حسن یزدانی: جویبار فقط یک پلنگ دارد؛ آقا رضا!

خبرآنلاین: حسن یزدانی جوان ۲۱ساله جویباری کاری در ریو کرد که پیش از آن نه رضا یزدانی از پسش بر آمده بود نه کمیل قاسمی و نه علیرضا رضایی و ...! یزدانی توانست پس از ۱۶ سال مدال طلای کشتی آزاد را برای ایران در المپیک کسب کند. یزدانی در ریو چنان کشتی می گرفت که انگار غیر از کشتی کار دیگری هم دارد و باید زودتر حریفش را شکست دهد و برود. او تا پیش از فینال در کمتر از ۹ دقیقه حریفانش را شکست داده بود و در بازی پایانی با گودیوف روس سرشاخ شد. مصدومیت های پی در پی گودیوف روی اعصاب همه ایرانی ها رفته بود اما حسن با زیرکی خود توانست در ثانیه های پایانی از حریف روسش امتیاز بگیرد و قهرمان المپیک شود. ما با او گپی زده ایم که خواندن آن خالی از لطف نیست:

جویبار و اصولا مازندران کشتی گیرهای زیادی به تیم ملی معرفی کرده است. از امامعلی حبیبی گرفته تا عزیز واگذاری، عسگری محمدیان، برادران طیبی، بابک نورزاد، مهدی حاجی زاده، رضا یزدانی و مسعود اسماعیل‌پور و خیلی هایی که الان حضور ذهن ندارم. مازندرانی ها و مخصوصا جویباری ها عاشق کشتی هستند و مخصوصا در فصل تابستان همه سالن های کشتی پر می شود و حتی به شهرهای اطراف برای تمرین می روند.

دوستان لطف دارند اما من کجا امامعلی حبیبی کجا. او واقعا افسانه ای بود. همه کشتی هایش را در کمتر از دو دقیقه پیروز می شد و من شنیدم او مثل ببر روی تشک می رفت تا حریفش را شکست دهد.

من از در دوران کودکی در کشتی سختی کشیدم. تمرینات ما بسیار طاقت فرسا بود و حتی من در بازه ای از این ورزش زده شده بودم. من برای رسیدن به این جایگاه خیلی تلاش کردم و هرگز به افتخاراتی که کسب کردم قانع نشدم. من در ۱۶ سالگی توانستم مدال برنز مسابقات قهرمانی آسیا را کسب کنم و ۲۰ روز بعد هم در مسابقات قهرمانی جهان مدال نقره کسب کردم. من برای رسیدن به این جایگاهم خیلی تلاش کردم و خدا را شکر همیشه پاسخ تلاش هایم را گرفتم و توانستم جواب اعتماد خانواده ام را بدهم.

اولا اینکه پلنگ مازندران آقا رضا یزدانی است. او واقعا کشتی گیر بی‌نظیری است و در المپیک لندن با بدشانسی و مصدومیت از دور مسابقات کنار رفت و در ریو هم همه دیدند که داورها سر او را بریدند. من اصلا به این لقب ها توجه نمی کنم و هیچ علاقه ای به این مسائل ندارم و فقط به اهداف خودم فکر می کنم.

بله. جردن باروز کشتی گیر خیلی خوبی است و تا پیش از المپیک رکورد خیلی خوبی از خودش به جای گذاشته بود و همواره برابر کشتی گیران ایرانی پیروز بود. من خیلی دوست داشتم با باروز روبرو شوم تا به رکورد شکست ناپذیری اش مقابل ایرانی ها پایان بدم اما در مرحله های اول از گدیوف شکست خورد.

بله خیلی. او امتیاز گرفته بود و من نیاز به امتیاز داشتم تا بتوانم پیروز شوم. اودفاع می کرد و من تا می آمدم راه نفوذ پیدا کنم او درخواست پزشک می داد و داور بازی را قطع می کرد. اما آقای خادم مدام با من حرف می زد و با توصیه و حرفهای که ایشان کنار تشک با من زد توانستم بر عصبانیت خودم غلبه کنم و به هدفی که می خواستم برسم.

من پیش از آمدن به المپیک تنها یک هدف داشتم و آن هم مدال طلا بود.من برای رسیدن به المپیک و حتی رسیدن به فینال خیلی سختی کشیدم. در آن چند دقیقه همه آن سختی ها جلو چشمم آمد و فقط به این فکر می کردم هدف من طلاست و خدا را شکر می کنم که توانستم دل پدر و مادرم و مردم کشورم را شاد کنم.

من نمی خواهم زود از صحنه ورزش حرفه ای حذف شوم و از الان به مدال المپیک توکیو فکر می کنم.

ما در ورزش مان ورزشکاران زیادی داشتیم که قهرمان و معروف شدند اما بعدش به سرعت محو شدند و همه اسم آنها را فراموش کردند. بعضی ها تا معروف می شوند و به جایی می رسند، دچار حاشیه و خودشان را گم می کنند. من خدا را شکر خانواده و پدری خوب دارم که همواره حواسش با من هست و من هیچ کاری را بدون هماهنگی با او انجام نمی دهم. من هنوز ۲۱ ساله هستم و راه زیادی برای رسیدن به موفقیت های بیشتر جلو من است. می خواهم دو المپیک دیگر کشتی بگیرم.

هیچ کس از آینده خودش خبر ندارد؛ اما طبیعتا آرزوی هر ورزشکاری رسیدن به طلای المپیک است و خوشحالم به این آرزویم رسیدم.

همین طور است. بعد از المپیک چند هفته‌ای را به استراحت پرداختم و به زودی تمریناتم را شروع می کنم تا به امید خدا بتوانم در میدان‌های پیش رو باز هم برای کشورم افتخار کسب کنم.

بله اما نسبت‌مان دوراست. پدر آقا رضا، پسر عموی پدربزرگ من است.

من در حال حاضر دانشجوی داشنگاه قائمشهر هستم و خیلی دوست دارم تا مقاطع بالاتر هم به تحصیلم ادامه دهم.

از همه کسانی که در این سال ها برای من زحمت کشیدند تا به این مرحله برسم ممنونم و امیدوارم توانسته باشم با این مدال بخشی از محبت های شان را جبران کنم. از شما و همکاران تان هم ممنونم و از مردم خوب ایران التماس دعا دارم.