می‌می جیغ‌کِش؛ سلاحی که صدایش ترسناک‌تر از خودش بود!

عصر ایران: در میان انبوه سلاح های نوآورانه و مخوف آلمان نازی در جنگ جهانی دوم، کمتر جنگ افزاری به اندازه ۱۵ سانتیمتر نبل ورفر ۴۱ (۱۵ cm Nebelwerfer ۴۱) توانست لرزه بر اندام سربازان متفقین بیندازد. این راکت انداز شش لوله که در میان سربازان آمریکایی به «می می جیغ کش» (Screaming Mimi) شهرت داشت، نمادی از قدرت آتش پرحجم و جنگ روانی در میدان نبرد بود.

از «دودافکن» تا سلاح کشتار جمعی

نام نبل ورفر در لغت به معنای «دودافکن» است. ارتش آلمان نازی در ابتدا مدعی بود که این دستگاه صرفا برای ایجاد پرده های دود دفاعی طراحی شده است تا محدودیت های پیمان ورسای را دور بزند. اما با شروع جنگ، مشخص شد که این لوله های 150 میلی متری، برای پرتاب راکت های انفجاری با قدرت تخریب بالا طراحی شده اند.

مشخصات فنی و ویژگی های عملیاتی

نبل ورفر 41 روی یک اراده (شاسی) سبک سوار می شد که به راحتی توسط خودروهای سبک یا حتی اسب قابل جابه جایی بود. ویژگی های کلیدی آن عبارت بودند از:

کالیبر: 150 میلی متر با 6 لوله پرتابگر.

سرعت آتش: شلیک 6 راکت تنها در 10 ثانیه که شوک عظیمی به خطوط دفاعی دشمن وارد می کرد.

برد موثر: حدود 6700 متر.

تاثیر روانی: راکت های این سلاح هنگام پرواز صدای سوت یا جیغ بسیار بلندی تولید می کردند که پیش از برخورد، باعث وحشت و فلج شدن روانی نیروهای پیاده می شد.

مزایا و نقاط ضعف در میدان نبرد

نبل ورفر 41 ترکیبی از قدرت آتش توپخانه سنگین و تحرک بالای توپ های ضد تانک بود. با این حال، یک نقطه ضعف بزرگ داشت: دود غلیظ. شلیک راکت ها حجم عظیمی از دود و گرد و غبار ایجاد می کرد که تا کیلومترها دیده می شد. این موضوع باعث می شد موقعیت واحد راکت انداز بلافاصله لو برود و هدف آتش متقابل دشمن قرار گیرد. به همین دلیل، واحدهای نبل ورفر باید به سرعت پس از شلیک، محل را ترک می کردند (تاکتیک بزن و فرار کن).