جنگ را تا کی و کجا باید ادامه دهیم؟

روزنامه جمهوری اسلامی در سرمقاله خود به انتقاد از گروهی پرداخته است که در پی دامن زدن به جنگ فرسایشی هستند.

در این بخش آمده است: کوچک شمردن دشمن، با منطق و تعالیم ادیان توحیدی سازگاری ندارد کمااینکه بزرگ‌تر از واقعیت دیدن خود نیز با این هر دو در تضاد است. عجیب است که ما امروز در سطح تریبون‌داران و صاحبان مناصب متأسفانه با این دو پدیده خلاف مواجهیم. 

بعضی از صاحبان مناصب می‌گویند باید جنگ را فرسایشی کنیم تا دوران ریاست جمهوری ترامپ به پایان برسد، چون او که از قدرت کنار برود غلبه بر آمریکا آسان می‌شود. عده‌ای هم شرایط موجود در کشور را نادیده می‌گیرند و دست بالا داشتن ایران در این مرحله از جنگ را معیار قرار می‌دهند و آینده را با همین معیار ترسیم می‌کنند. آرزوی خوبی است ولی نمی‌توان سرنوشت یک کشور و یک ملت را به آرزوها گره زد. 

دشمن را باید همیشه در حال توطئه و برنامه‌ریزی و تقویت خود دانست و نباید او را دست‌کم گرفت. به جنگ هم نباید عشق ورزید و نباید آرزوی طولانی شدن آن را داشت. عقل، دین و تجربه همگی می‌گویند صلح بهتر است و جنگ فقط در زمانی که تهاجمی وجود داشته باشد برای دفاع از کشور و مردم لازم و واجب است. بنابراین، طولانی کردن جنگ نمی‌تواند به نفع هیچ کشور و ملتی باشد و کسانی که آرزوی طولانی شدن آن را دارند برخلاف منافع ملی فکر می‌کنند و سخن می‌گویند و نباید به آن‌ها اجازه عملی کردن این آرزو را داد. 

نکته مهمی که باید این افراد درک کنند اینست که ایران به دلیل شورش‌ها، جنگ‌ها، تحریم‌ها، کارشکنی‌ها و جنگ قدرت داخلی اکنون در جایگاهی که با توجه به امکانات طبیعی، ثروت‌های زیرزمینی و روی زمینی، نیروی انسانی، موقعیت جغرافیائی، سابقه تاریخی و اقتضائات تعالیم اسلامی باید قرار داشته باشد قرار ندارد. انقلاب اسلامی می‌توانست زمینه‌ای باشد برای اینکه ایران به جایگاه بالائی از علم و پیشرفت‌های اقتصادی و صنعتی برسد که الگوی ملت‌های جهان باشد. در آنصورت، علاوه بر اینکه ملت‌های مختلف درصدد الگو گرفتن از ایران پیشرفته برخواهند آمد هیچ قدرتی هم به خود اجازه حمله نظامی به ایران را نخواهد داد. 

ما باید این عقب‌ماندگی را جبران کنیم. برای جبران کردن عقب‌ماندگی و رسیدن به جایگاه واقعی ایران، به آرامش و تلاش‌های علمی، صنعتی و عمرانی نیاز داریم. حملات نظامی دشمن و شورش‌ها، تحریم‌ها و سایر مزاحمت‌ها برای اینست که ایران به جایگاهی که در شأن این کشور و این ملت است نرسد. 

در این میان، وظیفه ما اینست که تا آنجا که می‌توانیم از این موانع بکاهیم و زمینه را برای دور شدن از جنگ و درگیری و مشغول بودن به اموری که مانع تلاش برای پیشرفت هستند فراهم نمائیم. پرهیز از جنگ قدرت و بکار گرفتن تمام امکانات و توان برای ایجاد اتحاد و انسجام به منظور فراهم ساختن زمینه‌های پیشرفت کشور یک فریضه ملی است که پشتوانه مذهبی، دینی و عقلی هم دارد.

برای تحقق این هدف مقدس و ارزشمند باید دست جنگ‌طلبان و کسانی را که استمرار درگیری را مطلوب می‌دانند و دشمن را دست‌کم می‌گیرند، از تصمیم‌سازی‌ها و تصمیم‌گیری‌ها کوتاه ساخت. حضور چنین افرادی در مراکز مهم تصمیم‌گیری و تصمیم‌سازی برای کشور خطرناک است. مدیریت کشور در تمام زمینه‌ها باید در اختیار کسانی باشد که برای ساختن کشور و رساندن آن به جایگاهی که در شأن ایران و ملت ایران است اولویت قائل باشند.