وزیر ورزش و جوانان در مراسم بزرگداشت تولد جهانپهلوان تختی که توسط فدراسیون کشتی برگزار شد، شرکت کرد.
خبرگزاری ایسنا: مراسم گرامیداشت سالروز تولد جهانپلهوان تختی با حضور ورزشکاران و پیشکسوتان کشتی در هتل آزادی تهران برگزار شد.
امسال به دلیل برگزاری رقابتهای المپیک این مراسم با 18 روز تأخیر برگزار شد.
در این مراسم پیشکسوتان و مدالآوران کشتی ایران در رقابتهای المپیک حاضر بودند و دکتر محمود گودرزی، وزیر ورزش و جوانان نیز در این مراسم حاضر شد و طی سخنانی با تمجید از مدالآوری کشتیگیران ایران در المپیک ریو گفت: امیدوارم این افتخارآفرینیها کماکان ادامه داشته باشد.
همچنین دکتر قاسمی، مدیرعامل بانک پاسارگاد نیز که تنها حامی کشتی ایران محسوب میشود به همراه دیگر مسئولان این بانک در این مراسم حضور داشتند و جوایز مدالآوران المپیکی را پرداخت کردند.
لازم به ذکر است جهان پهلوان تختی در پنجم شهریورماه سال ۱۳۳۹ دیده به جهان گشود.
من کسی نیستم که قهرمان شدن و مدال آوردن را به هر قیمتی که شده است بخرم.
•ورزش ابتدا برای من نوعی سرگرمی و تفنن بود . مدتی خیال قهرمان شدن مرا به وسوسه انداخت ، اما همیشه معتقد بودم که ورزش برای تندرستی و سلامتی جان و تن با هم لازم است . با آنکه علاقه فراوانی به ورزش داشتم ، ولی محبور بودم که در جستجوی کار برآیم . زندگی نان و آب لازم داشت.
•به نظر من تاریخ تولد و مرگ یک انسان ، همه زندگی او را تشکیل نمی دهد ، آنچه که زندگی یک مرد را از نقطه آغاز ، از روز تولد تا لحظه مرگ می سازد شخصیت ، روحیه جوانمردی ، صفا ، انسانیت و اخلاقیات اوست.
•من شخصا تجربه دارم که هر وقت حریفان خود را قوی و بزرگ حساب کرده ام ، برد و پیروزی را آسانتر به چنگ آورده ام . من از کبر و غرور بیزارم و از پیروزی بی جهت ، مغرور و گمراه نمی شوم . همیشه ده درصد خود را از حریفان ، ضعیف تر حساب می کنم.
•من اگر در میدان کشتی سردار نباشم ، سرباز هم نخواهم بود.
•آینده متعلق به کسانی است که بیشتر رنج می برند .
•هدف یک ورزشکار ، قهرمانی نیست . هر مردی با کم و بیش تمرین کردن میتواند قهرمان کشور شود ، ام قهرمانی به گردن خویش و گردن ملت مدال طلا می آویزد که وجودش سرشار از جوانمردی و خدمت به همنوع باشد.
•من فرزند درد و رنج بودم و با این درد خو گرفتم . من همیشه مردمی را که مرا دوست می داشتند ، دوست داشتم و امروز به دوستی با آنها افتخار می کنم . اما در همین زمان یک حرف ، یک کنایه در لفافه گفته می شد ، ولی مرا شکنجه نمی داد ، چون راه خود را روشن می دیدم و می شنیدم "رضا ؛ تو کاری به این حرفها نداشته باش . راه خود را بگیر و برو ، آینده مال توست.
•من هرگز پسر خوبی نبودم ، نه برای مردم و نه برای خانواده ام . دوست داشتم مهندس یا پزشک می شدم تا می توانستم از درآمد مشروع آن به همه کمک کنم . اما حالا می بینید که دستم خالی است . چه کنم ، مردم خیال می کنند من همه چیز دارم ، در حالیکه اینطور نیست . من پسر بد این مردم هستم که قادر نیستم کمکشان کنم .
نظر کاربران
با تشکر
با تشکر
من کسی نیستم که قهرمان شدن و مدال آوردن را به هر قیمتی که شده است بخرم.
•ورزش ابتدا برای من نوعی سرگرمی و تفنن بود . مدتی خیال قهرمان شدن مرا به وسوسه انداخت ، اما همیشه معتقد بودم که ورزش برای تندرستی و سلامتی جان و تن با هم لازم است . با آنکه علاقه فراوانی به ورزش داشتم ، ولی محبور بودم که در جستجوی کار برآیم . زندگی نان و آب لازم داشت.
•به نظر من تاریخ تولد و مرگ یک انسان ، همه زندگی او را تشکیل نمی دهد ، آنچه که زندگی یک مرد را از نقطه آغاز ، از روز تولد تا لحظه مرگ می سازد شخصیت ، روحیه جوانمردی ، صفا ، انسانیت و اخلاقیات اوست.
•من شخصا تجربه دارم که هر وقت حریفان خود را قوی و بزرگ حساب کرده ام ، برد و پیروزی را آسانتر به چنگ آورده ام . من از کبر و غرور بیزارم و از پیروزی بی جهت ، مغرور و گمراه نمی شوم . همیشه ده درصد خود را از حریفان ، ضعیف تر حساب می کنم.
•من اگر در میدان کشتی سردار نباشم ، سرباز هم نخواهم بود.
•آینده متعلق به کسانی است که بیشتر رنج می برند .
•هدف یک ورزشکار ، قهرمانی نیست . هر مردی با کم و بیش تمرین کردن میتواند قهرمان کشور شود ، ام قهرمانی به گردن خویش و گردن ملت مدال طلا می آویزد که وجودش سرشار از جوانمردی و خدمت به همنوع باشد.
•من فرزند درد و رنج بودم و با این درد خو گرفتم . من همیشه مردمی را که مرا دوست می داشتند ، دوست داشتم و امروز به دوستی با آنها افتخار می کنم . اما در همین زمان یک حرف ، یک کنایه در لفافه گفته می شد ، ولی مرا شکنجه نمی داد ، چون راه خود را روشن می دیدم و می شنیدم "رضا ؛ تو کاری به این حرفها نداشته باش . راه خود را بگیر و برو ، آینده مال توست.
•من هرگز پسر خوبی نبودم ، نه برای مردم و نه برای خانواده ام . دوست داشتم مهندس یا پزشک می شدم تا می توانستم از درآمد مشروع آن به همه کمک کنم . اما حالا می بینید که دستم خالی است . چه کنم ، مردم خیال می کنند من همه چیز دارم ، در حالیکه اینطور نیست . من پسر بد این مردم هستم که قادر نیستم کمکشان کنم .
روحش شاد و یادش گرامی باد