مولایی: ورزش کفاف خرج زندگی‌ام را نمی‌دهد

آسمان آبی: سعید مولایی جودوکار وزن منهای۸۱ کیلوگرم کشورمان درباره علت مهاجرت جودوکاران گفت: «به نظرم مهم‌ترین عاملی که باعث می‌شود یک جودوکار کشورش را ترک کند این است که ورزشکاران با بی‌توجهی زیادی روبه‌رو می‌شوند. شما ببینید جودوکاران در مسابقات مختلف افتخارآفرینی می‌کنند، اما متاسفانه آن‌طور که شایسته است از آن‌ها حمایت نمی‌شود و اکثرا از نظر مالی دچار مشکل هستند. ‌آن چیزی که مسلم است این است که ورزشکاران ما جواب زحمت‌های‌شان را نمی‌گیرند و همین روند باعث می‌شود آن‌ها بی‌انگیزه‌تر از قبل شده و در نهایت تصمیم بگیرند برای کشور دیگری به میدان بروند.»

او ادامه داد: «‌مسئولان هر زمانی‌که به سفر خارج از کشور می‌روند همان‌جا حق ماموریت خودشان را به دلار می‌گیرند اما ورزشکار در مسابقه برون‌مرزی با فشارهای بسیار زیادی به مدال می‌رسد ولی یک‌سال بعد از او تجلیل می‌شود. این موارد انگیزه ورزشکار را نابود می‌کند و کار را به جایی می‌رساند که ورزشکار، کشورش را به کشور غریبه بفروشد و زیر پرچم کشور دیگر فعالیت ورزشی‌اش را ادامه دهد. ‌زمانی‌که فرد به مسابقه‌ای اعزام می‌شود از همان ابتدا فشارهای زیادی روی اوست؛ از نحوه انتخابی بگیرید تا حضور در میادین مسابقه. همه این‌ها تمرکز و انرژی ورزشکار را می‌گیرد و وقتی هم به موفقیت می‌رسد آن‌چنان مورد حمایت قرار نمی‌گیرند. درست است که ورزشکار سرباز وطن است و برای به اهتزازدر آوردن پرچم ایران همه تلاشش را می‌کند، اما باید انگیزه هم داشته باشد. شرایط ورزش حرفه‌ای سخت است و واقعا باید انگیزه قوی وجود داشته باشد. برخی وقتی بی‌حمایتی‌ها را می‌بینند خسته می‌شوند و برای ادامه عمر ورزشی‌شان راهی کشور دیگری می‌شوند. وقتی ما در جریان مسابقات، ورزشکاران دیگر کشورها را می‌بینیم که در چه امکاناتی قرار دارند، افسوس می‌خوریم که در مملکت ما با این همه سرمایه و منابع چرا هیچ اهمیتی به ما داده نمی‌شود و از کمترین حمایت و توان مالی برخوردار نیستیم.»

جودوکار کشورمان گفت: «هیچ ورزشکاری از ایران حق مبارزه با نماینده غاصب صهیونسیتی را ندارد و ما هم به آن عمل می‌کنیم و احترام هم می‌گذاریم، اما کاش مسئولان به ورزشکاری که به این دلیل یک تورنمنت را از دست می‌دهد و معلوم هم نیست که در دوره بعدی می‌تواند شرکت کند یا خیر، کمی توجه می‌کردند و حواسشان به این مسئله باشد که او تلاش زیادی کرده، اما شرایط این جور پیش رفته و حداقل برای دلگرمی از او تجلیل شود. برای بسیاری از ورزشکاران در ایران سرمایه‌گذاری می‌شود و درست زمانی‌که باید از آن‌ها استفاده شود و به ثمر بنشیند راهی کشور دیگری می‌شوند. آبان امسال محمد رشنونژاد جودوکار ۶۰ کیلوگرمی از تیم ملی رفت و در کشور دیگری پناهنده شد. این جودوکار واقعا آینده خوبی داشت و اگر در ایران می‌ماند مطمئنا در بسیاری از رقابت‌ها به مدال می‌رسید. کما این‌که قبل از پناهندگی در هلند در مسابقات جوانان قهرمان شده بود و در مسابقات قهرمانی آسیا به مقام نایب قهرمانی رسیده بود، اما متاسفانه به قدری به او بی‌توجهی کردند که بالاخره تصمیم گرفت از ایران برود. او قبل از مهاجرت در یکی از مصاحبه‌هایش گفته بود:« می‌خواهم مدال‌هایم را به حراج بگذارم که حداقل خرج زندگی‌ام را دربیاروم. »وقتی این حرف را از یک ورزشکار می‌شنویم کاملا مشخص است از نظر مالی در فشار زیادی قرار گرفته که حاضر است مدال‌هایش را به حراج بگذارد. افتخار هر ورزشکار به مدال‌هایی است که کسب می‌کند و خیلی سخت پیش می‌آید که بخواهد از مدال‌هایش برای امورات زندگی‌اش بگذرد.»

مولایی در بخش دیگری از صحبت‌ها به وضعیت خودش اشاره کرد و گفت: «متأسفانه در حال حاضر شغلی ندارم و درسم هم تمام شده‌است اما ورزش کفاف زندگی‌ام را نمی‌دهد و حتی حقوقی که از فدراسیون می‌گیریم جوابگو نیست. از طرفی در این چند وقت اخیر هم به مسابقات زیادی اعزام شدم و به‌خاطر فشار فدراسیون برای کسب مدال بدنم کم‌آورده و خسته شدم. من به‌تازگی به بوندس‌لیگا آمده‌ام تنها به دلیل شرایط مالی است وگرنه مسابقات زیاد ورزشکار را خسته می‌کند. بعد از ۱۰سال مدال جهانی گرفتم و واقعا تمام زندگی‌ام را برای کسب این مدال گذاشتم. در حال حاضر حقوقی که فدراسیون به ما می‌دهد به هیچ عنوان جوابگو نیست. متاسفانه به مدال جهانی من توجه نشد و روابط عمومی فدراسیون ما روی این مدال مانور نداد، درحالی‌که در رشته‌ای مانند تکواندو اگر موفقیتی کسب شود و ورزشکارانش مدال بگیرند در همه‌جا آن را مطرح می‌کنند، ولی مدال جهانی من کم‌رنگ دیده شد. البته که همه شنیدند و با خبر شدند که من چه مدالی به‌دست آوردم اما مهم این بود که روابط عمومی ما هم این موضوع را خوب پوشش نداد. در حال حاضر هم حقوقی که از فدراسیون به ما داده می‌شود در حد و اندازه یک قهرمان جهانی نیست.»