پورشیب: کلکسیون افتخاراتم تکمیل شد

روزنامه شهروند: تیم‌ملی کاراته ایران برای نخستین‌بار توانست عنوان سومی جهان را به دست بیاورد. این عنوان با ارزش در حالی به دست آمد که تیم‌ملی کومیته قهرمانی خودش را دوباره تکرار کرد و به مدال طلا رسید. ذبیح‌الله پورشیب که کاپیتان تیم‌ملی تکواندو هم است، در این مسابقات به مدال برنز قناعت کرد و با این مدال توانست تمام مدال‌های و رده‌های مختلف را کسب کند و یکی از پرافتخاترترین کاراته‌کاهای ایران شود. پورشیب در گفت‌و‌گو با خبرنگار «شهروند» راجع به شرایط اخیر کاراته و حضور خودش در لیگ فرانسه صحبت کرده است.

از مسابقات جهانی شروع کنیم. سطح مسابقات امسال چطور بود؟

مسابقات جهانی کاراته همیشه در سطح بالایی برگزار می‌شود؛ اما امسال به دلیل المپیکی‌شدن کاراته استقبال از مسابقات جهانی هم بیشتر شد. امسال بیش از ١٠٠ کشور در این مسابقات شرکت کردند و همه آنها با بهترین نفرات خود آمده بودند. به همین دلیل سطح مسابقات بسیار بالا و کار برای موفق‌شدن دشوارتر از قبل شده بود. خوشبختانه نتایج بسیار خوبی در مسابقات جهانی گرفتیم. توانستیم طلای کومیته تیمی را برای دومین‌بار تکرار کنیم. برای نخستين‌بار هم روی سکوی سوم دنیا ایستادیم که نتیجه ارزشمندی برای ما بود.

شاید خیلی‌ها از شما انتظار کسب طلا داشتند اما به برنز قناعت کردید.

من با هدف گرفتن طلا وارد مسابقات شدم و برای رسیدن به این عنوان هم تلاش زیادی کردم؛ اما در ماقبل فینال به حریف ژاپنی باختم و به رده‌بندی رفتم. خیلی دوست داشتم به فینال برسم و خوشرنگ‌ترین مدال را به‌دست بیاورم اما قسمت این بود برنز بگیرم. آنچه برای من اهمیت زیادی دارد، این است که در همه رده‌های سنی و همه مسابقات اعم از آسیایی و جهانی مدال گرفته‌ام و با مدال برنز مسابقات جهانی کلکسیون افتخاراتم تکمیل شد. باز هم تأکید می‌کنم که دوست داشتم طلا بگیرم و هدفم هم همین بود اما سهم من برنز شد و خدا را شکر می‌کنم. من در هر مسابقاتی که به میدان می‌روم، برای طلا تلاش می‌کنم؛ اما گاهی همان‌طور که دلمان می‌خواهد نمی‌شود. با این حال همیشه سعی کرده‌ام روی سکو باشم و از مدال گرفتن فاصله نگیرم.

درباره حضورت در لیگ فرانسه و عملکرد خوبی که در این کشور داشتی، صحبت کن.

من چند ماه قبل به یکی از باشگاه‌های شهر مارسی پیوستم و خوشبختانه توانستم عملکرد خوبی هم در این مسابقات باشگاهی داشتم. در ٥ بازی ٤ برد و یک تساوی به‌دست آوردم و به تیمم کمک کردم تا برای نخستین‌بار در فرانسه روی سکوی دوم بایستد. امیدوارم بعد از من هم بقیه بچه‌های کاراته ایران به فرانسه بیایند و نماینده شایسته‌ای برای ایران در فرانسه باشند.

ظاهراً عملکردی که داشتی هم باعث رضایت فرانسوی‌ها شده. درست است؟

بله؛ خوشبختانه کادر فنی و مسئولان تیم از عملکرد من راضی بودند و قرار است دوباره برای این تیم مبارزه کنم. امیدوارم مثل همیشه هم نماینده شایسته‌ای برای ایران باشم.

قهرمانی کومیته تیمی هم موضوع جالبی به نظر می‌رسید.

بچه‌ها برای مدال‌گرفتن در این رشته جنگندگی و تلاش زیادی کردند. صحبت‌ها و اتفاقات روز بازی نشان می‌داد که هم بچه‌ها و هم مربیان برای قهرمانی مصمم هستند و خدارا شکر با پیروزی در ٤ بازی از ٥ بازی توانستیم به برتری برسیم.

المپیکی‌شدن کاراته چه تأثیری روی آن می‌گذارد؟

شرایط کاراته با المپیکی‌شدن این رشته خیلی بهتر از قبل شده است. این موضوع به رونق کاراته و گرایش بیشتر اسپانسرها به آن کمک می‌کند. همین حالا هم کشورهای زیادی در کاراته سرمایه‌گذاری کرده‌اند و مطمئن باشید این ورزش از تماشایی‌ترین رشته‌های المپیک می‌شود. الان هم توقع جامعه کاراته و مسئولان این رشته بی‌شمار شده و امیدوارم ما هم بتوانیم مثل سایر رشته‌های انفرادی در المپیک موفق باشیم.

فکر می‌کنی خودت هم بتوانی به المپیک برسی و موفق باشی؟

رسیدن به المپیک آرزوی هر ورزشکاری است. المپیک جای ناآماده‌ها نیست و سن هم برای موفقیت در این میدان بزرگ اهمیتی ندارد. کسانی در المپیک موفق می‌شوند که برنامه‌ریزی و آمادگی جسمی و ذهنی خوبی داشته باشند. من در زمان المپیک ٣١ ساله هستم و اگر حرفه‌ای ورزش کنم و زندگی خوبی داشته باشم، می‌توانم در المپیک حاضر شوم و به هدفم برسم. هیچ چیز در ورزش دور از دسترس نیست و همه چیز با تلاش به دست می‌آید.