تکواندوی ایران در مسیر سقوط آزاد!

شفقنا ورزشی: شاید حتی رایانه ای که طبق برنامه از پیش تعیین شده تیم ها را برای حضور در جام جهانی گروه بندی می کرد، فکرش را نمی کرد، سرگروه یکی از گروه ها در مرحله گروهی حذف شود! تیم ملی تکواندوی ایران با کسب نتایجی بسیار ضعیف در جام جهانی تکواندو حذف شد.

در رقابت های جام جهانی که به شکل تیم به تیم برگزار می شود، ایران با تیم های ترکیه، روسیه و کره جنوبی همگروه بود که با یک پیروزی نزدیک و سخت برابر روسیه و دو شکست برابر ترکیه و کره جنوبی از دور رقابت ها کنار رفت. تورنمنتی که پیش از این سابقه قهرمانی در آن را داشت و در آخرین دوره آن نیز به مقام نایب قهرمانی رسیده بود.

به طور دقیق مشخص نیست که چه بلایی دارد سر تکواندوی ایران می آید. کمتر از یک سال پیش در چنین روزهایی بود که از تکواندو چیزی جز تمجید و تحسین شنیده نمی شد، عده ای در وصف قدرت تکواندوی ایران تا اندازه ای پیش رفته بودند که پیش بینی می کردند بر خلاف همیشه این بار تکواندو است که بار مدال آوری کاروان در المپیک را بر دوش خواهد کشید ( به جای کشتی). اگر بحث و اختلافی بین کارشناسان بود در تعداد مدال های طلا بود و نه چیز دیگر. در حالی که همگان در بدبینانه ترین حالت از سه وزن مردان دو مدال انتظار داشتند، تیم ایران با دست کاملا خالی بازگشت و تنها مدال برنز کیمیا علیزاده در بخش بانوان بود که اندک آبرویی برای تکواندوی ایران باقی گذاشت.

در شرایطی که انتظار می رفت پس از این شکست مفتضحانه همانند آنچه همیشه در ایران مرسوم است، کمیته ای یا تیمی به بررسی عوامل شکست هر چند به شکل صوری پرداخته و اشخاص یا نهادهایی به عنوان مقصر معرفی شوند، اما پس از گذشت چند ماه از المپیک فدراسیون با همان سیستم مدیریت قبلی به کارش ادامه می دهد، مقانلو، سرمربی تیم در کارش ابقا شده (شاید چون هنوز تکواندو به طور کامل نابوده شده و به زور نفس می کشد!) بازیکنان نیز همان های المپیک هستند. نتیجه این ثبات طبیعتا حفظ شرایط بد قبلی و سقوط بیشتر در ورطه ناکامی بود.

پس از المپیک یکی دو ملی پوش سرشناس تکواندو با غیبت های خود در اردوها حرف و حدیث هایی به وجود آوردند و حتی شایعاتی مانند اختلاف و درگیری لفظی با سرمربی تیم هم به وجود آمد اما فدراسیون همه چیز را سرپوش گذاشت تا تیم برای مسابقات جام جهانی و گرندپری باکو که در سال برگزاری المپیک فقط در یک مرحله برگزار می شود آماده شود. نتیجه گرندپری باکو شکست بود و نتیجه جام جهانی شکستی بزرگتر و وجه مشترک این دو شکست قابل پیش بینی بودن آنها. تنها مدال ایران در گرندپری نیز توسط کسی گرفته شد که نه توسط کادر فنی کوچ شد و نه حتی از پیش از المپیک در جلسات تمرینی زیادی حضور یافته بود.

از تیمی که همین چند سال پیش برای نخستین بار در حضور کره جنوبی و در خاک این کشور که مهد تکواندوست قهرمان شد، تنها سایه ای مانده که پشت آن القابی مانند نابودگر و سونامی و … دیده می شود و چقدر تخصص و توانایی می خواهد تبدیل کردن این سونامی به نسیم و نابودگر به نابود شده!

مقایسه نتایج تیم ملی با دوره های قبل کاری بسیار بیهوده به نظر می رسد. قهرمانی های پیاپی استعدادهایی مانند عاشورزاده، خدابخشی، اسبقی و مردانی در گرندپری ها ایران را صاحب بهترین جایگاه ها در رده بندی جهانی و المپیکی کرد. سه مدال طلا در مسابقات جهانی و قهرمانی در بخش مردان، درخشش در فینال گرندپری های سال ۲۰۱۵، نایب قهرمانی در جام جهانی مکزیک کجا و باخت های دور مقدماتی و حذف از مرحله گروهی جام جهانی باکو کجا!

در وصف سومدیریت این استعدادهای ناب همین بس، که همین اطراف، درست بالای سر نقشه گربه ای مان، کشوری هست که تکواندوکار شماره چهار ایران را در یک وزن تحویل می گیرد و از او قهرمانی می سازد که شماره یک ایران را در المپیک تارومار می کند!

اگر به سرمایه انسانی تکواندو ایران نگاه دقیقی داشته باشیم هیچ کمبود و مشکلی وجود ندارد. اگر چند سال پیش فوق ستاره هایی مانند ساعی، کرمی، باقری معتمد و … داشتیم حالا بازیکنانی داریم که این توانایی را دارند یک سال تمام بدون تحمل شکست در صدر رنکینگ جهانی باشند. این که چه بر سرشان می آید که یک باره این گونه افت می کنند و از شرایط آمادگی دور می مانند سوالی است که ظاهرا قرار نیست در مجموعه تکواندو کسی پاسخگوی آن باشد.

تکواندو شرایط نگران کننده ای دارد. وضعیت لیگ بسامان نیست و بازیکنان با مدال ها و افتخارات فراوان مجبور هستند با قرارداد بسیار اندک پا بزنند. اگر خیلی خوش شانس باشند در پایان فصل همان قرارداد اندک را دریافت می کنند وگرنه اسپانسر تیم شان به جای پول لوازم شرکتش را به آنها هدیه می کند! در بحث تیم ملی هم امید چندانی برای آینده وجود ندارند. بازیکنان فنی هستند و تکواندو را می فهمند. مشخص نیست که تا چه زمان با حربه فشار پیراهن تیم ملی می توان آنها را ساکت نگه داشت. مجموعه مدیریتی فدراسیون یک سیستم کاملا بسته به شمار می رود و قهرمانان و تحصیل کرده های تکواندو راهی به آن ندارند. البته که اگر هم داشته باشند حاضر به همکاری و فعالیت در مجموعه نیستند. نتیجه گردش در چرخه باطل و قرار گرفتن در مسیر سقوط آزاد است. سقوطی که المپیک ریو، جام جهانی و گرندپری باکو سرعت بالایش را گواهی می دهد.