دیشب از تلویزیون ۹۰ دقیقه زندگی دیدیم و حسرت خوردیم

برترین‌ها: شرایط عادی نیست، قرار هم نیست با تماشای یک مسابقه فوتبال عادی شود. اما دیشب بعد مدت‌‌ها یادمان آمد که مردم جهان چیزی به نام فوتبال دارند! یادمان آمد که آن‌ها در حال زندگی هستند و ما چشم به خبر! این که ما طی می‌کنیم و با آن که آن‌ها تجربه می‌کنند انگار زمین تا آسمان فرق دارد. زندگی گاهی می‌تواند زیبایی گل‌های دربی مادرید باشد، زندگی گاهی هم می‌تواند فکر به برق و آب باشد. به هر حال بازی قشنگی بود و شُکر که عمر ما قد داد یک بازی قشنگ دیگر را دیدیم.

در ادامه گزارش این بازی را به نقل از ورزش سه می‌خوانید: رئال مادرید در دربی‌ای که بیشتر از فوتبال، مملو از شور و هیجان بود، با چنگ و دندان به رقابت برای قهرمانی لالیگا چسبید. اتلتیکو بار دیگر رقیب دیرینه خود را تا مرز فروپاشی پیش برد؛ تیمی که پیش از این در متروپولیتانو رئال را در وضعیت سختی قرار داده بود، اما در این دوئل، هدفی جز خراب کردن جشن رقیب همیشگی نداشت. در چنین شرایطی، وقتی نیاز به برد به بیشترین حد می‌رسد، رئال مادرید پاسخی می‌دهد که کمتر تیمی قادر به آن است. آن‌ها وینیسیوس را دارند که توانست از سد مراقبت‌های شدید یورنته عبور کرده و دو گل به ثمر برساند. ابتدا لوکمن گلزنی کرد، رئال در دو دقیقه بازی را برگرداند، ناھوئل با یک شلیک سهمگین بازی را مساوی کرد و در نهایت جونیور، که نزد اتلتیکویی‌ها بسیار «محبوب» است، دربی را به سود سفیدها تمام کرد؛ مسابقه‌ای که برای رئال با اخراج بی‌احتیاطانه والورده، با یک یار کمتر تمام شد.

فارغ از نتیجه، انتخاب آرلوا برای ترکیب اصلی منطقی و شجاعانه بود. نشستن امباپه و بلینگام روی نیمکت، حتی اگر به دلیل مصدومیت‌های عضلانی تحت مراقبت باشند، آسان نیست. او تیاگو و براهیم را در ترکیب حفظ کرد چون آن‌ها به خوبی جواب داده بودند و مهم‌تر از آن، تیم را به ثباتی رساندند که والورده و وینیسیوس در آن بدرخشند. سیمئونه نیز منطقی عمل کرد؛ کسی که در متروپولیتانو با یک بازی درخشان، آغاز پایان پروژه ژابی آلونسو را رقم زده بود. او گریزمان را که از بازی در زمین رئال لذت می‌برد و کوکه را که دربی‌ها را با تمام وجود حس می‌کند، به زمین فرستاد. این بازی شباهت چندانی به تقابل دور رفت نداشت.

بازی با ریتم بالایی آغاز شد. والی کارواخال را موسو با دشواری مهار کرد و والورده با فراری شبیه به بازی سیتی، روجری را محو کرد اما ضربه‌اش به پایه تیرک خورد. پاسخ اتلتیکو کوبنده بود؛ گریزمان از جناح راست گریخت و یورنته را با لونین تک‌به‌تک کرد که گلر رئال یک گل حتمی را نجات داد. اتلتیکو نشان داد که می‌تواند ضربه بزند و این کار را هم کرد.

طبق عادت برنابئو، رئال مالکیت توپ را در اختیار داشت اما به دلیل برتری یورنته در نبرد با وینیسیوس، راهی به دروازه پیدا نمی‌کرد. یورنته حتی در شرایط نه‌چندان ایده‌آل بدنی هم یک صخره بود. تیاگو در پرس خوب عمل کرد اما با چند پاس اشتباه، اعتمادبه‌نفسش را از دست داد. رویای اتلتیکو از جایی شروع شد که کارواخال برای تعقیب گریزمان از پست خود خارج شد؛ لوکمن به راست رفت، رودیگر و والورده او را تحت نظر گرفتند، روجری نفوذ کرد و در حالی که کسی لوکمن را تعقیب نمی‌کرد، او روی پاس دقیق جولیانو گل اول را زد. صفر-یک؛ ماموریت اتلتیکو انجام شد.

از آن لحظه به بعد، استراتژی اتلتیکو ایستادگی منظم و بهره‌گیری از اضطراب رئال بود. رئال اما عجله نکرد و به مالکیت‌های طولانی روی آورد. ضربه سر شوامنی و نفوذ والورده فرصت‌های رئال بود که به گل تبدیل نشد تا اتلتیکو با برتری به رختکن برود.

در شروع نیمه دوم، لو نورمان به دلیل مصدومیت برنگشت و این موضوع تعیین‌کننده بود. رئال فشار را بالا برد تا اینکه براهیم دیاز، متخصص فضاهای کوچک، راه نفوذ را پیدا کرد. او در محوطه جریمه با چند فریب، هانکو را مجبور به خطا کرد. پنالتی! امباپه در حال گرم کردن بود اما برای زدن پنالتی وارد نشد. وینیسیوس پشت توپ ایستاد و بازی را یک-یک کرد. رئال بلافاصله هجوم برد، روجری عقب کشید، خیمنز در دفع توپ سست عمل کرد و والورده توپ را از او دزدید تا در عرض دو دقیقه، بازی کاملاً برعکس شود.

چولو بلافاصله با سه تعویض پاسخ داد. ناھوئل مولیانا وارد شد و یورنته از پست دفاع راست خارج شد؛ تغییری که سرنوشت‌ساز بود. اتلتیکو از لاک دفاعی خارج شد و به دنبال شکاف در دفاع رئال گشت. لونین یک پاس خطرناک داد، اما در برابر سوپرگل خیره‌کننده مولیانا هیچ کاری از دستش ساخته نبود. مولیانا از فاصله ۳۰ متری با شوتی وحشتناک توپ را به کنج دروازه فرستاد. یک گل با شکوه.

هنوز زمان زیادی از دربی باقی مانده بود. الکس بائنا وارد زمین شد و او هم تاثیر خود را گذاشت. ترنت الکساندر آرنولد از راست خطوط دفاعی را شکست، توپ را به جناح مخالف برای وینیسیوس فرستاد و ستاره برزیلی از غیبت دشمن همیشگی‌اش (یورنته) در آن منطقه نهایت استفاده را برد. او با بائنا روبرو شد، به داخل زد و از پشت محوطه جریمه توپ را به کنج دروازه چسباند. ۳-۲ به سود رئال.

رئال که خود را برنده می‌دید، کمی از کنترل خارج شد؛ به ویژه والورده که تصمیم گرفت حساب‌هایش را با بائنا تسویه کند! او مقابل چشمان داور خطای خشنی انجام داد و مستقیماً اخراج شد. رئال از دقیقه ۷۷ ده نفره شد. اتلتیکو با تمام قدرت رو به جلو آمد؛ یورنته در میانه میدان می‌جنگید و خولین آلوارز به دنبال روزنه بود. او شوتی تماشایی زد که به تیرک دروازه برخورد کرد.

آربلوا برای حفظ نتیجه، وینیسیوس را بیرون کشید و کارراس را برای تقویت سمت چپ دفاعی وارد کرد. برنابئو آماده زجر کشیدن بود. اتلتیکو با حضور سورلوث شروع به ارسال توپ‌های بلند کرد، اما لونین با اقتدار عمل کرد. با مهار شلیک سنگین بائنا توسط لونین، مقاومت اتلتیکو در هم شکست. تیمی برنده شد که بیشترین نیاز را به برد داشت؛ لالیگا همچنان زنده است.