محرم در ایران به روایت نخستین زن جهانگرد

همشهری آنلاین: این زن جهانگرد ایتالیایی درباره اهمیت محرم و عزاداری ایرانیان اینگونه نوشته است: «در ایام دهه اول ماه محرم، شاه و رعایایش لباس عزا به تن می‌کنند. رنگ های سیاه نماد سوگواری شناخته می‌شود، ولی بسیاری از مردم کمربندهایی به همین رنگ با نقش های نارنجی دور کمر می‌بندند. مردان طبقات پایین به عنوان علامت عزا، دامن پیراهن خود را بیرون گذاشته و دکمه یقه آن را باز می‌کنند.»

همچنین «مادام کارلاسرنا» در بخش دیگر مشاهداتش به ساختار و تزیینات داخلی تکیه دولت، یعنی محل برگزاری تعزیه در ماه محرم، اشاره می کند: «نحوه تزیین و آرایش تکیه در اوقات برگزاری تعزیه، در نوع خود تماشایی است. از قالی‌ها، پارچه‌های منقش دیواری، منسوجات، گل‌های مصنوعی، آیینه‌ها، شمعدان‌های چندشاخه و چلچراغ‌ها برای زیباتر جلوه دادن آن استفاده می‌شود. دیوارها با نقاشی‌هایی به سبک عجیب و غریب و با رنگ‌های مختلف تزیین شده است.»

او در بخش دیگری می‌نویسد: «در وسط تکیه نیز جایگاه بلندتری به نام سکو قرار دارد که آنجا را با فرش‌هایی پوشانده‌اند که صحنه نمایش است و به بازیگرها اختصاص دارد. جایگاه‌هایی برای نشستن افراد خاص، مانند شاه و زنان حرمسرایش، در تکیه تدارک دیده شده و تماشاچی‌ها در صحن تکیه، در قسمت در ورودی عمومی آن، روی زمین می‌نشینند. یک طرف تالار برای مردها و یک طرف دیگر آن برای زن‌هاست. تعداد زیادی بچه هم برای تماشا به آنجا می‌آیند. سقاها سبو به دوش و کاسه به دست به یاد تشنه لبان خاندان علی(ع) میان مردم آب قسمت می‌کنند.»