فاتحه‌ تکواندو را بخوانید!

آسمان آبی: الفاتحه مع الصلوات! غیر‌از این چه چیزی باید در نقد انتخابات اخیر مجمع فدراسیون تکواندو گفت؟ برای خانواده تکواندو فوق‌العاده متاسفم. برای ورزش ایران متاسفم که افرادی در رأس آن حضور دارند که با لابی‌های خود ورزش کشور را به فنا برده‌اند! فاتحه تکواندو را بخوانید. روزگاری یک نفر به خواست خانواده تکواندو برای نجات این ورزش آمد اما به کجا رسید؟ متاسفانه شخص رئیس فدراسیون تکواندو جایگاهی ندارد که دو دستی صندلی‌اش را چسبیده و محمود داورزنی، معاون وزیر ورزش، هم چنین وضعی دارد. داورزنی باید هم به رئیس فدراسیون کمک می‌کرد! زمانی‌که سالن بدنسازی فدراسیون تکواندو به پسر داورزنی داده می‌شود به‌خوبی می‌توان به بده‌بستان‌های پشت پرده پی برد. مهم‌ترین رکن انتخابات، بی‌طرف بودن و اخلاق‌مداری است، اما کجای مجمع انتخاباتی فدراسیون تکواندوی ایران بی‌طرف بود؟ وزیر ورزش به مختار کلانتری بدهکار است! سلطانی‌فر از مدیریت کلانتری آگاه است.

پنهان‌شدن پشت مدال کیمیا

سلطانی‌فر اگر از عملکرد داورزنی بی‌خبر است باید برود ببیند او چه می‌کند. وای به حال مسئولی که نداند زیردستش چه می‌کند. در دوران فدراسیون گذشته چه اتفاقی افتاد؟ چه کار خوبی در تکواندو دیده شد؟ از کیمیا علیزاده صحبت می‌کنند؟ بله، او کار بسیار بزرگی کرد و جای سپاس دارد، اما چرا باید برویم مدام پشت مدال نقره کیمیا پنهان شویم. ما از سال 1998 در بازی‌های آسیایی سه نماینده بانوان داشتیم. بعد از آن هم سه مدالیست در بخش بانوان داشتیم. گذشته از این به آذربایجان نگاه کنیم؛ آذربایجانی که سبقه‌ای در تکواندو ندارد، حالا پیاپی مدال دشت می‌کند. اگر به مدال است که آن‌ها بسیار بهتر از ما عمل کردند. آقای رئیس! اگر مدال طلای هادی ساعی در المپیک پکن نبود، شما چکار می‌کردید؟ اگر هادی نبود، همان موقع فاتحه شما و رئیس وقت ورزش ایران خوانده شده بود. ما شکست‌های بدی را طی سال گذشته تجربه کردیم و مطمئن باشید این اتفاق بازهم تکرار می‌شود و در میدان‌های آینده ما بازهم شکست‌های دیگری را متحمل می‌شویم. شکست در میدان‌های آینده به باخت‌های ایران در المپیک و جهانی ضمیمه می‌شود. شک نکنید که این اتفاق می‌افتد. متاسفانه فدراسیون تکواندوی ایران در ارائه بیلان کاری خود، موفقیت در رقابت‌های قهرمانی نوجوانان و بازی‌های کشورهای اسلامی را ذکر می‌کند. حال آن‌که همه جای دنیا اول رقابت‌های قهرمانی جهان در بخش مردان و سپس در بخش بانوان مؤثر است و مدال‌های این دو بخش در ارائه کارنامه هر فدراسیونی ذکر می‌شود.

ماجرای رأی نمایندگان و مادربزرگ پادشاه! ‌

درست است که در مجمع انتخاباتی ریاست فدراسیون تکواندو نمایندگانی از بازیکنان، مربیان و داوران تکواندو هم حضور داشتند، اما این موضوع را با یک مثال روشن می‌کنم. زمانی یک ورزشکار به درگاه پادشاهی رفت و گفت من به مقام سوم رسیده‌ام و طلب جایزه کرد. پادشاه پرسید چند نفر در آن مسابقه حضور داشتند و ورزشکار گفت فقط سه نفر! پادشاه بدون این‌که لبخند بزند یا حالت خاصی در چهره‌اش نمایان شود، می‌گوید: «خسته نباشی اما اگر مادربزرگ من هم در آن رقابت حضور داشت، قطعا به مقام سوم می‌رسید!» داستان رأی‌گیری هم همین شده است. وقتی در چنین اوضاعی رأی‌گیری برگزار می‌شود و کسانی که استحقاق ریاست فدراسیون را داشتند جلسه را ترک می‌کنند، می‌خواستید چه اتفاقی بیفتد؟! بگذارید بگویم از ۴۳ رأی ماخوذه، ۴۱ رأی به پولادگر اختصاص داشت و یک رأی را هم خود پولادگر به سیروس رضایی داد! یک رأی هم که ممتنع بود. او برای خالی نبودن عریضه و خنده به رضایی رأی داد.

دعاوی پولادگر!

مقایسه انتخابات مجمع ریاست فدراسیون کشتی با تکواندو قیاسی مع‌الفارق است. رسول خادم چهره برجسته کشتی جهان است که بیلان و کارنامه کاری او کاملا مشخص است و به هیچ‌وجه با پولادگر قابل مقایسه نیست. رئیس هیئت مازندران در انتخابات فدراسیون تکواندو شرکت نکرد و دلیلش چه بود؟ چون رئیس فدراسیون تکواندو دوست داشت شخص مورد علاقه او آن‌جا باشد و آرای مجمع آن استان ابطال شد. حالا از ما می‌پرسند در میدان‌های پیش روی تکواندوی، این ورزش ایران باید چکار کند؟ باید به تک‌ستاره‌ه‌مان دل ببندیم؟ نه! به‌هیچ‌وجه! عقیده من این است که باید به ادعاهای آقای پولادگر دل ببندیم. شاید با دعاوی ایشان مشکلات فدراسیون و تکواندوی ایران حل و فصل شود و تکواندو در مسیر موفقیت گام بردارد. غیر‌ از این کار دیگری نمی‌توان کرد! ‌