روزنامه اصولگرا: قدرت چانه‌زنی ایران با بستن تنگه هرمز بالا می‌رود

علی علوی در یادداشتی با عنوان "تنگه هر روز گران‌تر و مهم‌تر!" نوشت: در  داخل ایران، پرسش «آینده‌ی هرمز چه خواهد شد؟» مستقیم با معیشت مردم، درآمد‌های نفتی و توان کشور در برابر فشار‌های خارجی گره خورده است.

در سطح جهانی، پاسخ به این معما تعیین‌کننده‌ی مسیر تورم، رشد اقتصادی و ثبات ژئوپلیتیک برای ماه‌های آینده خواهد بود.

-  برای آن‌که بدانیم آینده را چه کسی روایت می‌کند و آیا ایران زودتر تسلیم می‌شود یا امریکا و کشور‌های منطقه، باید به این پرسش پاسخ داد که اگر تنگه‌هرمز باز است و امریکا آن را تحت‌کنترل می‌داند، چرا قیمت نفت همچنان اوج می‌گیرد و واشینگتن خود این‌چنین نگران است؟ 

- پاسخ در مسئله‌ای است که وضعیت فعلی ایجاد کرده است که می‌توان آن را «عدم‌قطعیت در آینده‌ی هرمز» نامید. پس فهم آینده در آمار کشتی‌های عبوری نیست، در فهم بازار و معمای استراتژیک امریکا است. 

- قیمت نفت بالا می‌رود چون بازار باور کرده ثبات این آبراه برای همیشه از بین رفته است. ادعای آمریکا درباره بازبودن تنگه، یک گزاره نظامی لحظه‌ای است، اما بازار به قابلیت تداوم آن نگاه می‌کند.

- حمله به زیرساخت‌های ایران، اعترافی عریان به ناتوانی آمریکا در کنترل غیرمستقیم تنگه است.

- قیمت نفت تابع احتمال اختلال آینده است، نه وضعیت فعلی.

- آمریکا ممکن است از نفت هرمز بی‌نیاز شده باشد، اما متحدانش بی‌نیاز نیستند. افزایش قیمت نفت، تورمی جهانی ایجاد می‌کند که به خود آمریکا هم بازمی‌گردد.

- اگر آمریکا پاسخ ندهد، بازدارندگی‌اش تضعیف می‌شود و اگر پاسخ دهد، چرخه تلافی فعال می‌شود. این یعنی آمریکا در دام یک بازی هزینه‌بر افتاده است.

- پیش‌بینی می‌شود این وضعیت تا انتخابات میان‌دوره‌ای آمریکا (نوامبر ۲۰۲۶) و احتمالاً تا ۲۰۲۷ ادامه یابد.

- مسئله هرمز دیگر باز یا بسته بودن نیست؛ قابلیت اتکای عبور از آن مسئله شده است.

- تنگه‌هرمز فقط نفت نیست؛ گاز قطر از صادرات بازمانده و این یعنی تورم در اروپا.

- ایران اگر فشار بیاورد هزینه می‌دهد ولی اهرم چانه‌زنی دارد. آمریکا در هر دو گزینه پاسخ دادن یا ندادن، ضرر می‌کند. بازار از هر سه طرف می‌ترسد.