دچار نمی‌شدند رسول تیمی پخته‌تر و معقول‌تر را به لاس‌وگاس می‌برد.
او به واقع مجبور به برخی جوانگرایی‌ها شد. مصدومیت‌ها و ناآمادگی‌ها و ناز کردن‌ها دست او را از امثال لشکری‌ها و اکبری‌ها و تقوی‌ها کوتاه کرد و چون مجبور بود کمی تا قسمتی به قانون وضع شده توسط خودش در خصوص شرط بودن رقابت‌های انتخابی وفادار بماند لاجرم چند جوان کم‌تجربه را راهی لاس‌وگاس کرد و هر چند همه آنها در دو سه سال پیش‌رو رشد کرده و یزدانی و کریمی یلی خواهند شد اما در کوتاه‌مدت نمی‌شد از آنها انتظار کسب مدال طلای امسال را در لاس‌وگاس داشت.
تفاوت‌ها
فدراسیون هم مجبور شد و هم ریسک کرد و تیمی را در رشته آزاد به لاس‌وگاس برد که هم جوان بود و هم پخته و مدال‌هایش را هر دو دسته (رحیمی میانسال و یزدانی جوان) بردند ولی در فرنگی لنگی‌های کار و کمبودهای این سیاست‌گذاری‌ها بیشتر بود. اینجا هم یکی از میانسالان (رضایی) مدال برد اما جوان‌ترها همانقدر آینده‌دار نشان ندادند که آزادکارها نشان دادند.
شاید تقصیر فدراسیون نباشد که محمد بنا رفت اما تقصیر این نهاد است که نه سیستم «بنا»یی را به کلی کنار گذاشت و نه به افراد غیر «بنا»یی مجال داد که به شیوه‌ای دیگر عمل کنند. روش‌های سه سال اخیر در فرنگی اکتفا به همان سیستم‌های بنایی اما با آرایه‌ای از اصول فدراسیونی است. نتیجه این سرگشتگی همانی است که در لاس‌وگاس دیدیم؛ تیمی که طلا نبرد و اولی جهان را با چهارمی معاوضه کرد.
سیستم ستاره سالاری هست اما نیست!
در آزاد خبری از این دوگانگی نیست و اوضاع به سود رسول یکطرفه است اما سیستم ستاره‌سالاری در جاهایی رعایت شده و در جاهایی خیر و آنجا که اصل تجربه رعایت نشده، جایش در لاس‌وگاس به شدت خالی نشان می‌دهد و صدای خود رسول درمی‌آید و آنجا که به مسن‌ترها بیش از حد اعتماد می‌شود این افسوس و سوال به وجود می‌آید که اگر مثلا رحیمی شجاع‌تر بود و هادی از اسم بیلال ماخوف نمی‌ترسید به رتبه‌های بالاتری می‌رسیدیم. به اینها می‌گویند برزخ.
رسول آنقدر پخته و در عین حال جوان است که بتواند این مشکلات را حل کند. او باید در کشتی آزاد بار تجربه را بیشتر سازد و جوانگرایی صرف نکند و در فرنگی اوضاع را یکسره کند، یا دوباره بنا را بیاورد یا به کلی به سیستم دلخواه خودش عمل کند که نه مثل سیستم فعلی نه زنگی زنگی و نه رومی رومی است.
کار را یکطرفه کنید
رسول به عنوان بهترین رییس فدراسیون ممکن باید از حالا دو تیم خوب تازه و بر اساس یکسری باورهای قاطع بسازد وگرنه در المپیک ۲۰۱۶ ناکام‌تر خواهد شد چون المپیک بسیار سخت‌تر و بی‌رحمانه‌تر از مسابقات جهانی است و مجالی برای لغزش در آنجا نیست و هر لرزشی با ناکامی‌هایی چند برابر سنگین‌تر همراه خواهد شد.
رسول باید بپذیرد که حتی یک طلا نگرفتن در ۱۶ وزن آزاد و فرنگی در لاس‌وگاس یک ناکامی بزرگ است و تلخی ماندگار و هشداردهنده‌ای دارد و او باید از عنصر هشدار دهندگی آن برای بهبود بخشیدن اوضاع بهره گیرد.
او و همکارانش که آدم‌های کاربلدی هستند باید کل قواعد خود را از نو بازبینی و روش انتخاب نفرات را خدشه ناپذیر کنند و کار چه انتصابی باشد و چه انتخابی، جایی برای موازی‌کاری ها و دوگانه عمل کردن‌ها باقی نگذارند.
قلب‌های جریحه‌دار
با این جوان‌ها آینده آنها و فردای کشتی تامین است اما اگر سیاستگذاری آنها مثل امسال باشد رسول از آن همه فریادهایش کنار تشک که صدایش را در لاس‌وگاس بست نه یک دوجین مدال بلکه فقط قلبی جریحه‌دار را به ارمغان خواهد آورد و از این بساط جز افسوس یادگاری به جای نخواهد ماند.
تا اینکه رسول خادم آمد. او خسته از معادلات سیاسی شورای شهر هوای پاک ورزش را در سینه‌اش بازمی‌خواست و با آمدنش کشتی آزاد محو شده زیر سایه «فرنگی بنا» را احیا کرد.
اما این امر به قیمت زمین خوردن مجدد کشتی فرنگی تمام شد. رسول هم جوانگرایی را در دستور کارش قرار داد و هم آماده‌سازی میانسالان کارکشته‌ای مثل رضا یزدانی، حسن رحیمی، مهدی تقوی و صادق گودرزی را. اصرار رسول به اجرای مسابقات انتخابی، محمد بنا را که از روش گلخانه‌ای بهره‌ها برده بود، از صحنه به در کرد و با اینکه در یکی دو سال اول بعد از خانه‌نشینی بنا جانشینان او با استفاده از محصولات تلاش وی مدال‌های تازه‌ای بردند و برای اولین بار در تاریخ به عنوان قهرمانی جهان در قسمت تیمی (۲۰۱۴) نیز دست یافتند اما سرانجام به بن‌بست امسال در لاس‌وگاس رسیدند.
نظر کاربران
از سایت شما دیدن کردیم ، مطالب بسیار مفیدبود فیض بردیم خسته نباشید...