عصر ایران: کتابخانه ملی آرژانتین در بوئنوس آیرس، یکی از شاخص ترین نمونه های معماری بروتالیستی در آمریکای جنوبی است؛ بنایی که کلوریندو تستا معمار و هنرمند آرژانتینی، برای دیدن تحقق ایده آن نزدیک به ۳۰ سال انتظار کشید.

طرح این کتابخانه در سال ۱۹۶۲ با همکاری فرانسیسکو بولریچ و آلیسیا کازانیگا شکل گرفت، اما آشفتگی های سیاسی و تغییرات تاریخی آرژانتین افتتاح آن را تا سال ۱۹۹۲ به تاخیر انداخت.

تستا این مجموعه فرهنگی را نه صرفا یک ساختمان، بلکه همچون مجسمه ای عظیم از بتن تصور کرده بود؛ سازه ای که بر چهار پایه بزرگ قرار گرفته و بدنه اصلی آن از سطح زمین فاصله دارد. فرم نامتعارف بنا، به موجودی پیشاتاریخی شباهت دارد که بر فراز شهر ایستاده است. کشف فسیل جانوران باستانی هنگام حفاری محل ساخت کتابخانه نیز به این شباهت، معنایی جالب توجه بخشید.

معماری بتنی با چشم انداز شهر

با نزدیک شدن به ساختمان و ورود به فضای داخلی، ترکیب حجم های بتنی، خطوط هندسی و جزئیات رنگی آبی و زرد خودنمایی می کند؛ رنگ هایی که یادآور پرچم آرژانتین هستند. فضاهای مطالعه بزرگ و نورگیر در ارتفاع قرار گرفته اند و چشم اندازی گسترده از بوئنوس آیرس را پیش روی بازدیدکنندگان می گشایند.

در مقابل، بخش عمده مخازن و مجموعه کتاب ها در طبقات زیرین نگهداری می شود. این سازماندهی باعث شده است فضاهای اصلی مطالعه از نور طبیعی و چشم انداز شهر بهره ببرند، در حالی که کتاب ها در بخش های محافظت شده ساختمان جای گرفته اند.

میراثی از معماری بروتالیستی

ساختار سنگین بتنی، حجم های جسورانه و فاصله گرفتن از الگوهای متعارف ساختمان های فرهنگی، کتابخانه ملی آرژانتین را به نمونه ای متفاوت از بروتالیسم تبدیل کرده است. این بنا حاصل دوره ای از معماری مدرن است که در آن بتن تنها یک ماده ساختمانی نبود، بلکه وسیله ای برای شکل دادن به هویت بصری و بیان ایده های معمارانه به شمار می رفت.